Logboek van een Overlevende - Maart 2005

Woensdag, 2 Maart 2005
Ik zit weer eens in een mindere periode. Het slapen gaat echt slecht. Ik werd vandaag wakker gebeld door een journaliste van De Gelderlander over ons conflict met de Woningstichting, anders had ik waarschijnlijk tot laat in de middag geslapen.
Verder moet ik mijzelf dwingen om dingen te doen. Zelfs eten, wat ik normaal gezegd graag doe. Maar ik zet wel door .... ok .. ik heb momenten dat ik het even af laat weten ... maar dan pak ik de draad toch weer op. Voor iemand, die geen depressie heeft, is het moeilijk te snappen, maar het is soms een geweldige strijd om die doodgewone dagelijkse dingen te doen, zoas eten, afwassen, zelfs douchen en tanden poetsen! Dan moet je bewust tegen je gevoelens in kiezen om dat toch maar te doen. Heel vermoeiend is dat .. het vreet energie en dat is iets waar je toch al niet veel van hebt.
Ik heb ook maar weer eens de knoop doorgehakt. Al een hele tijd probeer ik met mijn kinderen te regelen dat ze een keer bij mij komen eten en iedere keer als ik het ze vraag, dan zeggen ze dat ze daar we zin in hebben maar vervogens hoor ik er niks meer van. Gisteren sprak ik mijn soon en toen heb ik met hem afgesproken dat ze a.s. donderdag bij mij komen eten. Hij zal het ook aan mijn dochter vertellen en me zeggen als het toch niet doorgaat, omdat ik anders voor niks lekkere dingen in huis haal.Dus ga ik er van uit dat ze donderdag hier zijn. Maar ik betrap mezelf er op dat ik er niet gerust op ben .. dat ze toch niet op komen dagen en ik hier in mijnz eentje zit met het eten ... pffff .. dat zou heel erg hard aankomen!
Het valt me de laatste tijd ook op hoe weinig mensen hier nog komen lezen. Ik snap het ook wel, het duurt ook te lang. Het schiet maar niet op met mij en vaak is het iedere keer weer dezelfde put waar ik in zit. Ik ben er zelf ook wel moe van, maar ja ... het is een gegeven. Vandaar dat de Steunbetuigingen op mijn site al een tijd niet meer zijn bijgewerkt. Ik geloof wel dat ze gemeend waren, maar het is toch ... uit het oog, uit het hart .. en terug tot de orde van de dag. Niet leuk, maar het is nu eenmaal zo. Waar ik meer moeite mee heb is dat mensen, die ik voor mijn depressie kende. het ter kennis hebben aangenomen en niks meer laten horen .. er was er 1 die beweerde er erg door geraakt te zijn ... we spraken af om een keer bij elkaar te komen en samen gezellig wat in Utrecht te gaan doen ... mailden elkaar een paar keer .. en vervolgens hoor je nooit meer wat. Dat geraakt zijn moet je dan maar met een korreltje zout nemen, denk ik.
Wat me ook verbaast ... en waar ik erg woedend over ben en wat pijn doet .. is dat ik al een paar jaar heel veel dingen geprobeerd heb om aandacht voor mijn zaak te krijgen om zodoende weer een toekomst te hebben, maar dat de respons er niet is .... journalisten, politici, hulpverleners, actievoerders .... het maakt niet uit .... meestal krijg je geen reaktie en die weinige, die je dan wel krijgt zijn in de trant van "wat erg voor je, ik hoop dat het snel weer beter met je gaat" waarna je weer buiten beeld bent.
Onlangs heb ik nog Gerrit Dubbeld, Directeur P&O (Personeel & Organisatie) van het Ministerie van Verkeer & Waterstaat via de website een mail gestuurd, maar natuurlijk - behalve een ontvangstbevestiging - geen reaktie. De man zat er destijds bij toen ik een overleg had omdat ik een mail aan de minister had gestuurd: ik kreeg een tijd geen geld en was moe van de treiterijen van Remco v.d. Burg, hoofd P&O van Directie Oost-Nederland van Rijkwaterstaat. Dubbeld kwam toen over als een heel sociale man met een zeker rechtvaardigheidsgevoel. Dat blijkt echter dus toneelspel te zijn. Ook hoor ik niks meer van die Maatschappelijk Werker van V&W De Bilt. Hij heeft me destijds wel geholpen om dat confict met UWV te regelen, maar ik heb nu een vermoeden dat hij dat gedaan heeft om problemen voor Rijkswaterstaat te voorkomen. Als ik toen mijn ontslag aktiever had aangevochten dan hadden ze echt wel een probleem. Maar ja ... ik kon het niet opbrengen door mijn depressie en ook zat ik al meer dan een half jaar zonder geld .. dus was ik al lang blij dat ik eindelijk een uitkering kreeg. Ik heb mezelf wel laten belazeren toen.
Op momenten dat ik woedend ben wil ik langs Den Haag, Arnhem en De Bilt gaan om daar verhaal te halen .. en dan ook naar de VGZ, de UWV etc. En als ik toch bezig ben dan ook maar langs bij het CNV die jarenlang geld van haar leden int maar je laat barsten als je ze nodig hebt, en bij dat gajes op het Binnenhof. Ik heb het verdomme toch ook niet gewild om een depressie te krijgen! Wat een tuig om je dan zo te pakken ... ja te straffen ... voor iets wat je zelf niet wilt en niet kunt helpen! Misschien komt er nog een dag dat ik daadwerkelijk ga .. ik ben tenslotte ten einde raad en heb geen uitzicht op een leefbare toekomst. Die hebben ze mij ontnomen.

Donderdag, 10 Maart 2005
Ik ben een paar dagen weg geweest .. naar Vaassen. En van daaruit o.a. een paar keer naar Apeldoorn gegaan. Aardig wat oude bekenden gezien. Maar ook slecht nieuws. De vrouw van een oude vriend van mij heeft zelfmoord gepleegd. Ik had hem jaren niet gezien ... voor het eerst weer op dat feest afgelopen september en dat was zo leuk! Maar nu blijkt zijn vrouw dus 2 weken na dat feest uit het leven te zijn gestapt. :-(
Op dinsdag ben ik naar die vriend van mij geweest, die in september een hersenbloeding kreeg. Hij is eigenlijk mijn broer, want zijn vader heeft mij destijds in huis genomen en me geholpen van de drugs af te komen. Ik logeerde dan ook bij zijn zoon in Vaassen. Hij ligt in een verpleegtehuis bij het ziekenhuis. Ik ben daar een hele tijd gebleven, z'n hand vast gehouden, over zijn hoofd geaaid ... hij deed regelmatig zijn ogen open ... ik vroeg me af wat hij meekreeg van mijn bezoek ... verder ligt hij daar dus maar ... krijgt voeding via een infuus. Je merkt maar weer eens hoe de gezondheidszorg is acheruitgehold ... zijn moeder en een zus zijn daar gelukkig grote delen van de dag .. anders lag hij gewoon in zijn eigen vuil ... verschonen gebeurt niet als het nodig is, maar wanneer het uitkomt. Toen die rat van een Balkenellende aan zijn voet werd geholpen werd er natuurlijk prima voor hem gezorgd! En wat stelt dat eigenlijk voor .. zo'n voet!!!! Er nog zielig over doen ook ... laat hem maar eens meemaken wat al die mensen moeten ondergaan dankzij dat asociale beleid van hem en Zalm! Dat is een tip voor de zorgsector als ze weer aktie wilen voeren .... krijg je politici of hun familie met ziekte .. laat ze dan heel lang wachten! Dan ondervinden ze aan den lijve wat de situatie is ... en help eerst diegenen die door dat tuig in de kou worden gezet!
Na het bezoek aan mijn vriend ben ik met z'n broer naar Arnhem gegaan. Daar was een jamsession aan de gang en hij ging daar meespelen. Wat andere bekenden van me deden ook mee, dus het was gezellig! Om half 3 of zo heeft hij me 's nachts thuis gebracht.
Het slapen gaat moeizaam sinds ik terug ben .. zal de eenzaamheid wel zijn. En vanmorgen werd ik wakker gebeld .... mijn vriend uit dat verpleegtehuis is vanmorgen overleden! Pffffff ... dat komt aan! Ik ben er kapot van! Nooit zal ik hem meer horen zingen ... een prachtige stem had hij! Allerlei herinneringen spoken door me heen. Aan zijn vader, zijn kinderen ... en aan hem. SHIT!

Zaterdag, 12 Maart 2005
Tja, ik slaap natuurlijk weer slecht en voel me ook niet lekker. Dat laatste komt niet enkel door slecht slapen en door al de shit, maar ik eet ook niet veel. Morgen moet ik echt maar weer eens koken, want anders red ik het niet. Dan moet ik mezelf er maar toe dwingen om te koken en te eten. Ik ben moe en gisteravond viel ik zowat in slaap achter de pc, maar toen ik in bed lag kon ik niet slapen ... alles doet zo'n pijn! Ik sliep pas toen het al lang en breed licht was. Ben er wel even uit geweest om toch maar een paar boodschappen te doen, daar ben ik wel blij om. Ik heb tenminste eten en drinken in huis nu. Het weer weerspiegelt mijn gevoelens .... het is triest ... regen, kou, wind .... er komt maar geen einde aan ..... komt dat eigenijk ooit?

Dinsdag, 16 Maart 2005
Ik ben terug. Gisteren halsoverkop naar Vaassen gegaan waar de 'vertroostingsavond' plaatsvond. Ik had eerst veel moeite met gaan omdat ik er zo kapot van was en dat de pijn nog erger zou worden. Maar ik kon niet wegblijven voor de familie. Dat zou hen veel pijn hebben gedaan. Ze hadden mij nodig en ik moest er voor hen zijn. Het was heel druk, dat gaf een goed gevoel ... hoeveel mensen meeleefden en hoe geliefd hij was. Toen iedereen weg was, zijn wij met z'n tienen in de kerk gebleven waar hij opgebaard lag. De anderen waren beneden in de kelderzaal en ik bleef achter, samen met een jongere broer ... we hebben bij hem gestaan en herinneringen opgehaald. In het begin deed het verschrikkelijke pijn om naar hem te maken, maar langzamerhand kwam er ook een berusting en een gevoel van dankbaarheid over al die mooie dingen, die wij samen met hem hadden meegemaakt, waar wij elkaar over vertelden. Ook een andere broer kwam er nog bij. Toen zijn wij ook naar de kelder gegaan en hebben daar koffie gedronken, muziek gemaakt, gepraat. Daarna met z'n allen naar boven en hebben we, rond hem gezeten, allemaal songs gespeeld en gezongen, die hij zo mooi vond. Dat was wel heel speciaal. Tegen de morgen ben ik met z'n broer naar zijn huis gegaan om ons te scheren, te douchen en om te kleden en heb ik even een uurtje op bed gelegen. Toen ik net in slaap viel werd ik alweer wakker gemaakt, omdat we weg moesten. Even een paar boterhammen en toen het eten ophalen voor na de begrafenis... naar de kerk waar niet veel later de eerste mensen al kwamen. Tijdens de dienst had ik het regelmatig te kwaad en was 2 keer in tranen. Op een gegeven ogenblik kwamen zijn kinderen, broers en wat anderen naar voren en begonnen een medley te zingen en te spelen .... de 1e helft deed zijn zoon de leadzang en die uitte echt zijn pijn ... dat sneed door me heen .. ik ken hem goed en we mogen elkaar erg .. ik kon zijn immense pijn voelen .. wilde het wegnemen maar besefte dat dit goed was. In de 2e helft deed zijn broer de lead .. veel Molukse liederen. Hij wenkte zijn moeder af en toe om mee te komen zingen, maar die wilde ... nee kon ... niet. Teveel pijn en te moe. Zij was iedere dag in het verpleegtehuis geweest, maandenlang, kwam 's morgens en ging pas 's avonds weer weg. Ook zijn zus was er iedere dag, terwij ze hoogzwanger is. Diep respect heb ik voor die twee vrouwen! Ze waren er achter gekomen dat de verzorging heel slecht was (dank u Balkenende kliek voor de afbraak van de gezondheidszorg!). Hij lag bijvoorbeeld lange tijd in zijn eigen behoefte, had zelfs uitslag er van ... mensonterend! Wat het nog erger maakt, is dat hij er blijkbaar nog van bewust was ook! Hij kon niet praten, maar dan wees zijn vinger naar beneden en als ze gingen kijken dan had hij dus zijn behoefte gedaan. Kwaad was ik toen ik dat hoorde! Zijn moeder zat er dus helemaal doorheen en door pijn verscheurd .. in de kerkdienst.. Uiteindelijk is ze toch naar voren gegaan en begon te zingen ... over Ambon .. over dat ze elkaar weer terug zouden zien. Haar door pijn doordrenkte stem sneed door mijn ziel. Tot slot kwamen mensen naar voren om iets te zeggen .. over hun band met hem. Ook ik werd gevraagd. Ik kon niet veel uitbrengen, maar vertelde over die keren, dat we hele diepe gesprekken voerden over van alles .. over God, politiek, muziek .. de hele wereld ..dan was het de volgende ochtend voordat we ophielden .. waren even stil en dan kon hij ineens een stomme opmerking maken waardoor we in lachen uitbarstten .. hele droge humor had hij. Ik kwam er ook achter dat ik een hele speciale band met hem had ... anderen vertelden er over dat hij een man van weinig woorden was ... zo ken ik hem wel maar .. ik had dus ook urenlange gesprekken met hem. Ik besloot met "Samen snapten wij de hele wereld na zo'n gesprek, maar nu weet ik het niet meer."
Na de dienst was het tijd om de kist dicht te doen ... afscheid .... pffffffffffff AU!
Vanuit de kerk ging de familie, lopend achter en naast de lijkwagen, naar het kerkhof. Onderweg werden we zo geconfronteerd met een contrast: het was voor het eerst sinds dagen schitterend weer met een zonnetje .. we zagen krokussen .. lente ... een nieuw begin van iets moois ... maar wij brachten hem weg ... voor het laatst. Bij het kerkhof aangekomen stonden de gasten ons al op te wachten. Zijn eigen zoons en die van zijn broers/zussen hebben de kist naar het graf gedragen .. weigerden om van de aanwezige wagen gebruik te maken .. ze wilden hem dragen .. zodat ze nog iets voor hem konden doen. Na een kort woord lieten ze de kist zakken ... automatisch nu ... bij zijn vader hadden we hem nog met touwen laten zakken ... elk lid van de familie strooide bloemblaadjes en sprenkelde Eau de Cologne over de kist .. voorgoed afscheid nemend .. met een verstikte stem wenste ik hem "Selamat djalan, Dodo" toen ik aan de beurt was... liep in tranen opzij .. daar omarmde zijn zoon me en stonden we te huilen.. grote kerels, maar nu zoooo klein! Daarna liepen de gasten langs om afscheid te nemen .. een handvol zand op de kist werpend. Tenslotte hebben we al het zand op de kist gegooid, geschoven ... het zat er op ... we hebben hem weggebracht. ..
Daar was ineens ook mijn ex ... Ik had haar de kerk zien binnenkomen maar haar daarna niet meer gezien en ineens kwam ze naar me toe .. condoleerde mij met het verlies van 'mijn broer' en liep samen met mij terug naar de kerk ... zei dat ze wist hoeveel pijn mij dit deed. Dat vond ik toch wel heel fijn. Even de strijdbijl begraven omdat ze begreep wat ik doormaak. Haar broer was ook in de kerk en ik heb bij hen aan tafel met ze gegeten.Vlak na het eten ging ze weg. Na afloop met de familie en wat goede vrienden naar het huis van zijn zoon om daar wat te eten en na te praten. We kregen allemaal een cd met opnamen van hem. Iemand ging naar Arnhem, dus vroeg ik of ik mee kon rijden,. zodat ik daar de bus naar Wageningen kon nemen. En nu dus weer thuis .... in een kil een eenzaam huis .. met herinneringen .... pijnlijke en mooie ... alleen. Ik heb de cd nog niet beluisterd .... ik weet dat die heel mooi is want hij had een geweldige stem .. maar ik kan het nu nog niet ... de pijn is nog te vers .. dit trek ik nog niet.... ben bang voor de nacht .. de pijn ... en het gemis... de eenzaamheid is nu nog veel groter. Shit, ik mis hem!

Donderdag, 17 Maart 2005
Slecht geslapen natuurlijk ... te laat en ook te kort .. voel me dan ook niet lekker nu .... Wat nog daarbij komt is dat ik een wond heb .. vooraan boven op mijn hoofd .. Na die nacht waken, toen we ons dus even gingen verfrissen, bukte ik en wilde mijn tas in de kofferbak leggen. Net op dat moment werd die met een kwak dichtgegooid ... met de rand recht op mijn hoofd! Dat was een knal! Het bloed gutste er uit .... ik had een snee ... servet er tegenaan gehouden en later voorzichtig gedouched ... gelukkig stopte het bloeden toen al gauw. De benedenburen hebben een dochtertje erbij ... op dezelfde dag dat ik op de begrafenis was. We hadden het erover hoe bizar dit was .... zij geeft een nieuw leven en ik breng iemand weg ... pfff
Ik moet vandaag toch maar eens fatsoenlijk eten.

Donderdag, 24 Maart 2005
Ik zie nu dat het alweer een week geleden is dat ik dit logboek heb bijgehouden. Even kijken wat er in de tussentijd is gebeurd .....
Afgelopen vrijdag hebben we (een jongere broer van mijn overleden vriend - waar ik dus ook mee bevriend ben - en ik) voor de eerste keer een concert georganiseerd: Keep the Music Alive! Dat was in De Boerderij in Beekbergen (beneden Apeldoorn). Gezien de minimale promotie (o.a. door de ziekte en dood van mijn vriend) was het best goed. In ieder geval mogen we daar vaker wat doen. Voor de volgende keer pak ik de promotie beter op en dus kan het alleen maar beter worden. Deze keer waren er zo'n 70 toeschouwers, de volgende keer moeten er dat dus meer dan honderd, of eigenlijk het dubbele (150 of zo) worden. Binnenkort hebben we een gesprek over wanneer de volgende keer is. We hopen daar iedere maand iets te kunnen doen en dat we ook op andere lokaties aan de slag kunnen. Als dat lukt, dan hebben we een basis waarop we verder kunnen bouwen en kunnen we in ons levensonderoud voorzien. Dan ben ik af van die kloteuitkering en ziet de toekomst er ineens veel zonniger uit. De bedoeling is dat we dus overal concerten en evenementen gaan organiseren (concerten, clubavonden, braderies, bedrijfsfeesten, reünies, etc.) en daarnaast word ik manager/promotor van bands en artiesten. Ik kan dan bands en artiesten leveren in elke muziekstijl en voor elke gelegenheid. Dat kan ik nu al, want ik ken er veel.
Na dat concert ben ik terug in de alledaagse sleur, of liever de alledaagse strijd ... strijd tegen de eenzaamheid, pijn, moeheid, wanhoop... moet regelmatig terugdenken aan mijn overleden vriend. Gelukkig is het lekker weer en ga ik er af en toe even uit. Verder weinig nieuws ... na dagen van slecht of vrijwel niets eten hou ik dat nu aardig bij.
Een vroegere vriend van mijn zoon (ze zien elkaar niet meer zoveel) kwam deze week langs en is uren gebleven. We kijken DVD's, praten over muziek en politiek ... hij wil vaker langs komen. Dat is wel leuk.
Mijn dochter heeft meegedaan aan Zip Your Lip en heeft dus 24 uur niets gegeten. Toen ik haar daar een compliment voor gaf, dat ik trots op haar was, zei ze dat ze dat van mij heeft geleerd :-) Dat was heel leuk om te horen. Betrokkenheid bij de wereld plus een hekel aan racisme, discriminatie en onrecht, dat zijn toch dingen die ik ze heb bijgebracht! Een goed gevoel is dat.
Vandaag heb ik op de website van Stop de Hetze (Samen Tegen Racisme) opgegeven dat ik hun oproep ondersteun en wil meehelpen. Ik zie wel wat ik kan doen. Het is in ieder geval een doel wat ik van harte ondersteun en het helpt me ook nog eens om wat aktiever te worden. Ik wacht hun reaktie maar af.

Maandag, 28 Maart 2005
Het is even een mindere periode. Ik heb weer gigantische slaapproblemen en val pas tegen 9 uur 's morgens in slaap. Dan duren die nachten lang hoor! Gisteren werd ik dan ook pas om 4 uur wakker. Het is geen leuk gevoel om te zien dat de dag al bijna voorbij is, als je wakker wordt. Ik ben toen nog even snel een eindje wezen fietsen en heb ook wat boodschappen gedaan. Vandaag was ik echter al om 1 uur op. Een buurman belde om te vragen of hij tijdelijk wat in mijn schuur mocht zetten. De mijne is namelijk wel twee keer groter dan die van hem, omdat ik bovenin woon. Ik ben dus behoorlijk moe, maar ben toch niet terug gaan slapen. Behalve dat het me waarschijnlijk ook niet lukt - eenmaal wakker is het moeilijk om de slaap weer te kunnen vatten - hoop ik ook dat ik dat patroon van overrdag slapen weer kan doorbreken. Het is nu dan wel wat minder weer, maar tussen de buien door is het toch wel lekker om even buiten te zijn. Frisse lucht en af en toe een zonnetje is broodnodig om me weer wat lekkerder te voelen. De Paasdagen zijn ongemerkt voorbijgegaan. Ik ben nergens heen gegaan en er is ook niemand bij mij langs geweest, ook de kinderen niet. Zaterdag heb ik nog wel even bij de benedenburen de wedstrijd van het nederlands elftal gekeken.
Volgende week maandag moet ik hier een paar dagen weg. Bij de benedenburen gaat een aannemer, in opdracht van de Woningstichting, verbouwingen doen en de buurman zei dat het vooral de eerste dagen een pokkeherrie zou zijn. Ik wacht het maar niet af.
Nu even heel wat anders. Ik kreeg een mail van TrueMajority.org. Dat is een Amerikaanse organisatie, opgericht door Ben Cohen (Ben and Jerry’s) die politiek aktief is, o.a. tegen de oorlog in Irak. A.s. woensdag, 30 maart, is er een "Peace Not Poverty online write-in": "On March 30, one million people will gather here to create a written Declaration for peace and justice and against the Iraq War." Als engels geen problemen voor je oplevert en je bent ook voor vrede en tegen de oorlog in Irak, dan kun je daaraan meedoen. Je moet je dan wel uiterlijk morgen, dinsdag dus, inschrijven. Nou, kijk maar of je er aan mee wil doen. Hier is de link naar de site van Peace Not Poverty. Geef het ook door!
Even wat tips: Als je voor de tijd wilt kiezen, houd er dan rekening mee dat Eastern Time betekent dat het daar 6 uur vroeger is. Geef bij ZIP code 00000 op.

Woensdag, 30 Maart 2005
Het slapen wil nog steeds niet lukken. Daarbij eet ik ook nog eens slecht. Ik weet het ... dom ... ik neem me dan ook iedere keer, als ik in bed lig, voor om de volgende dag wel goed te eten. Maar dan laat ik toch weer toe dat het fout gaat. Verder kan ik op dit moment ook geen boodschappen doen om 'fatsoenlijk' eten in huis te halen. Mijn uitkering is nog niet op mijn rekening bijgeschreven en ik kan dus geen geld opnemen. Ik ben benieuwd wat het UWV nu weer in petto heeft, vrees het ergste. Er liggen rekeningen te wachten en ik kan geen boodschappen doen. Dus ben ik aangewezen op wat ik in huis heb. Gelukkig heb ik wel wat voorraad in de kast, zoals blikken soep, dingen om te frituren en zo. Ik verhonger dus niet, maar het is natuurlijk geen gezonde basis om die dingen iedere dag te eten. Ik had deze week wel een brief van het UWV gekregen waarin stond dat mijn formulier nog niet binnen was. Aangezien het mogelijk is dat het net binnen kwam toen zij die brief verstuurden, heb ik maar niet gereageerd. We wachten maar weer af .... overgeleverd aan de pennenlikkers van het UWV!

Donderdag, 31 Maart 2005
De nekslag. Mijn uitkering is nog steeds niet op mijn rekening gestort. En nu is duidelijk waarom. Vandaag zat er een brief van het UWV in de bus:

"Namens de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties delen wij u mee - Gelet onze overwegingen dat u in onvoldoende mate tracht passende arbeid te verkrijgen - de volgende beslissing te hebben genomen: De aan betrokkene toegekende uitkering te verrekenen met ingang van 01/03/2005 tot 22/06/2005"

En nu weet ik het dus echt niet meer. Als ik geen geld krijg kan ik de rekeningen niet betalen (er liggen er al een paar te wachten) en is alles dus afgelopen. Ik ben uitgestreden, het is op!

Terug naar Logboek index - Door naar April 2005

Copyright © 2005 depress1999