Logboek van een Overlevende - November 2004

Dinsdag, 2 November 2004
Gisteren is er een timmerman langs geweest om wat werkzaamheden te verrichten. Hij heeft 2 kastjes in de keuken (boven het aanrecht) opgehangen, een plaat aangebracht op die lelijke plek in de hal, gezorgd dat de deur tussen hal en kamer nu goed sluit, het buitenste glas van de balkondeur naar het balkon vastgezet, een stop in de gootsteen (keuken) en een nieuwe strip bovenaan het aanrecht aangebracht. Verder heeft hij de loodgieter gebeld. Die komt binnenkort een nieuwe w.c. pot plaatsen plus een plancet onder de spiegel en een stop in de wasbak in de slaapkamer aanbrengen. Maandag komt nog de schilder om o.a. de voordeur op te knappen. Ik wacht nog even af om te zien wat er is gebeurd als de laatste is geweest, of liever gezegd wat er NIET is gebeurd en dan beraad ik mij op verdere aktie. Ik heb in mijn mail aan de Woningstichting een lange opsomming gegeven van alles wat mis is en ga net zo lang door tot het voor elkaar is. Inmiddels heb ik nog meer dingen gevonden. Ik ga maar even een lijst maken van alles en daar de stand van zaken op bijhouden. Na weken toch behoorlijk bij de pakken te hebben neergezeten is het goed om te zien dat ik er wat aan doe. Het gaat niet de hele tijd voor de wind, hoor! Er zijn elke dag toch momenten dat ik het niet zie zitten, er komt maar geen einde aan. Maar vooralsnog lukt het me om steeds de draad weer op te pakken en wat te ondernemen.
De les, die ik op dit moment probeer te leren is: mijn eigen vriend te zijn, van mezelf te houden, weten dat ik eigenlijk best wel ok ben. Dat loopt eigenlijk als een rode draad door mijn leven, vooral sinds mijn depressie. Ik kreeg wel eens te horen: "Dat wat jij allemaal voor anderen - bijvoorbeeld de Molukken - doet, zou je ook voor jezelf moeten doen. Zoals je voor anderen knokt, moet je ook voor jezelf knokken." en ... "Je kunt niet de hele wereld op je schouders nemen, jij bent niet in staat al het lijden te doen ophouden. Je moet niet al het leed van iedereen met je meenemen." De laatste tijd hoor ik dat uit verschillende hoeken veel meer: "Je moet je eigen vriend zijn." "Je stond altijd voor iedereen klaar, maar ik vroeg me af ... wanneer denkt hij eens een keer zichzelf." Dus probeer ik nu van mezelf te houden. Dat valt nog niet mee. Ik zie zoveel tekortkomingen in mij en diep van binnen ben ik er eigenlijk van overtuigd dat ik deze ellende verdien. Het is een gevecht tussen mijn verstand (niemand verdient dit ... jij hebt hele mooie kwaliteiten, hoor maar wat mensen zeggen) en mijn gevoel (jij bent waardeloos) plus gedachten (als jij ok was dan hadden al die vrienden, je vrouw en je baas je niet gedumpt). Ik klamp me nu dus vast aan de wetenschap dat ik een paar fantastische mensen heb leren kennen het afgelopen jaar, waarvan ik hoor dat ik wél ok ben. En het feit dat al die zogenaamde vrienden me hebben laten vallen probeer ik niet langer meer op mezelf te betrekken. Het zegt weinig over mezelf, maar heel veel over hen .... zij zijn mijn vriendschap niet waard ... het zijn egotrippers met mooie woorden. Ik was er voor hen, maar toen zij er een keer voor mij moesten zijn waren ze er niet. Ik moet blij zijn dat ik van ze af ben. Maar ja ... nu moeten mijn gevoelens nog mijn verstand leren volgen. Dat is dus het gevecht.

Donderdag, 4 November 2004
Ik heb gisteren een hele moeilijke dag gehad. Ik werd wakker met de gedachte "Shit, ik leef!" en vervolgens kwzm alle ellende op me af. De rest van de middag was een gevecht tegen steeds terugkerende gedachten over alles wat mis is en herinneringen aan dingen, die ik liever vergeet. En dat alles overheersende gevoel van dat het nooit zal ovrgaan. Desondanks ben ik 's avonds toch naar de cursus geweest en ben tot het einde gebleven! Ik was expres te vroeg gegaan, zodat ik me niet kon bedenken. Toen ik daar op de gang stond te wachten keek ik van 2 hoog naar beneden en bekroop me de gedachte "Als ik nu naar beneden spring is het allemaal afgelopen." Ik draaide me abrupt om en ging maar de cursuskamer in. Maak je geen zorgen, ik zal het nooit doen! Nadat ik dat plan een aantal jaren geleden één keer heb gehad heb ik mezelf beloofd het nooit meer te doen! En ik weet van mezelf dat ik zo'n belofte altijd hou. Na van de drugs afgekickt te hebben heb ik mezelf ook beloofd nooit meer te gaan gebruiken en daar hou ik me ook aan, zelfs in de afgelopen jaren, waar een vlucht in een roes toch meer dan welkom was. Maar het zegt me wel dat ik in een periode zit waar het leven gewoon echt pijn doet. Ik zit in een soort rouwproces, denk ik ... verwerking van de scheiding en zo. En daar komt dan nog van alles bij ... geen uitzicht op een mooie toekomst en zo. Ook waar ik bang voor was, toen ik wist dat ik alleen ging wonen, is nu waarheid: wurgende eenzaamheid, mijn kinderen, die niet langskomen ...
Vandaag gaat het stukken beter! Ik heb weer zin om wat te doen, ga er straks ook even uit. Nee, ik heb nog steeds geen vertrouwen in de toekomst, maar op een of andere manier lukt het me om daar niet bij stil te staan en dingen te doen. Ik zou graag een postievere toekomstverwachting hebben, maar ben allang blij dat ik de energie heb om daar niet teveel aan te denken. Ik zie niu ook ineens weer het zonnetje dat buiten schijnt en me roept om er even uit te gaan. Gelukkig!

Woensdag, 10 November 2004
Het was een periode van proberen de draad weer op te pakken. Soms ging het wat beter en dan weer wat minder. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar soms leek de pijn toch minder erg te zijn. Daar is nu een abrupt einde aan gekomen! Het circus begint weer!
Vandaag zat er in de bus: "Dwangbevel in naam der koningin". Het gaat over een belastingaanslag (over 2004) van de gemeente Wageningen voor het huis waar mijn ex nu nog woont! Het bedrag van die aanslag was 144 Euro en die is nu met 41 Euro verhoogd tot 185 Euro. Ik heb het geld niet en vind trouwens ook dat ik dat niet zou hoeven betalen. Het huis is bij de scheiding aan mijn ex toegewezen en toch heb ik vrijwel alles betaald (huur, kabel, energie). Zij mag ook best wat betalen toch? Ze hebben natuurlijk geprobeerd het bedrag bij haar te innen en zij heeft mijn nieuwe adres doorgegeven. Dit houdt maar niet op zeg! Alsof ik al niet genoeg aan mij hoofd heb! Ik wil nu eindelijk wel eens een keer rust om aan de verwerking van mijn depressie te werken, om te proberen weer de zin van het leven en hoop voor de toekomst terug te vinden. Ik weet niet meer wat ik moet doen.

Donderdag, 11 November 2004
Vandaag maar weer eens naar de Sociaal Raadslieden geweest. Ik had een gevoel dat die wel zouden denken: "Daar heb je hem ook weer!". Maar daar was gelukkig geen sprake van. Het is zo'n instelling die ook door de huidige asociale overheidsmaatreglen regelmatig met bezuinigen wordt bedreigd, maar gelukkig bestaan ze nog. Zij doen heel goed werk en veel mensen, die diep in de problemen zitten, krijgen door hen weer een beetje hoop en hulp om de draad weer op te pakken. Ze zijn heel praktisch, wekken geen valse hoop op, stimuleren je om de juiste dingen te doen en - waar nodig - nemen zij de telefoon ter hand om van instellingen wél die informatie te krijgen waar je recht op hebt, maar door onverklaarbare redenen niet krijgt. Behalve als het de UWV is, want die is echt hardleers. Maar ja, wat wil je .... Minister de Geus he? De UWV is een reflectie van dat asociale heerschap: zelf de zakken vullen, allerlei regeltjes bedenken waarvan je zelf goed profiteert en verder de zwakkeren in de maatschappij tot op het bot treiteren en uitkleden. Maar ik dwaal af.
De Sociaal Raadsman heeft, tijdens mijn bezoek, geprobeerd de gemeente Wageningen en de UWV te bereiken. De eerste voor dat dwangbevel en de tweede voor mijn uitkering over oktober, die ik nog niet gehad heb, omdat ze mijn formulier niet ontvangen hebben. In beide gevallen kon hij niet gelijk de informatie krijgen (is geen nieuws... als je de overheid belt, krijg je NOOIT meteen antwoord), dus hij ging er verder achteraan en zou me terugbellen.
Ik had al de hoop een beetje opgegeven, want ik hoorde maar niks, maar gelukkig belde hij toch nog laat in de middag. Dat van dat dwangbevel is waarschijnlijk helaas niets aan te doen. Het zit namelijk zo: volgens de gemeente is diegene belastingschuldig, die op 1 januari de bewoner was en de huur betaalde. En tja ... ik ben zo gek geweest om al die tijd de vaste lasten, zoals de huur, de kabel, de energie, etc. te betalen en vind eigenlijk dat dit soort incidentele kosten door mijn ex betaald zouden moeten worden. Dat lijkt me alleszins redelijk! Anders moet zij maar de helft van die vaste lasten aan mij terug betalen; of álles en dan betaal ik wel voor de huur van een slaapplek op een rommelzolder. Wat de Sociaal Raadsman wel bereikt heeft, is dat ik het waarschijnlijk in termijnen kan betalen. Dus ga ik morgenvroeg naar de gemeente om dat te bespreken. Moet ik nog vertellen dat hij nog niets wist van het UWV? Nee, laat maar he? Dus ik weet nog steeds niet of en wanneer ik mijn uitkering over oktober krijg.
Vandaag is het ook om een andere reden nog een moeilijke dag voor mij. 11 november is het Sint Maarten en in 1998 kwamen een paar vriendinnetjes mijn dochter ophalen om met lampions langs de deur te gaan voor snoep. Toen zij buiten kwam juichten ze: "Hoera! We zijn er allemaal!" Dat was de laatste keer dat ze dat konden roepen. Een maand later, op Kerstnacht, was één van hen door haar eigen vader vermoord.

Zondag, 14 November 2004
Pfff ... ik ga een moeilijke tijd tegemoet ... of eigenlijk zit ik er al in. Ik realiseer me, dat ik mijn kinderen kwijt ben, in ieder geval voorlopig. Ze komen niet langs, terwijl ze vlak om de hoek wonen. Dat zal ik dus moeten accepteren. Accepteren dat ik dus niet zo'n geweldige vader was en ben. Nu moet ik even hard tegen mezelf zijn en die realiteit onder ogen zien. Ik heb mijn zoon al een sms gestuurd dat ik de sleutels van mijn flat terug wil hebben. Diepe zucht! Die twee zijn de meest belangrijke mensen in mijn leven (en dat blijven ze ook), maar ze moeten me niet! Ik kan er niets meer aan veranderen. Het voortdurend negatief praten over mij, van mijn ex, werpt z'n vruchten af. Wat een secreet is dat toch!
Ik ga nu maar even naar die mensen, die op de onderste etage wonen. Er was in de flat naast ons deze week brand. Ze hadden brand gesticht in het trappenhuis. Mijn benedenburen zijn al een tijdje bezig om de buitendeur afgesloten te krijgen - zodat niet iedereen hier maar naar binnen kan lopen - maar de Woningstichting is dat niet van plan. Dus ga ik maar even praten over wat voor aktie we gaan ondernemen. Dat leidt tenminste wat af, want dit doet wel heel veel pijn!

Dinsdag, 16 November 2004
Goed en slecht nieuws. Eerst maar het goede nieuws: Allereerst dat dwangbevel. Nee, ik moet nog steeds betalen :-( Maar een verhoging vanwege te laat betalen (6,00) plus de kosten van het dwangbevel (41,00) zijn er nu af! Het bedrag van die aanslag (138,00) mag ik in vijf keer 27, 60 betalen. En de eerste betaling is pas volgende maand, aangezien nog niet duidelijk is wanneer ik weer uitkering krijg. Dat is toch wel netjes van de Gemeente Wageningen, hoor! O.k. alles zegt me dat het te gek voor woorden is dat ik alles, en mijn ex niets, hoeft te betalen, maar zo zit nu eenmaal de wet in elkaar en daar kan de Gemente ook niets aan veranderen. Verder belde de Sociaal Raadsman nog dat hij de UWV aan de lijn heeft gekregen: ze sturen me een nieuw formulier over oktober en zodra die bij hen terug is kijken ze of ze met spoed een voorschot kunnen sturen. Het formulier over november heb ik op tijd opgestuurd, dus binnenkort heb ik eindelijk weer geld! Met dank aan de Sociaal Raadslieden voor deze twee positieve onwikkelingen! Ik ben er van overtuigd - de instanties kennende - dat dit heel anders had uitgepakt zonder hun hulp.
Wat al die klachten over mijn woning betreft: er zijn nog een aantal bewoners die al lang klachten hebben en ook nul op het rekest kregen bij de Woingstichting. We hebbn besloten om de handen ineen te slaan en onze krachten te bundelen. We gaan eerst inventariseren bij alle bewoners wat voor klachten er leven en kijken dan wat voor aktie we ondernemen. Het gevoel van onveiligheid is in ieder geval verslechterd. Een paar dagen geleden was er brand in de flat naast ons. Om een uur of vijf 's nachts moest de brandweer uitdrukken om te blussen en ook alle bewoners te evacueren. De schrik zit er goed in. Onbekenden hadden brand gesticht in de hal van de flat. Dit is niet de eerste keer. In mijn flat is, voordat ik hier kwam wonen, ook brand gesticht en verder is er een lange lijst van allerlei zaken als: vernieling, drugsgebruik, urineren in de hal en ga maar door. Het is maar goed dat we hier een beetje op elkaar letten. Dit jaar hoorden de benedenburen lawaai. Toen ze gingen kijken bleken onbekenden de voordeur van de woning van een alleenstaande vrouw te hebben ingetrapt om er in te breken! Dat allemaal omdat de Woningstchting, ondanks herhaaldelijk verzoek, weigert om het portiek slechts toegankelijk te maken voor de bewoners. In deze buurt staan veel flats. Bij al die flats zijn de hallen afgesloten behalve bij de twee ftatcomplexen waarin zich ook mijn woning bevindt! Dus nu is voor ons de maat vol. De veiligheid staat voorop, maar we willen ook de slechte onderhoudstoestand van de woningen aan de kaak stellen.
Dan nu het slechte nieuws. Mijn kinderen blijven inderdaad weg en het vreet ontzettend aan me. Ik weet wel dat je je gevoel van eigenwaarde niet mag afmeten aan het oordeel van anderen, maar dat is makkelijk gezegd! Als blijkt dat je kinderen je niet echt missen ... dat vrienden je zo makkelijk dumpen als je het moeilijk hebt ... dat het onmogelijk is om je recht te krijgen in dit land ... en dat je iedere keer merkt dat je het niet goed doet (dat je altijd maar moet horen wat je allemaal wel niet fout doet), dan kun je wel tegen jezelf zeggen dat je o.k. bent (of redelijk o.k.), maar dan spreekt alles dat tegen!
Verder is het de week van de kindermishandeling (Geheim Geweld). Zie ook Uitslag NOVA-enquête kindermishandeling. Het is heel goed dat daar zo ruim aandacht aan wordt besteed, maar het brengt ook veel herinneringen ... aan mijn jeugd en aan Kerst 1998. En niemand om over al deze dingen mee te praten.

Donderdag, 18 November 2004
Ik heb nog steeds dat formulier over Oktober van UWV gekregen. Te gek gewoon! Ze weten dat ik er op zit te wachten en dan toch! Wat een ........ errmmm maar niet grof worden.
Verder ben ik doodziek, heb het verschrikkellijk koud, keel- en hoofdpijn. Gelukkig had ik nog een blik kippesoep in huis zodat ik wel wat gegeten heb en verder drink ik veel thee. Hopelijk is dit gauw over, want zo schiet het ook niet op. Ik ben een vaatdoek.

Zaterdag, 20 November 2004
Het formulier van de UWV is eindelijk binnen en ik heb het ook al ingevuld. Wat mijn gezondheid betreft: gisteren leek het er op dat het beter ging, maar vandaag is het weer mis. Ik heb het weer heel erg koud en heb ook een paar keer overgegeven. Dus wil ik er niet uit met dit pokkeweer. Maar dan heb ik wel een probleem. Ik heb een paar dingen nodig. Niet zo veel want ik heb bijna geen geld meer, maar moet toch brood, suiker, koffiemelk, toiletpapier en een blik soep hebben. Het is goed shit dat mijn kinderen hier vlak bij wonen en ik ze niet kan vragen om even die paar dingen voor me te halen! Ik kijk nog even hoe ik me straks voel. Als het niet verbetert, dan kan ik niet gaan en heb geen brood en zo in huis. Het is niet anders.

Zondag, 21 November 2004
Nog steeds doodziek. Gisteravond leek het iets beter te gaan, maar vandaag is het slecht. Ik ben kapot. Heb gisteren ook geen boodschappen kunnen doen. Heb maar een panadol ingenomen.

Dinsdag, 23 November 2004
Werd net wakker gebeld. Een vriend van me is donderdag aan kanker overleden. Hij wordt over een uur begraven. Dit hoor ik te laat, dus nu kan ik er niet meer heen. Thijs ... selamat djalan!
s'Avonds: Ik ben weer goed ziek. Gisteren ging het iets beter, maar vandaag weer niet. Ik denk dat ik maar op bed ga liggen tot het over is, ik kan niet meer. Het leven is shit ... altijd al geweest, is het nog steeds en zal ook wel zo blijven.

Vrijdag, 26 November 2004
Ik voel me gelukkig wat beter, ben gisteren zelfs even weer naar buiten geweest. Verder is er geen nieuws, ook niet van de UWV. Dus nog steeds geen geld. Wel kreeg ik gisteren weer een formulier van hen en dat baart mij zorgen! Zaterdag had ik al een formulier over oktober binnen en heb die het weekend inngvuld terug gestuurd. Zij hebben de Sociaal Raadslieden toegezegd dat ze mij met spoed een voorschot over oktober zouden geven als ik het formulier gelijk terugstuur. En nu is er ineens wéér een formulier over oktober! En daar staat ook nog op dat die verzonden is op 16 November en ik het ondertekend terug moet sturen vóór 20 November. Dat kan dus niet .. ik kreeg het pas op 25 November! De UWV kennende vrees ik nu het ergste. Als dingen fout gaan hebben zij het standpunt dat zij nooit iets fout doen! En ik kan er pas maandag met de Social Raadslieden over praten, want vrijdag is er geen spreekuur. Dat wordt dus weer een periode van onzekerheid. Schrikbeelden van vorig jaar komen terug, toen ik bijna het hele jaar zonder uitkering zat. Er ligt al een herinnering van de Woningstichting voor de huur over November en boodschappen doen zit er ook niet meer in. Het volgende pak ellende komt er dus al weer aan. Ik verbaas me er over dat ik dit volhou. Ik wil verdomme eindelijk rust om eens aan die depressie te werken!

Zondag, 28 November 2004
Het gaat wat vooruit met me ... ik voel me helaas vandaag weer ziek, maar dat is hopelijk weer gauw voorbij.
Wel ben ik heel blij met die mensen op de onderste etage. Ik heb daar gisteren en vandaag live voetbal gekeken (ze hebben een schotel met Canal+) en voel me daar echt welkom. Als het koordje uit de deur hangt hoef ik zelfs niet eens aan te bellen, ik mag dan gewoon naar binnen lopen! Ze zijn allebei erg aardig en hun dochtertje is ook heel lief, een kleine babbelkous. Hij heeft mij geholpen om mijn bureau uit de kelder naar boven te dragen, dus is de eettafel nu ook weer vrij om fatsoenlijk aan te zitten. Lekker hoor! En deze week komt hij een schap in de keuken plaatsen zodat ik daar mijn gasstel op kan zetten. Die staat nu nog op het aanrecht en neemt daar veel ruimte weg. Ik heb nu tenminste weer wat moed om wat te doen. Wel balen dat mijn zoon nooit kwam helpen. Al wekenlang heb ik hem gevraagd om me even te komen helpen wat spullen naar boven te sjouwen. Hij komt af en toe langs, alleen als hij wat nodig heeft, maar ja .. ik ben al lang blij hem even te zien. Vanmiddag is mijn dochter trouwens ook langs geweest! Ze kwam, samen met een vriendin, even op bezoek. Wie weet, als ik hier de zaak steeds meer op orde heb, het er steeds gezelliger uit komt te zien, zie ik ze vaker! In ieder geval voel ik me niet meer zo erg down ... hopelijk is dat ziek zijn ook snel voorbij. En dat slapen nog .. overdag lukt het me de laatste dagen om negatieve gedachten mij niet te lang te beheersen, maar s' nachts niet. Dan komt regelmatig alle ellende en alle pijn op me af, die wurgende eenzaamheid en uitzichtloosheid. Maar overdag gaat het gelukkig beter.

Maandag, 29 November 2004
Vandaag ben ik weer doodziek. Vanmorgen voelde ik me al niet lekker, maar toen ging het nog. Later werd het veel erger. Dus dat wordt weer afzien. Hopelijk duurt het niet te lang, want nu kan ik ff helemaal niks.

Dinsdag, 30 November 2004
Gelukkig ... ik voel me vandaag minder ziek! En ik ben er zelfs even uitgeweest. Verder ben ik bezig geweest om wat aan onze flats te doen. We hebben de laatste tijd formulieren onder medebewoners verspreid die ze konden ondertekenen om aan de Woninngstichting kenbaar te maken dat we het zat zijn dat, doordat onze portieken niet afgesloten zijn, er allerlei zaken plaatsvinden, die niemand zou willen (brandstichting, inbraak, vernieling, vervuiling, drugsgebruik, etc.). En de respons is overweldigend! Bijna alle formulieren zijn geretourneerd! Ook is er gebruik gemaakt van de mogelijkheid om andere klachten over de flats te vermelden. Wij gaan binnenkort de gebundelde formulieren aan de Woningstichting overhandigen. Vandaag heb ik de media, politieke partijen, gemeente Wageningen, de huurdersvereniging en de Woonbond over onze aktie gemaild. Dus is het nu even afwachten wat voor reacties er komen. Het blijkt dat er onder de bewoners heel veel frustraties leven en het is dus goed dat ze eindelijk de kans krijgen om die te uiten. En hopelijk gaat de Woningstichting eindelijk iets doen aan al dat achterstallig onderhoud hier.

Terug naar Logboek index - Door naar December 2004

Copyright © 2004 depress1999