Logboek van een Overlevende - Oktober 2003

Woensdag, 1 Oktober 2003
Ik ben inderdaad teruggebeld door het UWV. Ze heeft kontakt gehad met een meneer in Zoetermeer en die 'gaat een brief van mijn werkgever bestuderen'. Volgende week hoor ik daar meer over. Ik moet ook dat werkbriefje opsturen en dan kan ik volgende week dinsdag bellen om een voorschot aan te vragen. O.k. dat klinkt best wel positief. Wat ik me wel afvraag is waarom die man uit Zoetermeer een week nodig heeft om een brief te 'bestuderen'! Ik denk dat ik de verantwoordelijke minister een voorstel ga mailen om personeel van uitkeringsinstanties verplicht aan een cursus begrijpend lezen te laten deelnemen ;-). Ook is het natuurlijk belachelijk dat ik weer een keer moet bellen om een voorschot aan te vragen. Waarom dat gelijk niet even geregeld nu we toch met elkaar bellen? Bureaucratisch gedoe hoor. Ik snap best dat ik niet de enige ben en dat ze het wellicht druk hebben maar, aangezien ik al 5 maanden zonder aankomen zit, hadden ze er dus best wel een spoedzaak van kunnen maken. Als ze dan ook nog extra werk, zoals het nog een keer bellen voor een voorschot, schrappen door alles in één keer af te handelen, wordt er veel werk en frustratie voorkomen.
Maar ja, ik voel me toch wel een stuk beter. Ik heb nu hoop dat het echt gaat lukken. Toch houd ik wat reserve. Alles wijst er op dat het nu goed is, maar ik heb wel vaker het lid op de neus gehad, toen ik dacht dat het o.k. was.
Dit komt wel gelegen. Ik sliep de laatste nachten weer slecht en had ook last van verergerde moeheid. Deze opsteker gaat me vast een beter gevoel geven!

Donderdag, 2 Oktober 2003
Vannacht heel slecht geslapen. Ik was wel moe en voelde me ook wel o.k, maar toen ik eenmaal in bed lag begon ik me zorgen te maken. Opeens overviel mij de angst dat die uitkering er toch niet zou komen. En, wat ik ook probeerde, ik raakte die angst niet kwijt. Omstreeks 6 uur of zo viel ik eindelijk in slaap, maar - na een keer of 2 wakker te zijn geworden - werd ik om kwart over 9 weer wakker en besloot maar op te staan. Het is dus weer een moeizame dag. Uit ervaring weet ik dat ik ook niet even kan gaan liggen of niks doen, want dan ga ik vreselijk piekeren en kom er niet meer uit. Ik moet mezelf dus bezig houden, maar ben wel te moe om té inspannende dingen te doen. Ik krijg ook nog eens een telefoontje van de Vakbond. Dat klinkt niet echt opwekkend. Het is nog steeds niet zeker dat ze naar de rechter zullen stappen. Ik moet dus nog steeds meer 'bewijsmateriaal' aanleveren dat ik depressief was toen RWS mij eruit schopte. Ze stuurt me nog een mail. Niet echt hoopvol dus!
Ik zoek mijn afleiding dan maar in andere dingen. Vorig jaar heb ik een 'Avonturier' die meedeed aan de PlanetRace, gesteund. Die deelnemers reizen in een paar weken de wereld rond en zijn afhankelijk van mensen die thuis achter hun computers allerlei puzzels moeten oplossen, vragen beantwoorden en doorgeven welke richting ze op moeten reizen. 'Onze ' Avonturier, Stefan, heeft - mede dankzij ons - die aflevering van PlanetRace gewonnen! De meeste van dat oude team hebben nu de handen weer ineen geslagen en steunen dit jaar Luc, die vorig jaar met ons in het Stefan-team zat. Ik hoop, dat die het gaat redden, want dan ben ik (vanaf 1 november) lekker 5 weken bezig met spannende dingen. Het geeft heel veel afleiding en, door de andere mensen in het team, ook vreselijk gezellig.

Zondag, 5 Oktober 2003
Het gaat gelukkig beter met me. Ik slaap de laatste nachten weer beter en dat scheelt heel veel. Ik heb mezelf (redelijk) aangeleerd om te proberen aan leuke dingen te denken. Sommigen noemen het escapisme, maar dat is het niet. Zodra ik weer wat aan mijn situatie kan veranderen dan wijd ik er mijn aandacht aan, maar als ik er toch - op het moment - niets aan kan doen dan schuif ik het van me af. Als ik namelijk aan mijn toekomst denk ben ik bang. Al heb ik dan wat meer hoop, ik ben er allerminst gerust op dat die uitkering voor elkaar is en dan kan ik woonruimte, etc. ook wel vergeten. Dus verplaats ik mijn aandacht naar leukere dingen, zoals die PlanetRace en zo. Dat gevecht tegen negatieve gedachten kost heel veel energie en als ik niet goed geslapen heb, dan wordt het heel moeilijk om te overwinnen. Het lukt me dan vaak niet om mijn gedachten om te zetten en alles wordt dan zwart. Het gevolg is ook dat ik vervolgens de nacht erna ook weer niet goed kan slapen door het gepieker en het nog erger wordt. Ik heb perioden gehad dat ik zo'n 4 nachten vrijwel niet geslapen had, in totaal misschien 1 uur. Dan ben ik doodop, vol angst dat het niet meer over gaat en echt radeloos. Gelukkig is het de laatste tijd een stuk minder en duren die perioden veel korter.

Woensdag, 8 Oktober 2003
Gebeld naar UWV USZO. 14.30 uur: Bandje: "Tot onze spijt zijn alle lijnen bezet en is er een groot aantal wachtenden voor u. Wij verzoek u om op een later tijdstip terug te bellen. Deze verbinding wordt nu verbroken." Krijg datzelfde bandje weer als ik nogmaals bel. 14.41 uur: Bandje met muziek en de boodschap dat ik z.s.m. wordt geholpen. Om 14.48 uur krijg ik iemand aan de lijn. Ik geef mijn sofinummer en zeg dat ik vandaag moest bellen om een voorschot aan te vragen. Ze gaat de unit bellen. Ze komt terug met de boodschap dat ik geen voorschot kan krijgen omdat mijn werkbriefjes nog niet binnen zijn. Ik zeg dat ik wel een werkbriefje heb geretourneerd. Dat klopt, maar ik moet ook nog de andere werkbriefjes opsturen. Ik begin uit te leggen, dat mij vorige week is verteld dat, als ikdat werkbriefje wat toen in mijn bezit was zou terugsturen, ik kon bellen voor een voorschot, maar de mevrouw laat me niet eens uitpraten. Ik moet alle briefjes opsturen. Ik probeer opnieuw over dat gesprek van vorig week te beginnen, maar ze valt me heel bits in de rede. Ik wordt kwaad, maar tel tot 10 en blijf vriendelijk. Ik zeg haar rustig, dat ik bezwaar maak tegen de manier waarop zij mij te woord staat, dat zij mij correct te woord moet staan een mij moet laten uitpraten. Zij gaat maar door, dreigt meerdere malen het gesprek te beëindigen. Ik zeg haar dat ik een verslag van dit gesprek maak en een klacht ga indienen over de manier waarop zij mij te woord staat. Na verloop van tijd mag ik dan toch eindelijk kwijt, dat mij vorige week is verteld dat ik een voorschot kon aanvragen, mits dat ene werkbriefje was opgestuurd. Ik had trouwens die andere briefjes toen ook nog niet. Die heb ik tegen het eind van de vorige week ontvangen en klaarliggen om te verzenden. Aangezien de fout niet bij mij ligt, ik heb immers precies gedaan wat mij is opgedragen door de UWV, wil ik dus diegene spreken die besluit dat ik toch niets krijg. Volgens de haaibaai van de UWV is de unit niet te bereiken. Ze zal hen een fax sturen om mij met spoed terug te bellen en vraagt mijn telefoonnummer. Ik geef het, maar vind dat eigenaardig: mijn telefoonnummer hebben ze namelijk al. Ik ben al eens door hen teruggebeld. Dat nummer staat bij mijn gegevens in hun computer. Ook vraag ik haar waarom ik nog niet gebeld ben door die man uit Zoetermeer, die die brief van mijn werkgever al een week aan het bestuderen is. En weer valt ze me in de rede voor ik mijn vraag heb kunnen afmaken. "Uw zaak wordt in Groningen behandeld, niet in Zoetermeer." Na opnieuw een itrritante woordenwisseling waar ik haar de zaak probeer duidelijk te maken, en zij me telkens in de rede valt met dreigementen om de verbinding te verbreken, maak ik wederom bezwaar tegen de manier waarop ze mij te woord staat. Ik zeg haar dat, als ze niet tegen lastige vragen kan en er zo gefrustreerd op reageert, ze misschien met ziekteverlof moet of ander werk moet gaan doen. Ik ben correct en rustig gebleven en wens dan ook niet op een zo bitse manier behandeld te worden. Ik heb recht op een uitkering en wil weten waarom ik die nog niet krijg, Ik MAG daar naar vragen en zij MOET mij correct te woord staan. Uiteindelijk mag ik dan de vraag over die 'studiebol' uit Zoetermeer stellen. Ze weet daar niets van en zegt dat ik die vraag ook maar aan de unit moet stellen die mij terug belt. Ik heb er geen goed gevoel over. Ik weet niet of ze die fax ook daadwerkelijk gaat versturen en of die unit mij echt terug gaat bellen. Ik neem me voor om ze om 16.00 weer te bellen als ik nog niets gehoord heb. Ik kan echt niet langer meer wachten, zit al ruim 5 maand zonder inkomen en wil nu dat het met spoed geregeld wordt. Wordt dus helaas vervolgd.
Heb niet om 16.00 uur gebeld maar om 16.50 uur. Ik was bang dat ik mezelf niet onder controle had en dan dingen ging zeggen die ze tegen me kunnen gebruiken. Ik ben namelijk witheet en radeloos! Maar goed dat ze niet in de buurt zitten. Eerst maar even tot rust komen dus. Na even wachten krijg ik een mevrouw aan de lijn. Ik vraag waarom ik nog niet terug gebeld ben. Deze mevrouw is heel vriendelijk en ik mag rustig mijn verhaal vertellen. Wat een verademing! Ze gaat de zaak even nakijken. De fax is om 16.00 verzonden. Die unit is na 16.00 uur niet meer in dienst en ze kunnen me dus vandaag niet meer terug bellen. Ik moet morgen weer bellen. Ik zeg haar dat ik er genoeg van heb, ik ben al maanden aan het bellen en zit nu al 5 maand zonder inkomen. Ze zegt, dat ze al zag staan dat ik boos was. Ik leg haar uit dat die boosheid kwam door de manier waarop haar collega mij te woord stond. Zij is het met mij eens dat zij altijd correct moeten blijven. Ik zeg haar dat ik heel boos en radeloos ben, maar dat niet tegen haar of haar collega's uit omdat zij er ook niets aan kunnen doen. Maar ik heb er wel genoeg van om aan het lijntje te worden gehouden. Zij gaat met een collega overleggen en komt na een paar minuten terug. De betreffende unit is pas vanaf half 9 bereikbaar. Haar collega gaat morgenvroeg gelijk met hen bellen en belt dan mij om de uitslag te vertellen of belt mij om me met hen door te verbinden.
De tijdelijke vreugde die ik vorige week had over een mogelijke oplossing is helemaal weg en mijn vrees wordt bewaarheid. Nog steeds heb ik geen inkomen en nog steeds ook geen uitzicht daarop. Ik wil met wie dan ook wedden dat er ook morgen nog niets geregeld is. Ik ben kwaad, maar ook down. Ik wil nu eindelijk eens in alle rust aan mijn herstel en aan mijn toekomst werken. En ik snap niet dat men mij daar niet alle medewerking aan geeft, mij zelfs tegenwerkt. Ik doe meer dan men van iemand in mijn situatie redelijkerwijs kan verwachten.

Donderdag, 9 Oktober 2003
Beste mensen, it is my lucky day!!! O.k. ik heb nog niets, maar het komt er aan! Ik was helaas nogal laat wakker, om een uur of elf, dus ik baalde wel. Stel je voor dat ze me 's morgens gebeld hebben! Ik besloot nog even te wachten, want als ze nog niet gebeld hadden, kon het irriteren als ik belde. Om 15.00 uur dan toch maar zelf gebeld. Ik kreeg eerst te horen dat er teveel bellers waren, maar om 15.04 uur mocht ik wachten. Om 15.11 kreeg ik iemand aan de lijn. De mevrouw ging in de computer kijken, vertelde me tussendoor: "Sorry, mijnheer. Ik ben het allemaal even aan het lezen." Ik denk dat ze nogal voorzichtig was omdat erbij stond dat ik boos was. Dat was op zich natuurlijk heel attent van haar, maar niet echt nodig. Als men mij correct te woord staat, en dat deed ze zeker, dan ben ik ook correct. Ik ga mijn boosheid over bureaucratie niet afreageren op individuele medewerkers. Even later kwam ze met een hele prettige mededeling: Er komt een voorschot aan!!! Hoe hoog kon ze niet zeggenn, maar dit is fantastisch! En dat betekent dus ook dat ik een uitkering krijg, want zonder uitkering natuurlijk ook geen voorschot. Normaal gezegd doet Groningen dat af, maar in mijn geval moet die man uit Zoetermeer die brief nog bestuderen. Dat kan 2 tot 3 weken duren vertelde ze mij. Nadat ik de telefoon had neergelegd slaakte ik een vreugdekreet! Wat een dag! Ik durf weer te dromen over de toekomst. Zodra ik het geld heb ga ik er eerst die rekeningen betalen en mij inschrijven voor woonruimte. En als er dan nog wat over is, dan ga ik met mijn kinderen gezellig een dagje uit. Dat hebben ze wel verdiend, ze hebben veel gemist! Ik stel voor om van 9 oktober een nationale feestdag te maken! hehehe

Maandag, 13 Oktober 2003
De lol is er toch weer een beetje af. Ik wilde vanavond wat geld opnemen en ging naar de pinautomaat: "U kunt op dit moment geen geld opnemen. U heeft saldotekort". Ik kijk het nog een dag aan. probeer het morgen weer en dan ga ik - DIEPE ZUCHT - maar weer bellen. Wordt helaas vervolgd ....

Woensdag, 15 Oktober 2003
Ik ben weer een eind terug bij af. Vanavond nogmaals geprobeerd te pinnen, maar helaas. Ik heb naar mijn saldo gekeken en sta nog steeds ruim 1000 Euro rood. Dus kan ik niks meer. Ik heb papieren in huis om me in te schrijven als woningzoekende maar kan die niet indienen, want ik moet mijn inkomen opgeven en weet nog steeds niet wat dat zal zijn. Verder blijven de aanmaningen binnenkomen. Ik heb ook nog eens een brief van een incassobureau binnengekregen. Ik heb namelijk een NS kortingskaart die ik automatisch laat verlengen. Dus wordt ieder jaar in Augustus het bedrag van mijn rekening afgeschreven. Dit jaar kon dat niet, omdat er geen geld op mijn rekening staat. En nu krijg ik een brief vaan een incassobureau voor het bedrag van dat abonnement, verhoogd met de incassokosten. Geld voor iets waar ik geen gebruik van maak, geen gebruik van KAN maken! Ik ga bij de NS hierover protesteren en als het niet teruggedraaid wordt, dan zijn ze een trouwe klant kwijt. Ik liep al met de gedachte rond om dat abonnement te stoppen. Openbaar vervoer komt me toch al de strot uit: slechte verbindingen, slechte service, vieze treinen en bussen, ontelbare stroringen, onbeschofte tariefverhogingen. Dit is dan de welbekende druppel. Dit garandeer ik ze wel: Als dat incassobureau aan de deur komt en iets in beslag wil nemen, dan komen ze aan een verkeerd adres. Ik ben het zat en laat niet meer over me heen lopen.
Morgen maar weer bellen naar het UWV en vragen waar dat voorschot blijft plus informeren of die Zoetermeerse studiebol het licht al heeft gezien. Ik ben beurtelings doodmoe en witheet.

Donderdag, 16 Oktober 2003
15.25 uur: Naar het UWV gebeld. Geen wonder dat het geld er nog niet is. Dat voorschot is pas jongstleden dinsdag 14 oktober overgemaakt! Ook gevraagd naar de uitkomst van Zoetermeer. Ze zal hen faxen en vragen om mij terug te bellen.
15.32 uur: Word teruggebeld door de mevrouw van het UWV: Ze had mijn zaak nog even verder doorgelezen en zag onderaan een aantekening dat mijn voorschot toch nog niet was overgemaakt. Ze gaat de afdeling in Groningen bellen, die mijn zaak behandelt, en zet me in de wachtstand.
15.36 uur: Groningen zegt dat de zaak is opgeschort doordat Zoetermeer (Unit 4) mijn WW uitkering nog aan het beoordelen is. De mevrouw van het UWV gaat de betreffende man in Zoetermeer bellen en zet me weer in de wachtstand.
15.40 uur: Hij is in gesprek, maar hij belt mij zo zelf terug.
Het is inmiddels 17.25 uur, kantoortijd zit er op en ik zal wel niet meer gebeld worden vandaag. Tja, die man kan naar zijn huis, daar wacht hem een goedgevulde dis. Die maakt zich geen zorgen dat er door zijn toedoen iemand, na zes maand, nog steeds zonder inkomen zit. Ik denk dat ik vannavond de ministers van Verkeer en Waterstaat, mijn (ex-) werkgever, en van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (verantwoordelijk voor UWV) ga mailen en natuurlijk een kopie naar de fracties van de politieke partijen in de 2e Kamer. Dan kunnen jullie in ieder geval zien wat dat 'sociale gezicht' van dit kabinet waard is.

Vrijdag, 17 Oktober 2003
14.42 uur: Naar het UWV gebeld. De meneer, die mij te woord staat, zegt mij dat ik de rest van de aan mij toegezonden werkbriefjes moet retourneren. Die zijn vandaag al op de bus. Volgens hem is dat het enige wat er nu moet gebeuren. Ook krijg ik de mededeling dat het maar liefst ongeveer een week duurt eer die werkbriefjes - na ontvangst - in het systeem zitten! Anno 2003! Ik ben nog niet tevreden. Ik vertel hem dat ik gisteren door Zoetermeer terug gebeld zou worden maar dat het niet gebeurd is. Hij gaat bellen en zet me in de wachtstand.
14.48 uur: Helaas, die man uit Zoetermeer heeft vandaag verlof! En, onbegrijpelijk, er is niemand anders die mij te woord kan staan! Hij is de enige die op de hoogte is. Ik zeg, dat ik een officiele klacht wil indienen. Dit is niet de eerste keer dat ik terug gebeld zou worden en ze het niet doen. Ik zit al bijna een half jaar zonder inkomen en dan vindt zo'n man dat niet urgent genoeg om me terug te bellen. En wat als hij langdurig ziek wordt? Moet ik dan wachten tot hij beter wordt? Of als hij komt te overlijden? Wordt mijn 'zaak' dan gesponeerd en gaat met hem het graf in? De man van het UWV kan me alleen maar het adres geven waar ik een klacht heen kan sturen en het advies om volgende week weer te bellen.
In de post: wederom een aanmaning van de Postbank dat ik moet zorgen een positief saldo te krijgen, een brief van een incassobureau voor achterstallige betalingen aan het energiebdrijf (die 2 gisteren al ontvangen) plus vandaag een uitnodiging voor een intakegesprek van Loyalis Mens en Werk. Dat blijkt een reïntegratiebedrijf te zijn, die een contract met de overheid heeft om ontslagen ambtenaren te begeleiden. Ik bel de Reïntegratieconsulent en zeg dat ik niet kan komen aangezien ik geen geld heb om de reis te betalen. Ik heb zo'n 40 minuten met hem gebeld, waarin we mijn situatie bespreken. Zolang mijn uitkering niet geregeld is, heb ik geen verplichtingen naar hen toe. Dat verandert zodra ik die uitkering krijg. Afgesproken wordt dat ik contact met hem opneem zodra alles geregeld is. Ik wil toch wel iets meer weten over wie ze zijn en wat ze kunnen doen. Daar doet hij nogal vaag, ontwijkend over. Ik wil weten wat zij toevoegen aan het CWI, maar krijg daar geen rechtstreeks antwoord op. Wat ik uit zijn ontwijkende antwoorden kan opmaken is dat zij helemaal niks toevoegen aan een reïntegratie, mijn kans om weer aan de slag te komen niet vergroten, maar meer een functie van controleur vervullen. Zodra zij het idee hebben dat ik niet genoeg mijn best doe om aan de slag te komen, dan melden zij dat aan mijn (ex-) werkgever en dan krijg ik problemen met mijn uitkering. Opnieuw een 'fraai' voorbeeld hoe de overheid met (ex-) werknemers meent om te kunnen gaan; onder het mom van reïntegratie een extra controle inlassen. Maar geen daadwerkelijke steun om weer aan de slag te komen.
Vanavond heb ik - via een reactieformulier op de websites - mijn situatie onder de aandacht gebracht van de Minister-President plus de Ministers van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en Verkeer en Waterstaat en dat ook gemaild naar de 2e Kamer fracties van politieke partijen.

Zondag, 19 Oktober 2003
Vanmiddag een knallende ruzie met mijn ex met als resultaat dat ik weer te horen kreeg dat ik eindelijk op moet rotten. Ik weet niet of het daarom komt of door een combinatie van alles wat tegenzit, maar ik ben weer ontzettend moe en koud. Ik wou dat ik, al was het maar voor een paar dagen, van onbezorgde rust kon genieten. Ik moet blijven hopen en mezelf moed inpraten. Mijn gevoel zegt me dat het voorbij is, op.

Dinsdag, 21 Oktober 2003
Na eerst een aantal malen tevergeefs gebeld te hebben krijg ik eindelijk om 15.19 uur het UWV 'wachtbandje'. 15.23 uur: Ik vraag naar de stand van zaken. De mevrouw zet me in de wachtstand om mijn gegevens door te nemen. 15.28 uur: "Mijnheer, bedankt voor het wachten. Ik zie dat er van alles gebeurt maar kan niet precies volgen wat." Ik zeg dat ik hetzelfde probleem heb en nu al weken probeer er achter te komen, zonder succes. Dat men mij belooft terug te bellen en dat niet doet. Zij gaat mij doorverbinden met de behandelende afdeling. Dus weer in de wachtstand. 15.34 uur: 'Mijnheer, uw zaak wordt behandeld door de afdeling Wachtgeld in Zoetmeer en de betreffende persoon is niet aanwezig. Ik zal hem vragen om u morgen terug te bellen.' Ik zeg dat ik daar geen vertrouwen in heb, aangezien ik de laatste weken wel vaker teruggebeld zou worden en tevergeefs wacht. Zij belooft me een aantekening voor haarzelf te maken dat ze morgen gaat kijken of er wat gebeurd is en, als dat niet het geval is, actie te ondernemen.
Ik vraag me ineens af: Zou Wachtgeld misschien kunnen betekenen dat je op je geld kunt wachten tot je een ons weegt? Pfff ik ben er echt moe van en ... ach laat maar .. ik val in herhalingen.

Woensdag, 22 Oktober 2003
Het UWV heeft natuurlijk niet gebeld. Dan ik maar weer. 14.40 uur UWV gebeld, wachtbandje. 14.44 uur: Ik zeg dat ik teruggebeld zou worden, maar dat het niet gebeurd is. "Zou u vandaag terug gebeld worden?" "Ja, vandaag en ook gisteren, vorige week, de week daarvoor. Eigenlijk zou ik al wekenlang terug gebeld worden, maar het gebeurt niet." Zij kijkt in het systeem en besluit mij door te verbinden met Zoetermeer. Ik wacht (14.46 - 14.49 uur). Ik krijg niet de man, die mijn zaak behandelt (die is namelijk niet aanwezig), aan de lijn maar iemand anders. Op die mededeling reageer ik met: "Waarom verbaast het mij niet?" Dat snapt hij niet, dus leg ik uit dat hij er nooit is als ik belen ook nooit terug belt als hij er wel is. Ik vraag of er wel iemand is die mijn zaak behandelt. of die übrhaupt wel bestaat. Volgens hem is dat wel het geval. Hij wil meer informatie en het ontaardt in een warboel van regeltjes. Wij komen er niet uit voor wat voor soort uitkering ik in aanmerking kom. ik zeg hem dat dat mij op dit moment eigenlijk niet echt interesseert. Hem wel en hij legt wat dingen uit, over wachtgeld, WW en dergelijke. Ik zeg hem dat het niet onbelangrijk is, maar op dit moment makt het mij niet uit wat voor etiket er op zit, als ik maar geld krijg. Ik zit al een half jaar zonder inkomen. Hij vindt inmiddels de beruchte brief van mijn (ex-)werkgever waarin staat dat ik ontslag heb gekregen volgens artikel 99. Die brief is van februari 2003. Hij gaat die uitprinten en belooft mij de zaak met zijn collega op te nemen en hem te vragen om mij morgen te bellen of aan hem te vragen naar de stand vnzakken waarop hij mij zelf terug belt. Ik vraag of hij dat ook werkelijk gaat doen. "Natuurlijk, als ik u zeg dat ik u bel dan doe ik dat ook" Ik leg hem uit dat dat mij niet geruststelt, die boodschap hoor ik al wekenlang zonder dat iemand mij ook echt belt. Ik geef hem maar weer de voordeel van de twijfel. Wie weet komt hij wél zijn afspraken na en kun je hem niet de dupe laten zijn van de klote-organisatie waar hij werkt. Kortom ... weer een dag voorbij zonder uitzicht op verbetering.
Ik heb trouwens de laatste dagen (per mail) reacties gehad van Ministeries van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en Verkeer en Waterstaat. Het waren standaardreacties, waarin ze natuurlijk zeiden niks te kunnnen doen. SZW stelt dat ze niet mogen ingrijpen in individuele gevallen en VenW verwijst me naar de uitkeringsinstanties. Ik heb ze al terug gemaild, aan SZW gezegd dat zij verantwoordelijk zijn voor het functioneren van de uitkeringsinstanties en bij het slecht functioneren horen in te grijpen. Aan info VenW gezegd dat ik eigenlijk de minister wilde mailen, maar dat die (in tegenstelling tot haar voorgangers) niet meer per mail is te bereiken en ik dus probeer via hen met haar in contact te komen. Ik vraag ze dus mijn zaak onder haar aandacht te brengen. Reden? Een van de belangrijkste oorzaken van mijn nijpende toestand zijn haar personeel en haar organisatie en zij is er dus mede-verantwoordelijk voor. Van SZW zat vandaag alweer een antwoord in de email, waarin ze wederom verantwoordelijkheid ontkennen. Van VenW heb ik nog geen verdere reactie vernomen.
Van de kant van de Minister-President is helemaal nooit wat gekomen, ook geen ontvangstbevestiging. En ook heeft geen van de politieke partijen gereageerd. Gaat u nog wel stemmen? Ik niet.
Vanavond heb ik naar de Cliëntenraden van de UWV gemaild met mijn klachten.

Donderdag, 23 Oktober 2003
Het is nu 15.00 uur en ik ben nog steeds niet gebeld. Het ziet er dus naar uit dat ik weer moet bellen, maar op dit moment kan ik dat niet meer opbrengen. Ook in de mail geen enkele reactie van wie dan ook.
Ik zit er (tijdelijk?) helemaal door. Ik heb echt alles gedaan wat ik kon doen zonder enig resultaat. Op die momenten dat ik minder moe ben, heeft woede de overhand. Dan zie ik nog als enige mogelijkheid om bij al die instanties langs te gaan, die zo onbeschoft zijn om dit voort te laten duren. Ik weet al waar ik dan langs ga om verhaal te halen: Ministerie van Verkeer en Waterstaat (Het ministerie zelf plus Hoofddirectie van de Waterstaat en natuurlijk de afdeling Personeel en Organisatie van Directie Oost-Nederland); Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid; UWV USZO (Nijmegen, Groningen, Heerlen en Zoetermeer); de Vakbond CFO en tenslotte dat zakkenvullende gajes van het Binnenhof plus de AIVD (Ik heb het vermoeden dat de AIVD op de achtergrond ook invloed uitoefent. Ik ben namelijk heel aktief geweest op het gebied van mensenrechten en, ook al heb ik uitsluitend gebruik gemaakt van democratische middelen, die organisatie staat er om bekend om iedereen die misstanden aan de kaak stelt en de overheid op haar fouten wijst gelijk maar als staatsgevaarlijk te betitelen).
Om 15.40 uur toch maar weer gebeld: "Mevrouw, ik wacht al weken tot iemand mij terugbelt. Iedere dag beloven ze dat ze me morgen terugbellen en dat doen ze dan niet." Ze kijkt in het systeem: "Heeft de heer Jésus (of Gesus?) uit Zoetermeer u niet gebeld?" "Nee, ik weet sinds gisteren eindelijk dat hij degene is die mijn zaak behandelt, ben gisteren ook met die afdeling doorverbonden maar kreeg hem zelf niet aan de lijn, wel een collega en die beloofde mij dat hij de zaak met Jésus zou doornemen en dat ik morgen (vandaag dus) zeker terug gebeld zou worden." Ze gaat overleggen met een manager en belt mij een paar minuten later terug. "Ik ga u doorverbinden met die man in Zoetermeer" ......... "Mijnheer, bedankt voor het wachten. Helaas is er niemand op die afdeling die u te woord kan staan, ze zitten namelijk allemaal aan de borrel.!!!!!!!"
De mevrouw vraagt of ik morgen om 9.00 uur thuis ben en belooft me dan dat ik morgenvroeg terug wordt gebeld. Ik uit tegenover haar mijn twijfel, zeg dat ik heel boos ben, dat zij waarschijnlijk al de 30e of zo is waar ik tegen moet zeggen dat het niet tegen hem/haar persoonlijk is, maar dat ik wel witheet ben. Dat ik al 6 maand zonder inkomen zit, de brieven van incassobureau's blijven komen en het water me tot de lippen staat. Dat ik in staat ben om langs Zoetermeer te gaan en die Jésus keihard aan te pakken. Die weet al weken dat ik hem te spreken wil krijgen en is zogenaamd nooit aanwezig plus belt, ondanks meerdere verzoeken, ook nooit terug. Ze verzekert mij dat ik morgen wél wordt gebeld. Voor wat het waard is.

Vrijdag, 24 Oktober 2003
Ik ben vandaag natuurlijk niet gebeld! Het verbaast me al niet eens meer. Ik heb zelf niet de moed om nog een keer te bellen. Ik kan dat even niet aan, vecht de laatste dagen weer tegen depressiviteit. Verder ben ik ook nog ziek, koud, rillerig en heb ook overgegeven. Wat me ook ergert is dat die zogenaamde UWV Cliëntenraden ook niets van zich laten horen, zelfs geen bevestigingsmail.
Wel een lichtpuntje: Ik ben gebeld door een Bedrijfsmaatschappelijk Werker van Rijkswaterstaat (nee, gelukkig niet die uit Arnhem hehehe). Hij was benaderd vanuit het ministerie van VenW in Den Haag om me te helpen. We spreken af dat ik vandaag afwacht of UWV USZO nog belt en ik laat hem maandag de stand van zaken weten. Hij zal dan aktie ondernemen om te zorgen dat UWV USZO eindelijk de zaak rondmaakt. Ik heb, ondanks dat grieperige, nu toch weer een beter gevoel. Zou het dan eindelijk toch???
Ik heb trouwens ook weer twee gedichten aan mijn site toegevoegd: Balans en Voor allen en ben, op verzoek, een Forum begonnen over depressie en aanverwante zaken.

Maandag, 27 Oktober 2003
Ik heb dit weekend die bedrijfsmaatschappelijk werker (BMW) gemaild dat ik dus weer niet gebeld ben door UWV USZO. Ik heb vandaag niks van hem gehoord en hoop (verwacht het ook wel eigenlijk) dat hij er al mee aan de slag is. Ik heb gemengde gevoelens. Aan de ene kant heb ik nog steeds die wurgende onzekerheid maar ben toch ook wel blij dat ik vandaag even niet heb hoeven bellen. Het was toch een hele opgave om te moeten bellen en eigenlijk al van tevoren te weten dat het niets zou opleveren. Kortom .... afwachten maar weer .. ermmm nog steeds!
Wel heb ik vandaag van GroenLinks een reactie gehad op mijn mail van 17 oktober. Zij hebben, behalve mijn mail, ook mijn website gelezen en mijn verhaal zal worden meegenomen in de komende debatten over de werkwijze van het UWV en de uitvoeringsinstanties in het algemeen. Al heb ik daar nu zelf niks aan, ik ben er toch wel blij mee. Ik moet me blijven herinneren dat ik waarschijnlijk niet de enige ben, die door de UWV zo wordt behandeld en als mijn verhaal ertoe bijdraagt dat het voor toekomstige uiteringsgerechtigden verbetert, dan heeft het tenminste iets opgeleverd. Het is trouwens wel de enige politieke partij, die (tot nu toe?) gereageerd heeft.

Dinsdag, 28 Oktober 2003
Vandaag ben ik gebeld door de BMW. Ik geef hem meer informatie en hij gaat er vanmiddag dus mee aan de slag. Hij belt me later terug met de mededeling dat het 'op een haar na is gevild' en er wel vertrouwen in heeft dat het nu goed komt. Ik hoop dat het snel is, ik moet nodig een keer weer naar de tandarts. Vandaag viel er weer een vulling uit. Balen! Ik had altijd een goed gebit, waar nooit veel aan gedaan hoefde worden. Als die uitkering er eindelijk komt, dan is - na het betalen van al die rekeningen - een bezoek aan de tandarts het eerste wat ik ga doen. O ja, en natuurlijk een dagje uit met mijn kinderen.
Om 15.00 uur word ik weer gebeld door de BMW: Als ikde informatieformulieren heb opgestuurd dan zou ik in principe volgende week woensdag een eerste betaling moeten ontvangen. Ik vraag of dat die werkbriefjes zijn, hij gaat informeren en dat zijn ze dus. Die heb ik allemaal (1 mei t/m 5 oktober) al opgestuurd, vandaag zat er weer 1 in de bus (6 oktober tot 3 november) die ik gelijk op ga sturen. Volgens de BMW moet het dus nu in orde zijn en krijg ik dus volgende week geld. Hij houdt echter wel een slag om de arm, het is tenslotte de UWV. We spreken af dat ik hem op de hoogte hou van alles.

Terug naar Logboek index - Door naar November 2003

Copyright © 2003 depress1999