Logboek van een Overlevende - Oktober 2004

Maandag, 4 Oktober 2004
Even, tussen al het gedoe door, mijn logboek bijwerken. Mijn flatje begint er op te lijken. Ik had gelukkig wat hulp dit weekend, anders had ik het niet gered. Zaterdag hebben we al wat gedaan, al viel dat nog wat tegen. Ik was heel moe en moest op een gegeven ogenblik zelfs even gaan zitten, omdat ik duizelig werd toen ik voor de zoveelste keer de trappen naar boven moest lopen. De flat heeft geen lift.
Maar zondag was het raak. We zijn toen behoorlijk opgeschoten en nu begint het er op te lijken. De badkamer is helemaal klaar en is heel mooi geworden. Ook de kamers schieten mooi op. Zelf voelde ik me ook best aardig en had er zin in.
Verder heb ik veel spullen gekregen en gekocht, zie de Lijst van spullen die ik al heb/krijg.
En je hoor, na zo'n jubeldag volgt natuurlijk altijd terugval. Dus vandaag is het een stuk minder. Gelukkig niet zo erg als het een tijdje geleden was, maar wel balen. Ik moest dus even gas terugnemen. Ik ben echter niet de hele dag op zolder gaan zitten, maar heb zo'n anderhalf uur rondgefietst, een beetje rondgekeken in Wageningen. En ook nog een stang voor mijn douchegordijn en een trollykastje (voor onder de wasbak) gekocht. Hopelijk gaat het morgen weer beter, want ik wil en moet verder.
Toch heeft dit weekend me wel een goed gevoel gegeven. Heerlijk om te weten dat er toch nog fantastische mensen zijn die mij belangrijk genoeg vinden om me te helpen! Vanaf de eerste dag dat ik mijn sleutels kreeg waren er af en toe geweldige mensen die bijsprongen. Met de papierwinkel, spulletjes uitzoeken ... en dit weekend dus met schilderen en lampen ophangen. En vooral de steun, de liefde en de vriendschap, die ik ervaar is zo mooi. Jammer dat ze zo ver weg wonen, maar det maak het ook wel weer speciaal ... dat ik de moeite waard gevonden wordt om te komen. Dat geeft me een goed gevoel over mezelf en wat hoop voor de toekomst.

Zondag, 10 Oktober 2004
Vannacht heb ik hier voor het eerst geslapen. Op de bank, want ik heb hier nog geen bed. Ik heb wel een 1-persoonsbed (spiraal), maar heb nog geen matras. Voor vannacht heb ik een luchtbedje opgeblazen, dus dat zal wel beter liggen. Ik heb wel mijn tv en dvd speler hier en ook mijn pc plus internet! Verder heb ik een koelkast plus friteuse. Ik hoop nog iemnd te vinden die dat gasstel voor me kan aansluiten. Dan kan ik eindelijk fatsoenlijk koken en eten. Verder zoek ik nog steeds iemand met een aanhanger of busje om een wasmachine uit Vaasen plus nog wat spullen bij mijn ex, hier in Wageningen, op te halen. Of anders iemand die een busje kan (en vooral wil) rijden. Ik kan namelijk bij de Woningstichting een bon kopen waarmee ik goedkoper een busje kan huren. Maar vind maar eens iemand! Het moet wel deze week want mijn ex heeft gzeegd dat ik voor het weekend de spullen opgehaald moet hebben. Dan geeft ze namelijk een feestje ... zomaar .. omdat ik er uit ben. Ik denk er over om ook een feestje te geven ... als mijn flatje klaar is en die muziekbusiness loopt ... en ik me wat beter voel ... een afsluiting van een hele zwarte periode en een start van een nieuw leven .. Maar eerst deze periode doorkomen. Er moet hier nog veel gebeuren en over die eenzaamheid heen komen. Ik ben blij dat ik weg ben van die voortdurende kritiek, maar die verdomde eenzaamheid! Dat en die moeheid .. pffffff

Woensdag, 13 Oktober 2004
Het gaat niet goed. Ik heb de hele week al niet goed geslapen, mijn kinderen komen ook al niet meer langs en vandaag ben ik doodziek. Ik heb het koud, ben misselijk en alles doet me pijn. Ik kan ook niet fatsoenlijk eten, aangezien het gasstel nog niet is aangesloten. Ik heb gelukkig nog die magnetron, dus krijg ik nog wat naar binnen, maar dat is niet ideaal.
Wel wat goed nieuws: een kennis van mijn zus wil wel een busje voor me rijden. Ik ga morgen dus een verhuisbusje, via de woningstichting, huren voor a.s. vrijdag. Ik hoop dat ik dit weekend dan meer op orde ben. Nu nog dat gasstel en de wasmachine aangesloten krijgen. Ik zou niet weten wie ik daarvoor kan vragen. Voor mijn depressie was dat geen probleem, maar ja ... ik lig er bij de klussers ook uit.
Er is hier vrijwel geen kastruimte dus wordt alles wegbergen een probleem. Dan maar uitpakken wat ik echt nodig heb en kwijt kan en de rest is dozen opstapelen totdat ik meer kasten, planken en rekken heb. Ik heb ook nog niks voor de ramen hangen. Gelukkig woon ik wat hoog, dus de inkijk valt wel mee. Mettertijd met ik maar wat luxaflex halen.
Nog een goed nieuwtje. Ik ben deze week, samen met Tomaz, met een zaaleigenaar wezen praten en we mogen daar dus concerten organiseren. Ik wacht nu op een mailtje van hem. Hij zou kijken of er eind November nog een gaatje is en anders wordt het eerste concert begin volgend jaar. De bedoeling is om eens in de 2 of 3 maand een concert te organiseren en als het een succes is, dan kunnen we eventueel iedere maand een houden. Dat klinkt veelbelovend. Als het loopt kan ik eigenaren van andere zalen en bars uitnodigen om eens te komen kijken of het ook iets voor hen is. Nu ik dit zo lees heb ik weer wat hoop. Maar ik heb het nog wel koud, heb de verwarming wat hoger gezet. Ik had vrijwel niks meer in huis, dus ben ik wel even naar de supermarkt geweest. Verder lig ik op de bank, dicht bij de kachel.

Maandag, 18 Oktober 2004
Op het gevaar af van gezeur beticht te worden ... het gaat niet lekker. Ik ben zo ziek als een hond ... koud ... misselijk ... spierpijn ... doodmoe. Dus het schiet niet op hier.
Gelukkig heb ik vrijdag nog wel allerlei spullen uit mijn oude huis kunnen halen en ook die spullen uit Vaassen. Een kennis van mijn zus heeft dat gehuurde busje gereden. Fantastisch! Ik heb helaas nog niet alles boven, er staat nog van alles in de kelder. Af en toe haal ik wat op, als ik wat puf heb. Maar sommige dingen kan ik niet alleen (wasmachine, bureau etc.). Dus afwachten tot er hulp komt. En verder heb ik nog niemand kunnen vinden die het gasstel en de wasmachine kan aansluiten. Bij mijn ex heb ik op zolder nog wel veel boeken en ook cd's liggen. Die moet ik mettertijd nog ophalen.
Ik heb wel een bed nu. Via Marktplaats heb ik een 1 persoonsbed in Ede gekocht. Die hebben we vrijdag dus ook opgehaald. Dat is in ieder geval beter dan een luchtbed!
Vanmiddag werd ik wakker gebeld door de assistent van de mondhygieniste. Ik had daar vandaag een afspraak! Shit hoor! Ik heb gelijk maar een nieuwe gemaakt. Diepe zucht ...
Mijn kinderen komen niet meer langs ... ze hebben nu thuis ook internet dus daar hoeven ze niet meer voor te komen. Ik stond vanavond voor het raam ... zag mijn zoon voorbij fietsen .. op weg naar vrienden ... hij keek zelfs niet eens naar boven ... op MSN kwam mijn dochter online .. ik vroeg of alles goed was en ze zei "Ja" .. verder niks. Ze is vrijdag even langs geweest ... ik had een step voor haar .. die kwam ze ophalen en ging gelijk weer weg. Het liefste zou ik in bed will blijven liggen en uitzieken, maar ja ... dat kan niet he.

Donderdag, 21 Oktober 2004
Het leek de goede kant op te gaan. Dinsdag voelde ik me iets beter dan maandag en gisteren weer wat verbetering. Vandaag is het echter weer een stuk minder ... beurtelings warm en koud ... koppijn ... spierpijn ... duizelig.
Toch ook wat goed nieuws: Vrienden uit Katwijk hebben gebeld en ze komen zondag om me te helpen! Eindelijk worden dan mijn gasstel en wassmachine aangesloten en ook wat andere dingen gaan we doen! Dat zijn diezelfde mensen die ook al eerder zijn geweest om te helpen met schilderen. Wat een fantastisch stel, zeg! Ik ken ze pas ongeveer een jaar, maar zij staan toch maar voor me klaar. Veel oude vrienden die dichterbij wonen geven niet thuis en zij komen toch maar helemaal van Katwijk naar me toe!
Vandaag zou mijn zoon nog langskomen. Ik had hem gisteren op MSN gesproken. Hij beloofde me te komen helpen om samen dat wandmeubel en zo uit de kelder naar boven te halen. Zucht .... natuurlijk kwam hij niet opdagen en heeft ook niets van zich laten horen. Ook van mijn dochter zie of hoor ik niks meer. Ik was eerst blij dat ik zo dicht bij hen kwam te wonen, maar de laatste dagen bekruipt me het gevoel dat ik beter af was geweest als ik in een andere stad een huis had gekregen. Dan had ik de afstand als excuus gezien en deed het minder pijn.
Maar ja .... ik moet door .... ook al voel ik het niet zo ... vanaf zondag kan ik eindelijk koken en weer eens fatsoenlijk eten!

Zaterdag, 23 Oktober 2004
Wat een pech kun je toch hebben! Afgelopen week ben ik bijna de deur niet uitgeweest, omdat ik te ziek was. Gisteravond ga ik even boodschappen doen en dan is mijn zoon even langs geweest! Maar ja, toen ik thuis kwam was hij weer weg. Hij heeft wel een boodschap achtergelaten: zondag komt hij helpen om o.a. dat wandmeubel naar boven te halen. Dat is natuurlijk leuk, al moet ik het nog wel zien. Van al die keren dat hij zei te zullen komen kwam hij er geen een. Ook mijn dochter is meer dan een week niet meer geweest. Ik heb zo'n vermoeden dat mijn ex druk bezig is om mijn kindern te ontmoedigen. Nee, dat is helaas niet uit de lucht gegrepen. Als iemand voor mij belt, maakt niet uit wie, dan geeft ze niet gewoon mijn nieuwe adres en/of mijn mobiel nummer, maar gaat eerst even uitgebreid mij slecht lopen maken. Daar kwam ik achter doordat Tomaz mij vorige week aansprak over mijn vermeend gedrag. Gelukkig maar, de meeste mensen mijden mij vervolgens en dan krijg ik dus ook niet de kans om mijn kant van het verhaal te vertellen. Ik heb Tomaz dus uit kunnen leggen wat er met mij aan de hand is. Ik wist wel dat mijn ex dat al sinds het begin van mijn depressie deed - en eigenlijk al deed toen we nog getrouwd waren, dus al jaren - maar ik word er wel moe van dat ze daar nog steeds mee doorgaat, ook nu ik weg ben. Die zogenaamde vrienden, die daardoor afgehaakt zijn, verdienen de titel vriend niet, want dan hebben ze mij nooit echt leren kennen in al die jaren. Opgeruimd staat netjes! Ik ga er van uit dat mijn kinderen uiteindelijk wel weer bijdraaien, maar het doet best wel pijn op dit moment.
Vandaag heb ik mijn zoon nog even opgezocht om te checken of hij nog steeds van plan is morgen te komen en dat is hij. Morgenmiddag komt hij dus. Hij was niet al te opgewekt: "Ik moet zo mee bowlen", zei hij. Ik vermoed dat mijn ex met haar nieuwe vriend gaan bowlen en wil dat de kinderen meegaan. Brian heeft geen zin, maar hij moet mee. Hij was het er duidelijk niet mee eens, maar ja ... moeders wil is wet ;-) en mijn rol in de familie moet worden overgenomen door de doctor. Ik heb Brian destijds wel gezegd dat zijn moeder het recht heeft om een nieuwe relatie te beginnen en hij haar daar niet over moet lastigvallen, maar dat die man nooit zijn vader zal zijn, want dat blijf ik. Misschien hoor ik er morgen wel meer over van hem. In ieder geval komen morgen ook die vrienden uit Katwijk en wordt mijn flatje weer meer een thuis, lekker hoor!

Maandag, 25 Oktober 2004
Het grote nieuws: ... Ik leef nog!!! hehehe. Maar alle gekheid op stokje, het had heel verkeerd kunnen aflopen. Een paar weken geleden zei iemand, die bij me was, dat hij in de keuken gas rook. Ik rook niks en anderen, die ik gevraagd heb, konden dat ook niet waarnemen. Voor alle zekerheid heb ik het aan de opzichter van de Woningstichting gevraagd, toen hij een paar dagen later langs kwam om klachten van mij over de staat van de woning door te nemen. Hij zei dat dat niet kon omdat alles gerontroleerd was. Dat is een standaard procedure. Gisteren zou mijn gasstel angesloten worden en toen zei diegene, dai dat zou doen, dat hij ook gas rook. Hij heeft vervolgens de kraan getest met een spons en zeepsop .... DAT WAS SCHRIKKEN !!!! Als er een lek zit, krijg je dus belletjes te zien. In dit geval kwam er snel een hele grote zeepbel, zo'n bel de je krijgt als je zo'n bellenblaaspijpje hebt! Al weken lang stroomde grote hoeveelheden gas mijn woning binnen met een brandende geiser er vlak naast! Ik sliep in een levensgevaarlijke tijdbom. Ik vraag me af of dat ziek zijn de laatste tijd mede te maken kan hebben met het inademen van dat gas. Toen we er achter kwamen heb ik gelijk gebeld. Eerst met Kemkens Gasservice: die komen alleen als er wat is met de centrale verwarming .. dan maar de NUON: "Wij zijn alleen verantwoordelijk voor de leidingen tot de meter. Alles daarna is voor de eigenaar of huurder van het huis." Wel adviseerde hij mij om de hoofdkraan dicht te houden en zei dat ik in een levensgevaarlijke situatie was geweest! Toen maar een storingsnummer van de Woningstichting gebeld. De mevrouw die opnam heb ik verteld dat ik heel kwaad was, dat de Woningstichting hier nog wel meer van zou horen en dat ik wil dat er onmiddellijk een monteur komt..De monteur belde wat later om te zeggen dat hij over een half uur bij me zou zijn. Toen hij de kraan testte met een meter ging die tekeer als een gek! Hij heeft de kraan vervangen en ook gelijk mijn gasstel maar even aangesloten. Pffff .. Dit had dus een catastrofe kunnen beteken, die niet alleen mij maar ook anderen in deze flat het leven had kunnen kosten. Ik heb wat buren verteld over het gevaar wat zij hebben gelopen en toen kreeg ik van de overburen te horen dat bij hen de hoofdkraan lekte toen zij er inkwamen! Dit is dus geen incident, maar blijkt vaker voor te komen. de Woningstichting Wageningen maakt er duidelijk een gewoonte van om op meerdere terreinen ernstig ernstig in gebreke te blijven (achterstallig onderhoud, onredelijke eisen aan bewoners en ....) en brengt zelfs de levens van haar huurders in gevaar. Ik ga uitzoeken wat voor stappen ik kan ondernemen, voor tips Mail Mij s.v.p.

- Ik wil dat de Woningstichting de gasrekening betaald, aangezien er grote hoeveelheden gas zijn ontsnapt.
Ik wil weten of ik schadevergoeding kan eisen (mijn leven is tenslotte in gevaar gebracht en mijn ziek zijn zou er ook mee te maken kunnen hebben)
Verder wil ik dat er een onderzoek komt naar de manier van werken van de Woningstichting Wageningen. omdat het maar zo kan zijn dat er her en der in de stad levensgevaarlijke situaties zijn.
En ik wil ook wel eens weten of ik de huidige staat van mijn woning echt moet accepteren en of de hoogte van de huur wel in overestmming is met het geleverde, aangezien er toch dingen ontbreken, kapot zijn en/of in verouderde staat verkeren.

Gisteren was dus een mengeling van hoogte- en dieptepunten. Allereerst de hoogtepunten: Gasstel en wasmachine zijn aangesloten en werken. De badkamer is nu helemaal klaar (ook de lamp, het douchegordijn, het kastje) en ziet er geweldig uit. De logeerkamer is ook geverfd en .. wat een verandering !!!! Die mensen uit Katwijk zijn ook weer geweest, maar dat had ik ook wel verwacht. Minder vanzelfsprekend was het dat mijn zoon inderdaad ook kwam en ook hielp met wat dingen naar boven te sjouwen! Nu de dieptepunten: over het grootste dieptepunt (dat gaslek) heb ik het al gehad. Mijn zoon was ineens, nadat we 3 dingen naar boven hadden gehaald, zonder iets te zeggen vertrokken. Ik heb nu helaas dus nog niet alles naar boven. Dat wandmeubel bestaat uit 3 kasten en ik heb er pas 1 hier, die andere 2 delen kan ik pas halen als ik weer eens een keertje hulp heb. Dat wordt afwachten. Verder hebben we gelukkig wel de wasmachine en een mooie tafel naar boven gehaald. Maar nu komt het ... aangezien mijn zoon weg was moest ik proberen om spullen in mijn eentje naar boven te krijgen. Dat wandmeubel is te groot en te zwaar, dat kan echt niet alleen, dus nam ik de glasplaat die in de tafel hoort te zitten. Bij de trap kreeg ik last van lichte duizelingen, verloor een beetje mijn evenwicht en stootte met het glas iets tegen de muur ... en ja hoor .... daar brak een groot stuk van de plaat af! Ik was er kapot van. Het was zo'n mooie tafel en nu dus niks meer van over. Shit !!! Nee .. ik geef er mijn zoon niet de schuld van ... de meeste van de jongeren van zijn leeftijd zijn nu eenmaal zo ... heeft te maken met hun leeftijd, de fase waar ze in zitten. Maar ja .. als hij langer gebleven was dan had ik mijn wandmeubel al helemaal boven gehad en had die glasplaat ook heelhuids de finish gehaald. Vooral dat van die tafel vind ik verschrikkelijk. Die was zo mooi! Mischien is het een idee om een plank te krijgen in het formaat van de glasplaat en die te schilderen in de kleur van het wandmeubel. Ik hoop dat dat te realiseren is.
Toen ik trouwens de sleutels van hun kelder naar die mensen terug ging brengen (gezegd dat ik de rest helaas later op moet halen) moest ik 'even' biinenkomen. En daar heb ik dus een paar uur gezeten, ik kwam niet meer weg, pilsjes drinken, babbelen .. hele leuke mensen. Ook hun schoonzoon, die tegnover hen woont, kwam er nog bij. Die gaat mijn schotel, zodra ik die krijg, op het dak plaatsen! Verder zeiden ze me dat ze bij mooi weer achter de flat in de tuin zitten om te barbecuen, voetbal te kijken, etc. en dat ik altjd van harte welkom ben om er bij te komen zitten! Hun zoon had al gezegd dat hij mijn andere pc zou maken, die ga ik deze week naar hem toe brengen. Door deze mensen heb ik het toch een stuk beter naar mijn zin hier! Pffff wat een dag was dat!
Ik heb best aardig geslapen, maar werd wat te vroeg wakker omdat ik hevige kramp in mijn benen had, tegelijk in allebei! Links in mijn bovenbeen en rechts in mijn scheenbeenn. Met moeite kwam ik uit bed om te proberen het er uit te lopen, maar omdat de pijn verschrikkelijk was en het nogal lang duurde eer het over was, kon ik niet meer slapen. ik ga zometeen maar even naar die mensen terug .... NEEEEEEEE niet om een biertje te drinken !!!! hehehe .. Die moederhaard van de cv is door het gasafsluiten natuurlijk ook uit gegaan en ik kreeg hem niet meer aan. Ze hebben me uitgelegd hoe ik hem weer moet doen, maar dat is me niet gelukt. Ze zeiden dat ze wel willen komen helpen, maar het was al ver na middernacht toen ik gisteren naar boven ging en dus heb ik ze maar niet lastig gevallen. Dan ga ik maar even, want het is hier wel koud nu.

Zondag, 31 Oktober 2004
Op de valreep naar een nieuwe maand nog even dit updaten. Ik heb weer eens een moeilijke periode ... al lijkt het wel alsof het niet een periode is, maar een permanente staat. Het bekende liedje he ... moe, koud, ziek ...
In ieder geval is mijn dochter vanmiddag geweest, voor het eerst sinds weken. O.k. ze moest van haar moeder wat brengen (kleren van mij die daar nog lagen) maar toch ... het was heel leuk om haar weer eens te zien. Ik heb haar vreselijk gemist, zag haar regelmatig langskomen als ze van school kwam zonder dat ze even binnenkwam. Ze keek zefs niet een keer naar boven . pijn doet dat! Mijn zoon komt af en toe nog wel eens, maar alleen als hij wat nodig heeft. Tja, ik zal wel niet de vader zijn geweest, die ik dacht te zijn. Maar, met al mijn tekortkomingen ... ik houd wel verschrikkeiljk veel van ze!
Van de week heb ik de Woningstichting een boze mail gestuurd over dat gaslek en al die andere klachten die ik over deze woning heb. Dat heeft wel wat opgeleverd: morgen komt er een aannemer langs om allerlei werkzaamheden te verrichten en volgende week maandag een schilder. Ik wacht dus maar even af wat er gedaan wordt en kijk daarna wel of het zo ok is. Ik heb me wel voorgenomen om gelijk weer aan de bel te trekken als het nog steeds niet helemaal in orde is. Van de Woningstichting zelf heb ik trouwens helemaal geen reactie gehad op mijn mail .... geen mail of telefoontje en ook is er niemand langs geweest. Dat vind ik toch wel een beetje onbeschoft .. op z'n minst zouden excuses toch wel op hun plaats zijn ... per slot van rekening had er door hun nalatigheid zich een ramp kunnen voltrekken in deze flat met mogelijk meerdere dodelijke slachtoffers! De huurdersverenging, die ik een afschrift had gemaild, heeft wel gereageerd. Zij adviseerden mij om, indien de de Woningstichting in gebreke blijft mijn klachten in behandeling te nemen, mijn klacht schriftelijk in te dienen bij de Geschillen adviescommissie. Ook zullen ze mijn mail meenemen naar de volgende overlegvergadering met de Woningstichting.
Wat is er nog meer gebeurd? O ja ... ik ben woensdagavond toch maar weer naar de cursus geweest. Ik durfde niet meer te gaan, aangezien ik al weken niet meer was geweest. Woensdag kwam mijn zoon echter post brengen die nog op het oude adres was bezorgd. Daar zat ook een brief van een van de cursusleidsters bij (van 14 oktober!!!) waarin ze de hoop uitte dat ik toch weer kwam; 27 oktober zou ideaal zijn aangezien we dan toch met een nieuw blok zouden beginnen. Toen ik dat las heb ik heel snel wat gegeten en gedouched en was nog net op tijd daar. De avond ging over denkpatronen en hoe je die positief kunt beïnvloeden. Ook de 2 volgende avonden zullen daarover gaan. Dit is heel belangrijk voor mij, ik hoop echt dat het me helpt om die negatieve spiraal te doorbreken.
Verder is mijn uitkering over oktober nog steeds niet overgemaakt, zaterdag tenminste nog niet. Bij die oude post, die ik woensdag dus kreeg, zat ook een brief van het UWV dat ze het formulir over oktober nog niet van me ontvangen hadden. Ik meen toch dat ik die wel gepost had voor ik over ging verhuizen, maar ja .. het zou niet de eerste keer zijn dat daar iets zoekraakt. Er stond ook een telefoonnummer bij wat ik kon bellen, maar ik heb hier dus nog geen telefoon en mijn beltegoed op mijn mobiel is ook niet voldoende meer. Ik moet dus even zien of ik ze per email kan bereiken om de situatie (verhuizing en zo) uit te leggen. Het formulier over november heb ik al wel binnen. Ik hoop het gauw geregeld te hebben want ik kan geen geld meer opnemen.
Het slapen gaat nog steeds slecht. Het zou een hele verbetering zijn als dat beter ging. Wie weet ... als die werkzaamheden aan mijn flat klaar zijn dat ik me dan wat beter voel en ook de slaap wat vroeger kan vatten.
Ik wacht nog steeds tot mijn zoon me weer eens een keer wil helpen om die andere delen van dat wandmeubel naar boven te halen. Mijn dochter zei in ieder geval dat, toen ze dat ene deel bij me zag, ze het een hele mooie kast vond.

Terug naar Logboek index - Door naar November 2004

Copyright © 2004 depress1999