Logboek van een Overlevende

Logboek van een Overlevende - Maart 2004

Maandag, 8 Maart 2004
Zo, ik ben weer terug. Ik heb een fantastische week gehad! Die mensen hebben me echt verwend en me het gevoel gegeven dat ik thuis was. Het was een lange reis, maar dat was het meer dan waard. En ze hopen dat ik vaker kom. Lekker hoor!
Helaas is de lol van korte duur. Ik was er zo vol van en wilde er van alles over kwijt. Inmiddels voel ik me al weer kloten. Ik baal als een stier dat het haar weer is gelukt, ik had me zo voorgenomen om het voortaan maar langs me heen te laten gaan. Shit! Tijdens mijn week weg heeft mijn ex haar verjaardag gevierd. Ze had een zaaltje gehuurd. Daar was een videofilm van gemaakt. Toen ik door de kinderen geroepen werd om te eten stond die dus op en 'toevallig' was er net een 'grappige' spreker die vertelde dat mijn ex een nieuwtje had, want ze was verliefd. En dat moest ik natuurlijk horen. Wat het allemaal erger maakte was het feit dat er ook een aantal vrienden van mij waren. Zij had vrienden van mij uitgenodigd!!! Ik hoor of zie niks meer van hen, maar ze gaan wel naar haar feest! En wat is dat voor idioterie dat je na een scheiding de vrienden van je ex voor je feest uitnodigt? Ach ja, het ruimt mooi op. Dat soort 'vrienden' kun je beter kwijt dan rijk zijn. Maar het doet nu nog wel pijn. Is mijn mensenkennis dan zo slecht? Hartgrondig shit! En nu zullen er nog meer slechte verhalen over mij de ronde doen. Ik hoop toch zo dat ik heel snel hier weg ben! Met die nieuwe woning ga ik ook een heel nieuw leven beginnen, een vaarwel van heel veel en dus ook een vaarwel van dat hypocriete tuig dat zich vriend durft te noemen. Ik heb ook fouten, ben verre van perfect, maar dat zou ik dus nooit doen. Ik weet wat vriendschap is en ben dat wel altijd voor hen geweest. Mensen zijn net als sommige roofdieren, die een gewonde kuddegenoot grofweg vermoorden en opvreten. O ja, sommige van hen hebben ook nog eens de mond vol van God. Tja .... dat heeft Bush ook en vervolgens vermoordt die duizenden onschuldige burgers.

Dinsdag, 9 Maart 2004
De stemming is nog steeds grimmig. Mijn ex is naar de advocaat geweest om naar de mogelijkheden te kijken om mij uit huis te laten zetten. Zelf ben ik vanmiddag naar Maatschappelijk Werk geweest en heb daar een heel goed gesprek gehad. We hebben afgesproken dat we 5 gesprekken gaan doen en dan gaan evalueren hoe het gaat. Vervolgens is er wel de mogelijkheid om nog meer gesprekken te houden als dat nodig mocht zijn. De volgende afspraak is op 23 maart. Verder kreeg ik het advies om met de Sociaal Raadslieden te gaan praten om uit te zoeken hoe het met de ziektekostenverzekering zit nu ik een uitkering heb (dat ga ik donderdag doen) en om de woonbonnen uit het plaatselijke blad in te vulllen. Als ik op een vrijkomende woning heb gereageerd dan krijg ik te horen op de hoeveelste plaats ik ben geëindigd en heb ik meer inzicht in mijn situatie. Mijn plannen om die opleiding te gaan volgen juichtte ze toe. Ik kreeg ook nog een compliment dat ik zo open over alles praatte aangezien dat niet makkelijk is. Kortom, ik ben blij dat ik gegaan ben en voel me weer iets beter. Ik heb wel gezegd dat ik gekomen ben omdat anderen zeggen dat mijn situtatie kan verbeteren, maar dat ik er zelf niet in geloof. Dat begreep ze wel, had ook niet anders verwacht. Volgens haar is het mogelijk dat ik er weer helemaal uit kom en dat ik ook eindelijk van het gevoel afkom dat ik nergens welkom ben en overal teveel ben. Daar ga ik dan maar van uit en wil daar naar toe werken. Maar eerst de praktische zaken regelen ... woonruimte, verzekering, etc. En het aanmeldingsformulier voor de cursus Artist Management heb ik vandaag op de bus gedaan!

Woensdag, 10 Maart 2004
Het gaat een stuk minder met me. Ik heb afgelopen nacht slecht geslapen en heb het ook weer de hele dag koud. En dan kreeg ik ook nog eens een mail dat die cursus niet doorgaat wegens te weinig belangstelling. Daar ben ik echt kapot van! Ik had me er zo op verheugd! Nu ben ik weer helemaal terug bij af. Ik wil zo graag dit jaar nog met die muziekbusiness beginnen, maar zie nu niet hoe ik die papierwinkel in orde krijg. Ik ken ook niemand die ik kan vragen om me te helpen. Mocht iemand suggesties hebben, laat het me weten! Ik heb genoeg ideeën en plannen, maar zie vooralsnog geen kans om zaken als juridische aspecten, bedrijfsplan, etc. etc. rond te krijgen. Ik hoor graag van jullie! Mail me maar

Maandag, 15 Maart 2004
De laatste tijd is het weer mis met mijn slapen, met als gevolg dat ik pas 's middags wakker word. Wat een verschil met die week dat ik weg was! En ook achtervolgen mij gedachten dat alles hopeloos is, het geen zin meer heeft en het nooit wat zal worden. Maar ik weiger om me er bij neer te leggen en me over te geven. Ik moet en zal het winnen! Dus ga ik door met het werken aan mijn situatie. Ik heb weer een gesprek gehad met de Sociaal Raadsman. Ik ga morgen daar weer heen met papieren over mijn uitkering om te kijken hoe het met mijn ziektekostenverzekering gesteld is. Verder heb ik wat spullen besteld bij de Kamer van Koophandel (Starterspakket en CD-Rom Ondernemingsplan) en heb me bij hen opgegeven voor een seminar over "Commercieel plan en Marktonderzoek" die 2 avonden gaat duren. Vandaag kreeg ik een mail dat ik a.s. woensdag kan deelnemen. Ik ga in ieder geval binnenkort ook een keer praten met iemand van de Kamer van Koophandel over mjn plannen, om te zien hoe ik dat het beste kan aanpakken. Verder zou het heel mooi zijn als ik eens een keer met iemand uit de muziekbranche kan praten om van die kant ook wat advies te krijgen. Kortom ... ik zit niet stil en de strijd gaat door !!!

Vrijdag, 19 Maart 2004
Ik ben even weg geweest en vannorgen terug gekomen. Hier dus een update van de stand van zaken. Wat een woning betreft: Het is officieel mogelijk om een gesprek met de woningstichting te lrijgen om te kijken wat mijn kansen zijn op een spoedige toewijzing van een vrijkomende woning. De praktijk is echter dat het heel moeilijk blijkt om zo'n gesprek te krijgen. Ik heb tot 2 keer toe de woningstichting gebeld, in beide gevallen werd mij beloofd dat ik terug gebeld zou worden en vervolgens hoor ik niks meer van ze! Ik ga na het weekend wel naar de Sociaal Raadslieden. Als zij bellen weet ik zeker dat de Woningstichting wel reageert.
Verder heb ik woensdagavond een seminar van de Kamer van Koophandel gevolgd (over een Ondernemingsplan). Volgende week komt deel 2. Aansluitend op dat seminar heeb ik bij kennissen geslapen en de donderdagvond daarop ben ik in Apldoorn uit geweest naar het Bluescafe. Er was een jamsessie aan de gang, waarbij veel oude vrienden van mij aanwezig waren, zowel op het podium als onder het publiek. Een echte reunie dus. Na afloop ben ik met twee vrienden naar het huis van 1 van hen gegaan. Ik zou daar blijven slapen, maar daar kwam niets van. We hebben de hele nacht over muziek en politiek gepraat en 's morgens vroeg besloot ik maar met de bus naar huis te gaan. Ik was om een uur of 9 thuis en ben gelijk een paar uur gaan slapen. Ik beb te weinig geslapen en ben dus moe, maar het was wel heel erg lekker om er weer eens uit te zijn. En morgen komt er ook nog een vervolg. Ik ga met wat vrienden uit eten .. een exotisch rijsttafelbuffet ... smullen dus!

Dinsdag, 23 Maart 2004
Hier is een overzicht van de laatste dagen. Zaterdag heb ik heerlijk gegeten in goed gezelschap. We waren de laatsten die het restaurant verlieten. Gelukkig hebben ze me met de auto thuisgebracht en hoefde ik niet met de bus. Ik was niet lekker, maar wilde het niet missen, dus had ik een paracetamol genomen en ben toch gegaan.
Lang nagenieten was me niet gegund, op zondag ging het alweer fout. De nieuwe vriend van mijn ex haalde haar op om ergens heen te gaan. Hij liep haar tegemoet en ze zoenden voor het raam, waarbij hij naar binnen keek. Ook onze dochter ging met hen mee. En daarna zat ik er weer helemaal doorheen. Ik heb zondag de hele dag niets gegeten, had nergens zin in. De nacht daarna kon ik natuurlijk weer niet in slaap komen, pas tegen de morgen. Maandag ben ik bezig geweest om te proberen de draad weer op te pakken. Ik dwong mezelf om te eten en probeerde positieve dingen te zien. Dat laatste lukte me helaas niet. Alles gaat telkens fout en er is niks wat lukt.
Vanmiddag had ik een afspraak met de Maatschappelijk Werkster. Dat heeft tenminste wat opgeleverd. Zij gaat de Woningstichting bellen om een afspraak te krijgen voor een gesprek. Verder heeft ze ook in grote lijnen wat dingen uitgelegd over mijn toestand.
Mijn grote kwaliteit is daadkracht. Ik hou er van om dingen op te zetten en kan dat ook goed. Het gevaar daarbij is overbelasting, geen rust nemen, steeds maar doorgaan. En dat heeft mij uiteindelijk gesloopt. Het gevolg is totale (gedwongen) passiviteit. De oplossing is rust nemen en proberen te genieten. Maar dat wordt me onmogelijk gemaakt door mijn kritikaster, die in me zit. Die ervaar ik als vervelend, als iemand die ook al tegen me is. Maar eigenlijk is die vóór mij, wil het beste voor me. Die kritikaster weet dat ik me lekkerder ga voelen als ik dingen voor elkaar krijg, want dan wordt mijn behoefte om daadkrachtig te zijn (mijn kwalitieit dus) bevredigd. Hij constateert dat zaken die ik wil, zoals een eigen huis, weer aktief zijn voor mensenrechten, mijn eigen bedrijf opzetten, etc. niet opschieten en trekt dan aan de bel. En weg is de rust, waar ik zo naar verlang. Om nu iets beter in mijn vel te komen is het nodig om eens te 'scoren'. Kortom, ik heb weer wat om over na te denken en ben ook gewaarschuwd. Mocht ik weer helemaal in orde komen, dan moet ik er voor waken om maar steeds door te kachelen. Ik moet dan af en toe gewoon wat tijd voor mezelf nemen om te relaxen en rust te nemen, te genieten van dingen. Zij snapt volkomen dat ik me zo goed heb gevoeld tijdens mijn week weg: Ik was ergens waar ik welkom was, bij mensen die mij waarderen, die mij het gevoel gaven dat ik een geweldig iemand was. En dat terwijl ik mezelf altijd maar naar beneden haal, mijzelf niks waard vind, me heel erg voel tekort schieten in alles. Daarbij komt dat alles en iedereen mij de laatste jaren in dat negatieve zelfbeeld bevestigde, de voortdurende kritiek, het laten barsten en in de steek laten. Het is een doorlopende bevestiging van mijn eigen gedachten: Je bent niks waard en je verdient dit ook, dus het verandert nooit. In die week kreeg ik dus een beter gevoel over mezelf, over wie ik ben. Wat mij verbaast is hoe snel mijn gevoelens kunnen veranderen als het beter gaat. Ik was in die week bij lange na niet zo moe, at en sliep goed, had het niet meer koud. Dat geeft me dan weer hoop, hoop dat het inderdaad de goede kant met me opgaat als dingen ook eens meezitten. Dus nu maar duimen dat die woning er gauw komt en ik daadwerkelijk een nieuwe start kan maken.

Zondag, 28 Maart 2004
Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Om maar met het slechte nieuws te beginnen: ik ben zo ziek als een hond, sinds een paar dagen al. Alles doet me zeer, heb kop- en keelpijn, voel me koud en rillerig en ben doodop. Ook heb ik de laatste dagen niet goed gegeten en geslapen. Dan nu het goede nieuws.
Morgen moet ik bij de Woningstichting langs komen om te kijken of ik in aanmerking kom voor een fllat. Ik ben al gaan kijken, die flat is hier vlak in de buurt en ... hij staat al leeg! Dus wie weet ... binnenkort verhuizen?!? Ik heb wel mixed feelings. Natuurlijk ben ik blij dat ik uit die negatieve situtaie hier weg ga, maar ben ook wel bang voor de eenzaamheid die op me af zal komen. Verder weet ik ook niet hoe die flat er van binnen uitziet. Voor hetzelfde geld moet er heel veel aan gebeuren en ik ben nu eenmaal niet echt in topvorm, dat kan nog een gevecht worden dan! En tenslotte weet ik ook niet wat ik mag meenemen, naast mijn persoonlijke spulletjes dan. Zorgen, zorgen ... ja ik weet het .. ik klink als een zeur, maar het is dan ook een gevolg van jarenlange tegenslagen, telkens moeten ervaren dat positieve dingen toch weer negatief uittpakken. Ik durf bijna niet te hopen datt er positieve veranderingen in de lucht zitten, maar het moet! Ik moet verder met mijn leven!

Maandag, 29 Maart 2004
Terug bij af, letterlijk en figuurlijk. Om 13.30 kwam ik op die afspraak bij de Woningstichting en stond zo'n 10 minuten later alweer buiten ... met lege handen. Ik vroeg me al af waarom ik was uitgenodigd en nu is het me duidelijk. Mijn ex heeft, namens mij, gereageerd op een vrijkomende woning en op de woonbon ingevuld dat ik een 'doorstromer' ben. Toen mij dus gevraagd werd naar het huurcontract van de huidige woning en ik aangaf dat mijn ex daar bleef wonen, kreeg ik te horen dat ik niet in aanmerking kom voor die lege flat! Ik ben, volgens de regels (medewerkers van woningstichtingen zijn net ambtenaren, dus: regelneukers) geen doorstromer, maar starter. Dus .... ook deze positieve ontwikkeling was een luchtkasteel en zit ik nog steeds niet in een opwaartse spiraal. Ik kan nu even niet meer hopen tegen beter weten in. Mensen vertellen mij dat het niet altijd tegen zit, maar ik wil nu wel eens het bewijs daarvan.

Dinsdag, 30 Maart 2004
Het zijn weer zware tijden. De teleurstelling over die flat kwam harder aan dan ik verwachtte. Gisteren had ik de hele dag niet gegeten, had nergens zin in. Ten einde raad heb ik maar een brief geschreven over het laatste nieuws en mijn gemoedstoestand en die in de bus gegooid van de Maatschappelijk Werkster en ook advies gevraagd hoe het nu verder moet. Ik heb mijn adres, telefoonnummer en emailadres er in gezet, maar heb vandaag niets gehoord.
Gelukkig eet ik sinds gisteravond weer, maar ben vandaag ineens weer ontzettend moe en heb het ook koud. Het is net of de kalender een tijd terug is gezet. Het ging de laatste tijd toch wel aardig, maar daar is weinig van over.

Woensdag, 31 Maart 2004
Vanmiddag ben ik gebeld door de Maatschappelijk Werkster. Zij snapt dat ik teleurgsteld ben. Ze adviseerde mij om bij de gemeente een urgentieverkalring aan te vragen. Volgens een adviseur van de Woningstichting kom ik daar zeker voor in aanmerking. Dat heeft hij haar tenminste verteld. Ik weet het niet, want volgens die dame, die ik maandag sprak, kom ik daar niet voor in aanmerking en ben ik 'gewoon' een starter. Dat zou betekenen dat ik nog jaren moet wachten. Ook toen ik een paar maanden geleden de huurachterstand ging betalen (volgens mij aan dezelfde dame) en ik mijn situatie gelijk heb voorgelegd, kreeg ik hetzelfde te horen. Waarom krijg je van instanties toch altijd verschillende, zelfs haaks op elkaar staande, berichten te horen? Zo word je van het kastje naar de muur gestuurd! De Maatschappelijk Werkster belooft me die adviseur weer te bellen als blijkt dat ik die urgentieverklaring toch niet krijg. Dat geeft me een iets meer geruster gevoel. Mijn ervaring met instanties is dat je zelden krijgt wat iemand als normaal beschouwt, waar je recht op hebt, en dat je ook geen duidelijk uitsluitsel krijgt over het waarom en hoe je verder moet, maar als dan iemand van een officiele instantie er achter aan gaat het ineens wel kan. Ze zouden voor ambtenaren, personeel van woningstichtingen, etc. een verplichte integratiecursus moeten instellen. Zij vormen een grotere bedreiging voor deze maatschappij dan allochtonen en zijn in ieder geval dé nummer één bron van ergernissen. Een onderdeel van die cursus zou moeten zijn, dat ze verplicht worden om een tijde te moeten leven in een situatie, zoals waarin de mensen leven, waarover zij hun idiote beslissingen nemen.
Ik besluit toch nog met iets positiefs! Het is nog niet zo lang geleden dat ik, bij teleurstellingen als deze, weer wekenlang bij de pakken neerzat en volkomen passief was. Nu ga ik morgen gelijk naar de gemeente toe om die urgentieverklaring aan te vragen. Dat is toch een hele vooruitgang! Helaas sta ik, ondanks die vooruitgang, nog steeds met lege handen en is er geen wezenlijke verandering in die klote situatie ...

Terug naar Logboek index - Door naar April 2004

Hosted by www.Geocities.ws