Logboek van een Overlevende - Mei 2004
Donderdag, 13 Mei 2004
Eindelijk heb ik weer internet en ook kabeltelevisie!!! Vandaag
kwam iemand van UPC een nieuw modem afgeven en nu kan ik
eindelijk dus weer intrnetten! De afgelopen weken zijn
verschrikkelijk geweest, vooral de laatste dagen. Ik ben
ontzettend moe, voel me ziek en voer weer een echt gevecht tegen
depressieve gedachten. Ik hoop dat het nu weer de goede kant op
gaat, want dit duurt veel te lang. Ik krijg te horen dat het de
goede kant opgaat met mij, maar zelf geloof ik het nog niet echt.
Wel heb ik inmiddels die urgentieverklaring gekregen en weet nu
dat ik binnen een half jaar woonruimte krijg toegewezen. Ik hoop
toch zo dat dat een start betekent van een beter leven. Één
ding weet ik zeker: UPC/Chello komt er bij mij nooit in! Ik neem
wel een schotelantenne en voor internet een ADSL-abonnement.
Verder heb ik de laatste weken een aantal gesprekken gehad met
Maatschappelijk Werk en de Sociaal Raadslieden en ben bij de
mondhygiëniste langs geweest. Het volgende doel? Proberen om
weer verzekerd te worden tegen ziektekosten. Dat zal nog een hele
kluif worden, aangezien maatschappijen me kunnen weigeren. Dáár
zouden die zakkenvullers in Den Haag eens wat aan moeten doen!
Het is te gek voor woorden, een beschaafd land onwaardig, dat je
je niet simpel tegen ziektekosten kan verzekeren.
Vrijdag, 21 Mei 2004
Ik realiseerde me vandaag dat ik dit logboek al een tijd niet heb
bijgewerkt. Er valt ook niet veel te vertellen, het wachten is op
een woning. In de tussentijd gaat het een stuk minder met me. Al
dagenlang zie ik het niet meer zitten. Ik ben het echt zat, het
gedoe, het leven eigenlijk en heb ook geen hoop dat het ooit
beter wordt. Ik slaap daardoor natuurlijk ook weer slecht en eet
ook niet goed. Tegen mijn gevoelens in doe ik toch dingen. Zo ben
ik vanmiddag nog naar mijn afspraak met Maatschappelijk Werk
gegaan en ga ik straks naar een verjaardagsfeest. Ik heb niet
veel zin, maar heb het beloofd, dus moet ik wel. Wie weet,
misschien vind ik het toch wel leuk, als ik er eenmaal ben. Een
nachtmerrie is al erg, maar wat moet je als het leven op zich een
nachtmerrie is?
Dinsdag, 25 Mei 2004
Het gaat nog steeds niet best met me. ik ben ontzettend moe,
slaap slecht en lever een aanhoudend gevecht met negatrieve
gedachten. Verder voelde ik me ziek, wat inmiddels veel minder
is, maar heb het nog wel koud.
Het feest van vrijdag was wel aardig, veel goede muziek, maar
helaas zat ik het grootste gedeelte op mijn eentje en werd
daardoor dus met mijn neus op de feiten gedrukt: Van een sociaal
iemand met veel vrienden kun je binnen een paar jaar veranderen
in een kluizenaar. Desondanks ben ik wel gebleven! En in het
laatste gedeelte heb ik zowaar toch wat contact gehad, heb zelfs
even gebabbeld met Thijs van Leer (ja! o.a. van Focus). Ik heb
zijn telefoonnummer gekregen om een afspraak te maken om bij hem
langs te gaan. Ik leg hem mjin plannen voor mijn muziekbusiness
voor en hij zal me wat adviezen geven. Dat is dus toch wat
positiefs.
Van a.s vrijdag tot dinsdag ben ik alleen thuis met mijn kinderen.
Mijn ex gaat met haar nieuwe vriend een paar dagen in een
bungalowtje. Dat betekent in ieder geval even geen kans op gezeur
of geruzie. Het doet wel pijn om te zien dat zij zich prima
vermaakt en te moeten constateren hoe makkelijk zij vrij vlot na
de scheiding mij afdankte als een oud kledingstuk, mij zelfs als
een vijand ging behandelen, die bestreden moet worden, en plezier
schijnt te hebben in het mij doelbewust pijn doen.
Hopelijk ben ik hier gauw weg en wordt mijn nieuwe woning een
fijne plek om te wonen. Wie weet ga ik dan zelfs van het leven
genieten! Zucht .... nu even terug naar de realiteit, die is toch
heel wat donkerder.
Maandag, 31 Mei 2004
Ik zit duidelijk in een shitfase. Die moeheid houdt maar aan en
ik voel me regelmatig ziek. Het is om moedeloos van te worden en
misschien ben ik dat ook wel. Toch geef ik er niet aan toe, ga er
iedere dag wel even uit, dwars tegen gevoelens in die willen dat
ik maar op bed moet gaan liggen en niks doen. Ik heb ook de
overtuiging dat het niet meer over gaat en dat is een vreselijke
gedachte. Het is wel balen omdat ik me voorgenomen had dit
weekend er samen met mijn kindern van te gaan genieten. We hebben
in ieder geval zaterdag lekker gebarbecued, dus dat is tenminste
wat. Dromen, hopen, dat ik er voorgoed uitkom, kan ik niet meer.
Ik doe bepaalde dingen alleen omdat ik te horen krijg dat die me
helpen om er uit te komen. Omdat anderen zeggen dat het zo werkt,
zelf geloof ik er niet in. Alles wat ik nu wil is eindelijk eens
geen donkere gedachten, geen moeheid. Op gelukkig zijn durf ik
niet eens te hopen.
Terug naar Logboek index - Door naar Juni 2004
Copyright © 2004 depress1999