Logboek van een Overlevende - Oktober 2005

Zondag, 2 Oktober 2005
Ik had allemaal plannen voor vanmiddag om er iets gezelligs van te maken, maar helaas... ik kon vannacht weer niet slapen. Ik zou bij de buren voetbal gaan kijken en na afloop gelijk door naar de Bluesclub. Het was al half 9 vanmorgen toen ik eindelijk de slaap kon vatten en werd pas vanmiddag wakker. Na ontbeten te hebben ben ik om half 5 nog even bij de buren een wedstrijd gaan kijken, zodat ik er tenminste nog even uit was. Wel jammer, maar het is niet anders. Het valt me mee dat ik er niet al te down van ben. Dat zal wel komen omdat ik me aardig uitgerust voelde toen ik wakker werd. Het wordt wel steeds vroeger donker en het is ook kouder. Geen prettig vooruitzicht. Ik had a.s. maandag een afspraak bij de mondhygiënist, maar die heb ik vrijdag afgebeld. Eerst moeten die vullingen er weer in en ik kan pas in november bij de tandarts terecht. Dinsdag heb ik weer een afspraak met Maatschappelijk Werk.

Maandag, 3 Oktober 2005
Vandaag is het een mindere dag. Ik heb helemaal niet kunnen slapen en toen het dan eindelijk lukte waren die werklui in de flat naast me bezig.Tegen tienen ben ik toch even gaan liggen en ook in slaap gevallen, maar ik was om 12 uur alweer wakker door het geboor en getimmer. Dat wordt dus weer afzien vandaag. Ik zag trouwens dat ik niet morgen, maar donderdag, naar Maatschappelijk Werk moet. Goed dat ik dat nog even nakeek. Ik heb geen puf om ook maar wat te doen, ook geen koken of zo.Maar ik moet zorgen dat ik toch wat eet, anders gaat het weer de verkeerde kant op.
Ik had vandaag naar de onderdelenwinkel gewild. Ik heb namelijk een electrische rijstkoker, die ik ook gebruik om andere dingen te stomen, zoals een broodje bapao. Dit weekend viel het deksel en helaas niet 'slechts' een barst maar in duizenden scherfjes! Ik hoop dus dat ik zo'n deksel kan kopen want die koker gebruik ik vaak. Hopelijk slaap ik vannacht weer redelijk, dan ga ik morgen.
Het is nu avond. En ja hoor... doordat ik te weinig geslapen heb, lukt het me minder goed om negatieve gedachten en gevoelens te counteren. Ik voel me eenzaam, verlaten, verraden en zonder toekomstperspectief. Het is vandaag SHIT!

Woensdag, 5 Oktober 2005
Het was gisteren een aardige dag.Ik had tenminste een paar uur kunnen slapen, wel laat... maar toch. Vandaag is het een stuk minder. Ik ben de hele dag al niet lekker. Toch ben ik er wel even uit geweest. Ik heb een nieuwe jas gekocht. Dat was wel nodig, want die ik nou heb is toch niet echt warm in de winter. Ook de ritssluiting doet het niet helemaal jofel meer, dus dat gaat binnenkort wellicht kapot en aangezien ik het niet kan maken heb ik een probleem. Maar goed, ik heb nu een andere dus. Bij de plaatselijke legerdumpwinkel waren zwarte bomberjacks in de aanbieding en nu heb ik er maar een gekocht.Lekker hoor. Voordat ik wegging was ik even op MSN en zag mijn dochter daar. Ik vroeg haar of ze mee wilde, misschien zag ze daar ook wat. Maar ja... niet dus.En dat kwam hard aan. Ik voelde me toch al niet lekker en dat kon ik dus niet hebben. De eenzaamheid sloeg weer eens keihard toe. Het is me allemaal teveel nu.

Donderdag, 6 Oktober 2005
Vannacht heb ik weer helemaal niet kunnen slapen. Vanmorgen stond er één van die werklui voor de deur. Ze wilden weer bij mij aan de slag. Toen hij me zag, zei hij: "Zullen we dat morgen maar doen? Je hebt weer niet geslapen he?" Ik zal er wel niet hebben uitgezien natuurlijk. Wel aardig dat ze rekening met me houden, zeg. Behalve dat ik natuurlijk op was, was ik ook ziek. Ik ben maar even gaan liggen, heb niet geslapen, maar ik voelde me helemaal niet lekker. 's Morgens heb ik Maatschappelijk Werk ook afgebeld. De telefoniste zou het doorgeven. Later werd ik teruggebeld door de Maatschappelijk Werker. Ze stelde voor om een nieuwe afspraak te maken voor woensdag. Dus dat valt wel mee... is niet zo ver weg. Nu maar hopen dat ik vannacht wel slaap, want morgen komen die werklui weer. Dat wordt kabaal en kou.

Zaterdag, 8 Oktober 2005
Zo, ik heb bijgeslapen. Dat was wel nodig ook. Na een nacht helemaal niet slapen en de nacht daarop maar drie uur, viel ik pas om 8 uur vanmorgen in slaap. Twee uur later was ik alweer wakker, ben er even uit gegaan en terug naar bed. En toen werd ik om half 4 vanmiddag pas weer wakker! Ik moest er gelijk uit, want ik had helemaal geen brood meer en alles gaat vroeger dicht op zaterdag. Dus even naar de markt. Het is vandaag gelukkig lekker weer. Ik heb ook een portie kibbelingen gehaald en dat was mijn ontbijt. Gisteren is de zoon/broer van de buren naar het ziekenhuis gebracht met ademhalingsproblemen. Dat is toch vrij snel na de vorige keer, dus we maken ons hier wel zorgen. Het is een aardige gozer, de eerste waar ik mee in kontakt kwam toen ik hier kwam wonen. Ik kwam hem op de 1e dag voor de flat tegen en raakte gelijk aan de praat. Hij heeft me geholpen met de pc's, is daar heel handig in. Ik hoop echt dat het gauw beter met hem gaat en dat ie er weer snel uit is. Zijn nichtje stond bij de ambulance, toen hij daar in ging. De kleine meid stond te huilen, dat deed me pijn. Gelukkig accepteren kinderen dingen gemakkelijker. Wij volwassenen hebben daar meer moeite mee. En sinds mijn depressie ik helemaal.
Maar goed, ik heb eindelijk weer eens geslapen. Wel balen dat de dag nu al om is, maar dit was heel erg nodig. Sinds gisteren is er gelukkig weer een opgaande lijn. Het ergste is weer voorbij. Ok, ik ben dan wel niet gelijk het zonnnetje in huis (dat zou ook verspilling zijn, want er is toch niemand om op te schijnen hehehe), maar het hele diepzwarte is weg. Ik heb nog wel pijn en zie het nog niet echt zitten, maar weet vooralsnog mijn aandacht steeds te verzetten. Weg van de problemen naar andere dingen. Vanavond/vannacht zal dat wel weer moeilijker worden, maar daar moet ik maar even niet aan denken nu.
Ik heb trouwens deze week ook met De Gelderse Roos gebeld om een afspraak te maken voor een gesprek. En ja hoor, dan krijg ik te horen dat ik een verwijskaart van de huisarts moet hebben en dan pas een gesprek aan kan vragen. Dat betekent dus dat ik naar de huisarts moet. Die schrijft dan een kleine briefje en dat kost mij dan het bedrag voor een consult! Dat moet ik zelf betalen, aangezien ik niet verzekerd ben. Ik zie het wel. Ik moet er ook rekening mee houden dat ik in november de tandarts nog heb. Die vullingen moeten er weer in. En dat kost ook geld.

Maandag, 10 Oktober 2005
Dat slapen is echt een probleem. Vannacht weer niet geslapen en toen ik dus na zevenen nog wakker was, besloot ik om maar wakker te blijven.De werklui zouden tenslotte komen om het af te schilderen. Dus ik wachten en naar buiten kijken. Iets over achten gingen ze aan het werk en tot mijn verbazing liepen ze door naar een ander deel van de flat. Niet te geloven! In plaats van het hier eerst helemaal afmaken gaan ze elders vrolijk verder. Ik ben toen toch maar even op bed gaan liggen, bovenop het dekbed met de kleren aan. De deuren heb ik open gelaten zodat ik de bel hoor als ze toch nog komen. Toen ben ik wel in slaap gevallen. Een paar uur later was ik wakker. Normaal kom ik er dan uit, maar deze keer niet. Ik heb geen zin meer, wil niet meer uit bed komen. Waarom zou ik ook? Er is geen enkele reden om op te staan. Er komt niemand en ik word nergens verwacht. Niemand mist me als ik gewoon in bed blijf liggen. Ik ben dus gewoon blijven liggen en ook weer in slaap gevallen. Toen ik 's middags weer wakker werd wilde ik er nog niet uit komen. Toch ben ik er na een tijdje wel uit gegaan. Maar niet van harte.

Donderdag, 13 Oktober 2005
Nog steeds slaapproblemen. Ik heb de laatste dagen overdag geslapen, ook al wil ik dat liever niet. Maar anders is het helemaal niet vol te houden. En vannacht/vandaag heb ik helemaal niet geslapen. De schilder kwam vanmorgen langs om het af te schilderen. Ik heb 's middags tegen drieën nog geprobeerd om even te slaen, maar dat lukte niet. Ik ben dus goed kapot weer.
Wel jammer, want gisteren voelde ik me weer wat beter. Ben er zelfs uit geweest, naar Maatschappelijk Werk en ook even koffie gedronken bij de buren. Dat laatste is een vaste gewoonte geworden, maar de laatste dagen had ik dat niet meer gedaan. Wel leuk nieuws van de buurman gehad. Binnenkort komen ze de spullen in de keuken ophangen! Ja echt! Echt geweldig hoor! Ik heb het erg getroffen met ze. Met andere buren was het vele malen erger geweest met mij. Dan was ik waarschijnlijk langzaamaan aan het vervreemden geslagen, me afzonderen van de wereld. Nu kom ik er nog regelmatig uit. En de buurvrouw vraagt deze week iedere dag op MSN hoe het met me is. Toen ze het de eerste keer vroeg zei ik dat het wel ging, maar ze wist wel beter. Ze maakte zich zorgen. Ze chekt dus iedere dag even en vraagt dan ook of ik wel gegeten heb. hehehe Ja, ik sta onder controle! Ik moet eten! Heel erg lief. En dat terwijl ze ook de zorgen heeft over haar broer die nog in het ziekenhuis ligt. En hun baby, de kleine meid, is er nog maar net uit. Ja, het gaat hier allemaal even duidelijk minder.
Bij Maatschappelijk Werk kreeg ik o.a. te horen dat ik moet leren om dingen los te laten. Ik heb al genoeg aan de huidige problemen, aan mijn verleden, aan het leren mijzelf te accepteren. En nu worstel ik dus ook nog steeds met wat er allemaal gebeurd is toen ik die depressie kreeg...de scheiding... het ontslag... het UWV. Dat geloof ik wel, maar wat doe je er aan als mijn dagelijkse leven daaraan herinnert? Ik bedoel maar... ik heb steeds gedonder met het UWV, heb ook geen uitzicht ooit weer een baan te krijgen en zit hier in mijn eentje. Wat voor toekomst is dat dan! Dat is dus een regelrecht gevolg van hoe ze mij hebben behandeld. Ik geloof niet in wrok, wraak of haat. Ik denk dat je enkel jezelf daar mee hebt, maar nu wil ik zoooo graag mijn gram halen! Bij het hoofd personeelszaken van RWS in Arnhem - v.d. Burg - , de vuile schoft die niet eenkel mijn leven heeft verziekt. Ik was niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn omdat van hogerhand hem geen halt wordt toegeroepen. Bij het UWV, de klootzakken die maatregelen nemen zonder ooit een gesprek met je te hebben gehad. Die, dwars tegen adviezen van o.a. een door hen ingehuurde Arbo-arts in, toch kortingen handhaven en jouw toch al kloteleven daardoor nog zwaarder maken. Nee, mijn ex, mijn kinderen en mijn zogenaamde vrienden niet. Daar heb ik slechts pijn over. In zekere zin heb ik al dingen losgelaten. Ik mailde en/of belde nog wel eens met oude vrienden maar daar ben ik dus helemaal mee opgehouden. Ik heb ze losgelaten. Het zijn niet de vrienden die ik dacht dat ze waren. Ik kan rechtop lopen. Ik ben hen niks schuldig. Integendeel, velen staan bij mij in het krijt. Toen zij in problemen waren, was ik er wel voor hen. Andersom dus niet. het zegt genoeg over wat voor soort mensen dat zijn. Velen hebben ook nog eens de mond vol van mensenrechten. Ja ja, opkomen voor mensen die ver weg zijn, maar je eigen vrienden laten barsten. Komedianten zijn het. Een schijnheilig zootje. Gelukkig heb ik nu een paar nieuwe vrienden. Die heb ik leren kennen toen ik in de shit zat en ze hebben mij geaccepteerd. Alleen dat gemis van mijn kinderen.. daar wen ik echt niet aan! Hopelijk slaap ik vannacht eindelijk weer eens.

Zaterdag, 15 Oktober 2005
Ik werd vanmiddag pas na drieën wakker en kon gelijk op pad. Ik had geen brood meer en ben dus linea recta naar de markt gegaan. En wat later ook een paar boodschappen gehaald. Het gaat de laatste dagen iets beter, maar heb toch mijn momenten. Terugfietsend van de winkel worstelde ik met een diep gevoel van hopeloosheid en eenzaamheid. Ik weet niet wat er met me is de laatste tijd. Het ging toch wel redelijk, dacht ik, maar het is een weer echt gevecht nu. Ik ben het wel zooo moe! Ik zit dit in tranen te typen. Ik wil dit niet meer, maar het houdt maar niet op. Goh, wat haat ik het!

Maandag, 17 Oktober 2005
Het is bijna zes uur in de morgen. Het gaat iets beter nu. Ok, het slapen is nog wel een probleem maar het voelt iets minder heftig allemaal. Gisteren sliep ik pas tegen tienen en werd dan ook om 10 voor 5 's middags wakker. Natuurlijk had ik geen zin om op te staan, zag het echt niet zitten, maar kwam er toch maar uit.
's Avonds werd er aangebeld... de buurvrouw stond voor de deur... ze had spaghetti voor me! Lekker hoor! En 's nachts werd er weer gebeld... daar was mijn zoon!!! Hij kwam van een feestje, wat vroeger afgelopen was dan geplanned. We hebben wat gepraat, muziek geluisterd, DVD gekeken. Hij verontschuldigde zich al dat hij niet eerder was geweest. Toen hij wegging zei hij dat hij gauw weer zou komen... we wachten maar af. Ik reken er maar niet op. Maar wat was het heerlijk om hem weer eens te zien! Nou, ik ga zo maar eens naar bed...kijken of ik kan slapen.

Woensdag, 19 Oktober 2005
Vandaag werd ik om kwart voor 4 wakker. Ik slaap nog steeds niet 's nachts en gisteren moest ik er toch vroeg uit omdat ik een nieuwe voordeur en zo kreeg. Ik had de wekker wel gezet, maar die had ik niet gehoord. De timmerlui wisten over mijn slaapproblemen en die bleven dan ook op de deur bonzen. Ik had alle deuren in huis open gelaten, zodiende hoorde ik dat dan wel. Vandaag dus genoeg geslapen. Het lijkt er op dat het, behalve dat slapen dan natuurlijk, wat beter gaat. Maandag kwam de buurvrouw alweer eten brengen! Hachee deze keer. Dus heb ik wel gegeten. Nu zorg ik er weer zelf voor dat ik ga eten. Gisteren heb ik soep gegeten en ook de afwas gedaan. Ik ben er ook even uit geweest... koffie gedronken bij de buren. Vandaag ga ik een karbonaadje met gebakken aardappelen maken. Voor de rest is er geen nieuws. Het is de hele dag een gevecht tegen sombere gedachten en vertwijfeling. Nu ik weer geslapen heb, gaat dat iets gemakkelijker.

Vrijdag, 21 Oktober 2005
Het gaat wat beter, alleen dat slapen! Vannacht kon ik dus opnieuw niet slapen en toen het alweer negen uur was ben ik opgestaan. Ik blijf maar wakker vandaag en hopelijk slaap ik dan vannacht wel. 's Middags ben ik even op de bank gaan liggen, want ik hield het niet meer vol. En daar heb ik dan toch een paar uur geslapen. Toen ik wakker werd zag ik mijn zoon online en vroeg aan hem of hij me kon helpen met mijn oorringetje. Die was er uit gegaan en ik kreeg hem er niet meer in. Een tijdje later was ie er! Hij vroeg of ik nog ging eten, want hij had best honger. Ik denk dat mijn ex er weer tussenuit is. Het is herfstvakantie.. Dus mijn kinderen zijn weer alleen, Ik was toch van plan om spaghetti te maken en toen hebben we samen gegeten. Hij is nog even gebleven, computeren en zo, en ging toen naar vrienden. Leuk dat hij er weer was! Als ik binnenkort een keer zuurkool ga maken, dan komt hij weer bij me eten. Dat heeft ie al een tijd niet meer gehad en vindt ie lekker. Mijn buren zagen mijn dochter vandaag langs fietsen. Ze bleef de hele tijd naar boven kijken terwijl ze doorfietste. Totdat ze niet meer kon omdat ze dreigde te vallen. Jammer dat ik net niet voor het raam stond! Nog wat goed nieuws... de broer/zoon van de buren is uit het ziekenhuis en hij zag er goed uit. Fantastisch! Al met al was het vandaag dus best een aardige dag.

Zaterdag, 22 Oktober 2005
Ik heb wel op bed gelegen, maar slapen zat er niet in. Om tien over acht ben ik maar opgestaan, want ik begon te piekeren waarom ik niet kan slapen. Ik ben gelukkig nog niet al te moe, dus ga ik zo gelijk maar naar de markt om brood te halen. Ik ben bang dat er anders niks van komt als ik wacht, want dat niet geslapen hebben kan me later vandaag nog opbreken. Dus dan maar even flink zijn en er uit.
Het is nu 5 uur. Ik heb op de bank geslapen. Wel weer overdag, dat vind ik minder, maar ik hield het niet vol om wakker te blijven. Ik moet eigenlijk wel een paar boodschappen doen, dus ik hoop dat ik me straks wat minder geradbraakt voel. Gelukkig is Albert Heyn tot 8 uur open.

Zondag, 23 Oktober 2005
Vandaag weer overdag geslapen.Ik werd pas over vieren wakker. Wel balen dat ik niet 's nachts heb geslapen en zodoende mijn dag kwijt ben (ik had voetbal willen kijken bij de buren), maar ben toch wel bij dat ik behoorlijk gerust heb. Het lukt me nu dan ook om het balen over die slaapproblemen steeds van me af te zetten. Nog wat goed nieuws: Morgen komt mijn zoon bij me eten! Wel afwachten of hij de afspraak nakomt, maar ik heb er eigenlijk wel vertrouwen in deze keer.Dus dat wordt morgen zuurkool met spek en worst. Daar is hij gek op en heeft ie al lang niet meer gehad. Vanavond ga ik macaroni eten.

Maandag, 24 Oktober 2005
Ik werd pas om half 6 vanmiddag wakker! Ik gelijk er uit en de keuken in, want mijn zoon zou komen eten. En hij kwam ook nog. We hebben dus samen lekker zuurkool met worst en spek gegeten. Het was mijn ontbijt.Het smaakte mijn zoon goed, want hij heeft alles opgemaakt. Om 10 over half 8 ging hij naar een vriend. Hij komt vaker eten. Zijn volgende wens: Rueben sandwiches. Je neemt volkoren brood, doet zuurkool en corned beef (uit een blik, want dan kun je dikke plakken afsnijden) op een snee brood, daar doe je een ander snee brood op, smeer boter aan beide kanten en dat bak je aan 2 kanten op laag vuur (deksel er op zodat de zuurkool en corned beef ook warm worden). Dat eet je met bijvoorbeeld rauwe worteltjes en zo. Snel klaar en lekker.. Dat soort denken maakte ik ook toen ik nog bij mijn kinderen was en nu krijgen ze dat dus niet meer. Mijn zoon vindt dat lekker. Ik maak dat wel een keer als hij hier komt eten.
Maar goed, ik heb dus stevig gegeten voor ontbijt. Ik eet later vanavind nog wel wat brood. Nu even niet! Arghhhhhhhhhhhhhh ;-)

Dinsdag, 25 Oktober 2005
Om een uur of 3 werd ik wakker vandaag, na rond 10 uur vanmorgen in slaap te vallen. Het was een redelijke dag. Ik heb gekookt en ook gegeten, dus dat is een goede zaak. Maar nu is het nacht en het gevecht tegen donkere zaken is in volle gang. Alles is zo negatief. Niet enkel voor mij, maar het leven op zich... de wereld zoals die in elkaar steekt. Het is allemaal zo hopeloos en troosteloos. Wat is het leven eigenlijk shit! Er is zoveel ellende en alsof dat nog niet genoeg is, dan maken mensen elkaar ook nog het leven tot een hel. De toekomst ziet er ook niet goed uit hier in Nederland met alles wat deze regering ons heeft geflikt en wat er nog aan zit te komen. In een van de rijkste landen van de wereld moeten nu grote groepn uit de bevolking vechten voor een minumumbestaan terwijl een kleine groep zich steeds meer verrijkt en van gekkigheid niet weet wat ze met hun geld moeten doen. En dan word je ook nog eens geterroriseerd door lieden van instanties als het UWV, die naast de toch al onmenselijke regeltjes - die de overheid ons op heeft gelegd - zelf nog van alles verzinnen om je tot de grond toe af te breken. Het ene moment ben ik volslagen hopeloos en het andere moment voel ik wel zo'n woede in mij. Ziedende woede tegen Zalm, Balkenende, Rijkswaterstaat, het UWV. Dan is het maar goed dat ze niet voor me staan, dat tuig. Maar na die woede is er weer de pijn, de pijn van gemis, eenzaamheid, verlatenheid. De pijn van een donker verleden, een inktzwart heden en een duistere toekomst. En niemand om er over te praten. Niemand die je vasthoudt en zegt dat het goedkomt. O, ik weet wel dat ik niet de enige ben, die alleen is. Mijn verstand zegt me dat wel. Maar ik zie enkel al die anderen die samen zijn. Ik kijk naar buiten en zie mensen die samen lopen, fietsen of die onderweg zijn naar huis, waar iemand op hen wacht. Ik kijk naar de flats om me heen en zie mensen samen in hun woonkamers. 's Nachts zijn alle lichten uit. Dan is iedereen samen naar bed. Alleen bij mij brandt licht. Ik kan niet slapen.. door de pijn van het verleden... de wurgende eenzaamheid... verlaten, vergeten en verraden... die toekomst die niets in petto heeft. Dan wil ik over die pijn kunnen praten en huilen. Of anders lol maken om te vergeten. Het ene moment zit je vol intense pijn en het andere moment is er een volkomen leegheid en zinloosheid.

Donderdag, 27 Oktober 2005
Het gaat gelukkig wat beter. Ik ben er vandaag zelfs even uit geweest, lekker met dit weer. En ik heb koffie gedronken bij de buren. Dat was ook al weer een tijdje geleden. Verder de was gedaan en opgehangen. Het slapen is nog steeds niet goed. Gisteren heb ik zo'n 2 á 3 uur geslapen en vandaag een uur of 4 denk ik. Wel nog steeds overdag. Ik had vandaag misschien nog wat langer kunnen slapen, maar had de wekker gezet op 1 uur. Vooral met dit mooie weer is het zo zonde om de dag weg te slapen. Als ik mijn ogen open doe en het wordt alweer donker, dan baal ik verschrikkelijk. Dus dan maar even hard zijn en toch maar weer proberen om dat negatieve ritme te doorbreken. Nu ik weer overeind krabbel moet ik wel gelijk weer aan de slag. Ik kwam er net achter dat ik gisteren een afspraak had bij Maatschappelijk Werk. Ik baal ontzettend dat ik dat gemist heb! Dat is me nog nooit overkomen, want ik kijk er altijd echt naar uit. Naar de gesprekken op zich, maar ook hoe we samen beetje bij beetje mijn leven wat op de rails krijgen. Ik kijk morgen wel of ik haar kan bereiken. Het zegt wel wat over hoe ik er aan toe was /ben, dat ik dat had vergeten. Verder zat er vandaag ook een brief van het UWV in de bus, dat mijn formulier (nog) niet binnen is en ik niet uitbetaald word voordat dat er is. Als het te laat komt dreig ik weer gekort te worden. DIEPE ZUCHT! Ik weet zeker dat ik het verzonden heb en ook op tijd. De vorige maand kreeg ik namelijk ook al een dreigbrief van ze. Mijn formulier was toen waarschijnlijk te laat binnen omdat ik er geen postzegel op had geplakt en dus heb ik deze keer er voor gezorgd dat ik op tijd was. Uiteindelijk krijg ik dat geld wel natuurlijk (met vertraging grrrrrr), maar het is wel weer slikken en vechten om niet de moed laten zakken. De 'natuurlijke' reactie bij zo'n tegenslag is de moed opgeven en bij de pakken neer te gaan zitten. Dus moet ik mezelf in de kladden grijpen en doorgaan. Dat kost wel energie en daaar heb ik nu jusit te weinig van. De weinige energie die je hebt, heb je nodig om de 'normale' alledaagse negatieve gedachten en gevoelens te counteren en daar positieve gedachten in te brengen. Als je die energie voor die andere zaken gaat gebruiken heb je dus niks - of te weinig - over om het dagelijkse gevecht te winnen met als gevolg dat je weer in een neerwaartse spiraal komt. Nu ik dit type zie ik weer het hopeloze er van en dreig ik emotioneel te worden. Maar daar moet ik nu even niet aan toegeven. Ik moet en wil verder...opwaarts.. naar een draaglijk leven. En van daaruit zien of ik er zelfs niet een leuk leven van kan maken.

Vrijdag, 28 Oktober 2005
Ik ben ziek. Vandaag werd ik pas om een uur of vier wakker en voelde me al niet lekker, heb nog wel een paar sneden brood gegegeten, maar ben nu echt niet ziek. Ik heb buikpijn, hoofdpijn, spierpijn en voel me koud en rillerig. Ik hoop niet dat ik een virus of zo heb opgelopen - het is wel de tijd van het jaar daarvoor - want dat kan ik er nu echt niet bijhebben.Wat lijkt het me heerlijk om nu een paar dagen ergens te zijn waar ik kan uitrusten... niks te hoeven of te moeten ... geen gepieker, geen zorgen ... zonder besef van tijd in slaap vallen en als je wakker wordt, staat er iemand die - met een glimlach - vraagt of je lekker hebt geslapen en wat je wil eten.

Zondag, 30 Oktober 2005
Gisteren ging het gelukkig weer wat beter. Overdag eerst niet, maar 's avonds was er wel wat vooruitgang. Helaas kon ik vannacht toch niet slapen. Toen ik zag dat het al negen uur was, ben ik maar opgestaan. Later bedacht ik dat de wintertijd was ingegaan em het dus eigenlijk nog maar acht uur was. Al heb ik niet kunnen slapen, ik heb wel een paar uurtjes gerust. Maar eens kijken hoe het vandaag gaat. Ik ben de dag in ieder geval goed begonnen... met ontbijt! Dat is de laatste tijd wel anders geweest. Onder het motto van: Ik geef de strijd niet op. Al heb ik mijn momenten van wanhoop over die slaapproblemen en al die andere sores, ik wil verder. Ik weet wel, later vandaag kan het ineens weer anders zijn, maar nu gaat het vooralsnog wel. Toen ik naar buiten stond te kijken kwam mijn zoon langsfietsen, onderweg naar huis. Hij had een feest in Ede en is dus de hele nacht weggebleven. Ik zit nu naar muziek te luisteren. Een italiaanse gitarist/zanger, Robi Zonca, was op mijn bluessite geweest en heeft me 2 cd's van hem opgestuurd om te beluisteren en te laten horen wat ik er van vind. De eerste staat nu op en klinkt goed.

Maandag, 31 Oktober 2005
Het is nu 10 over half 6. Ik ben nog niet zo lang wakker, om 5 uur opgestaan. Weer een dag voorbij.
Het is nu nacht (eigenlijk alweer de volgende morgen) en ik zie het niet zitten. Dit duurt gewoon te lang! Ik hoop dat ik morgen overdag wel even wakker ben want ik moet bellen. Naar het UWV om te vragen een nieuw formulier op te sturen. Het lijkt er namelijk op dat die is zoekgeraakt, in de post of bij hen. Dat laatste zullen ze nooit toegeven grrrrrrr. Verder moet ik ook naar de tandarts bellen. Ik heb in september een afspraak gemaakt en die was voor november, maar ik weet niet meer op welke datum en de tijd! En ik wil ook Maatschappelijk Werk bellen. Ik heb dit weekend al een brief in de bus gedaan, waarin ik uitgelegd heb wat er met me aan de hand is en mijn excuses aanbood voor het niet op komen dagen deze week. Dat heb ik gelijk gedaan toen ik de aanvraag zorgtoeslag op depost heb gedaan. Gelukkig nog ergens aan gedacht! Daar had ik wel hulp bij nodig.
Dus nog zoveel te regelen. Ik weet wel, het klinkt niet als veel, maar ik zit er al langere tijd helemaal doorheen en dan kan ik gewoon niks meer. Allemaal donkere gedachten dag en nacht .... eenzaam .... doodmoe ... eigenlijk wil ik niet verder ... in ieder geval niet zo .. maar het moet verdomme. En dan ook nog dat gedonder met het UWV weer ... alweer wachten op geld ...IK WIL VERDOMME EENS EEN KEER LEKKER LEVEN!

Terug naar Logboek index - - Door naar November 2005

Copyright © 2005 depress1999