Logboek van een Overlevende - Juni 2005

Vrijdag, 3 Juni 2005
Ik ben een paar dagen weer ziek geweest, vandaag gaat het gelukkig beter. Wel vecht ik tegen steeds terugkerende gevoelens van eenzaamheid. Gisteren ben ik wel naar Maatschapelijk Werk geweest. We hebben het o.a. over de UWV gehad. Mocht die arts vraagtekens zetten bij mijn ziek zijn, dan kan ik gelukkig op Maatschapelijk Werk rekenen om mijn toestand nader toe te lichten. Ook als ze mijn huisarts mochten bellen, dan ben ik daar niet bang voor. Zij is op de hoogte van mijn toestand. Ik heb het ook nog over mijn zoon en ex gehad. Mijn ex belde me namelijk gistermiddag - vlak voordat ik naar Maatschappelijk Werk ging - ... mijn zoon zat in de shit. Hij had 3 boetes gehad: 1. Drinken op de openbare weg (dat mag sinds een tijdje niet meer hier), 2. Weigeren zijn identiteit te geven en 3. Valse naam opgeven. Mijn ex vroeg me om langs te komen om het te bepraten. De Maatschappelijk Werkster waarschuwde mij om me niet te laten gebruiken. Hij is tenslotte oud genoeg om zelf wat te doen. En ja, ik had er wel gemengde gevoelens over. Nooit zie ik ze en ik hoor ook niks en nu hij weer in de shit zit, komen ze wel weer bij mij. Dan voel je je toch een beetje gebruikt toch? Na dat voorval met mijn dochter, die niet op kwam dagen op onze afspraak om samen naar de stad te gaan, had ik me eigenlijk voorgenomen om met alles te kappen. Maar ja... ik ben wel hun vader he. Dus ben ik er 's avonds heen gegaan. Voor het eerst sinds een tijd weer in mijn oude huis ... pfff ... Ik heb wat afspraken met mijn zoon gemaakt (zucht ja ... alweer). Ik heb hem gezegd dat hij op het bureau een kopie van het proces-verbaal moet ophalen omdat dan duidelijk is wat er precies is gebeurd en waar hij van wordt beschuldigd. Hij heeft nu enkel 3 accept-giro's met een standaarschrijven waarop, behalve de voorgedrukte shit, slechts 1 regel staat waar hij voor beboet wordt. Hij moet dat zelf doen, ik wil echter wel mee. Maar dan moet hij ook een baantje zoeken zodat hij die boetes kan betalen. Ik wil niet hebben dat zijn moeder die betaalt en ik ga het ook niet doen, ook al kon ik het. Daar ging hij mee akkoord. Mijn ex en mijn zoon waren heel vriendelijk tegen me. Dat was wel fijn, al realiseer ik me wel dat het waarschijnlijk is, omdat ze me nodig hebben. Het is niet anders. Ik hoop dat ze een keer inzien dat, ondanks alles wat er gebeurd is, ik toch maar altijd klaar sta als ze een beroep op me doen. Wie weet?
Verder is het natuurlijk schitterend dat er zo'n massaal nee werd gestemd bij dat grondwet referendum. Lachwekkend is het wel hoe al die mafkezen, die ons toch met leugens en dreigementen hebben geprobeerd te dwingen om ja te stemmen, er zo positief over konden praten. Ze blijven natuurlijk, in tegenstelling tot Frankrijk, gewoon zitten. Tja ... de bekende plaat voor de kop! Behalve dat dit een stem is tegen de grondwet op zich was dit ook een massaal nee tegen alles wat daar gebeurt in Brussel, nee tegen die Euro en NEE tegen deze regering, die dit land naar de kloten helpt. Dat blijkt wel uit veel mensen die gevraagd werd waarom ze tegen stemden. VOOR samenwerking, maar TEGEN overgave, gelieg, bedrog, corruptie.
Vandaag heb ik het rustig aan gedaan. Ik heb wel gegeten (2 keer zelfs: 's middags brood en vanavond warm). Verder de afwas gedaan en wat opgeruimd.

Zaterdag 4 Juni 2005
Best een leuke dag vandaag. Het begon niet zo goed, want ik had slecht geslapen en was dus echt moe en niet lekker. Toch ben ik maar even op de fiets naar de stad gegaan en dat was maar goed ook. Onderweg kwam ik mijn zoon tegen en we fietsen samen op. We hebben afgesproken om maandag samen naar het politiebureau te gaan voor dat proces-verbaal. En ik kwam ook nog eens mijn dochter tegen, die met een vriendin in de stad was. Er waren aanbiedingen, dus zij mocht van mij een CD uitzoeken. Later heb ik samen met mijn zoon een biertje gedronken en zijn we wat gaan eten. Heel gezellig dus! Ok, thuis komen was wel weer even slikken - zo'n stil en leeg huis is toch maar niks - maar voorlopig heb ik mijn kinderen weer gezien en hopelijk voortaan ook wat frequenter. Nu ben ik voetal aan het kijken: 2 - 0 voor Nederland!
Vandaag zat er ook een brief in de bus van het bedrijf waar ik voor een gesprek moet komen i.v.m. mijn ziekmelding. Dus dat doet het UWV niet meer zelf maar is uitbesteed. Ik moet op 15 Juni om 12.15 uur in Arnhem zijn. Duim voor me! Maandag 13 juni naar Maatschappelijk Werk, woensdag 15 juni naar de Arbo-arts en woensdag 29 juni naar het concert van James Brown. En zondag, morgen dus, ga ik naar Bluesclub XXL hier in Wageningen. Daar treedt Eric Steckel op, een 14-jarig fenomeen uit Amerika. Dat jong kan me een partijtje gitaar spelen! Hij bracht al zijn 1e CD uit, toen hij nog maar 11 was (een live album) en hij heeft met heel wat grote namen opgetreden (Bob Margolin, Debbie Davies, James Armstrong, Steve Guyger, Kenny Neal, Chris Beard, Tommy Castro, Joe Kubek, Solomon Burke, Hubert Sumlin). John Mayall vroeg hem vorig jaar zelfs om met hem te touren. Ik ben benieuwd! Als het goed is gaan een vriend en ook mijn dochter met me mee. We zien het wel.

Maandag 6 Juni 2005
Gisteren naar de Bluesclub geweest. Die Eric Steckel kan er wat van hoor! Helaas kwam mijn vriend niet opdraven en ook mijn dochter niet. Ik heb haar tijdens het optreden nog maar eens gebeld en kreeg haar toen wel te pakken. Ze is wel gekomen, maar het bleek wel duidelijk dat ze liever met haar vriendinnen ging skateboarden. Toen ze dan in de pauze ook vroeg of ze weg mocht zei ik "Natuurlijk". Tja .... ik had het me wat anders voorgesteld, maar was daar dus weer eens alleen. Ik heb nog wel even met de drummer en de bassist van de band gepraat, maar zat verder toch niet lekker in mijn vel. Stom dat ik dan toch ben gaan drinken en ook nog verschillende dranken door elkaar. Toen ik thuiskwam ben ik 'even' gaan liggen en werd pas vanmorgen om 10 uur wakker. Heb wel alle achterstallige slaap van de laatste tijd ingehaald, maar heb ook een verschrikkelijke kater. De muziek was goed, maar ik heb er toch wel een rot gevoel aan overgehouden. Stom hoor! Ik moet gewoon niet gaan drinken als ik me klote voel.

Dinsdag 7 Juni 2005
Het is kwart over 7. Ik kon vannacht niet slapen en ben er nu maar uitgekomen, anders val ik waarschijnlijk tegen een uur of 10 in slaap en wordt dan vanavond pas weer wakker. Daar heb ik dus helemaal geen zin in, want dan mis ik het daglicht weer. Nu maar zien de dag door te komen.

Donderdag 9 Juni 2005
Gisteren ben ik met mijn zoon naar het politiebureau geweest. Helaas zonder resultaat. We moeten in Arnhem zijn, maar waar precies is me niet duidelijk. De politie was heel onvriendelijk, irritant zelfs. Dat zal dan wel die nieuwe uitstraling zijn, die het - door hen zo verlangde - respect moet afdwingen. Het heeft op mij een averechtse uitwerking, ik vind ze belachelijk en lachwekkend. Daarna hebben we een tijdje op een terrasje in de stad gezeten en is mijn zoon nog even met me naar huis geweest. Niet lang, want hij ging weer naar vrienden, maar toch ... Ik wacht wel af wanneer hij weer eens komt. Waarschijnlijk als hij iets van me nodig heeft of als ik wat moet doen voor hem. Ik weet het, het klinkt cynisch, maar dat is nu eenmaal zo. Toch was het best wel leuk.
Vannacht heb ik redelijk geslapen, maar ben desondanks wel behoorlijk moe. Ik heb dus maar een pizza gegeten. Hopelijk voel ik me morgen wat beter, dan ga ik er weer eens uit.

Vrijdag, 10 Juni 2005
Ik ben er inderdaad even uit geweest vanmiddag, maar dat viel niet mee! Ik was - en ben - doodmoe. Hoe dat komt weet ik ook niet. Het liefst zou ik op de bank gaan liggen, maar ja ... hoe kom ik dan aan eten? En dan is er ook het probleem van het piekeren. Als ik daar lig en niet in slaap val, dan ga ik natuurlijk weer piekeren ... over mijn eenzaamheid, de toekomst en waarom ik zo moe ben. Nee, het gaat even niet.

Zondag 12 Juni 2005
Gisteravond ben ik er even lekker uit geweest. Een buurmeisje moest, met een dansgroepje, optreden op een buurtfeest en de ouders vroegen me of ik mee ging kijken. We zijn daar dus blijven zitten tot het einde, zo rond 12 uur. Ok, de muziek was nou niet bepaald mijn smaak hehehe, maar het was best gezellig. Onder het genot van bier en (voornamelijk buitenlandse) hapjes was het prima. Het was buiten en eerst dacht ik om er maar eventje heen te gaan - het was nogal fris - maar toen ze van die houtkorven aanstaken werd het lekker. Ook mijn dochter is een tijd geweest (met een heel stel vrienden en vriendinnen) en die zag ik dus af en toe nog. Rond half 3 ben ik in slaap gevallen. Vandaag lekker rustig aan gedaan. Morgen weer naar Maatschappelijk Werk en woensdag naar de Arbo-arts. Daar zie ik wel tegenop. Al ben ik wel blij dat er wat duidelijkheid komt.

Maandag 13 Juni 2005
Wat een lekker weer vandaag! Maar ik was vanmorgen helemaal niet lekker, voelde me ziek. Toch ben ik wel naar mijn afspraak met Maatschappelijk Werk gegaan en nu gaat het gelukkig ook beter. Ik heb ook boodschappen gedaan en vandaag, voor het eerst sinds dagen, weer eens fatsoenlijk warm gegeten. Verder heb ik een was gedraaid, die nu lekker hangt te drogen. Morgen komt mijn dochter waarschijnlijk langs. Tenminste, dat zei ze. We wachten maar af. Overmorgen naar de Arbo-arts.

Het is nu een paar uur later en het begint te schemeren. Dat is altijd een moeilijk moment. Om een of andere reden overvalt me dan altijd een soort pijn ... gemis ... eenzaamheid ... Ik weet dat er weer zo'n klote nacht aan komt. Daar moet ik dus echt mee leren om te gaan. Wat er o.a. vanmiddag bij de maatschappelijk werkster uitkwam is dat ik dit als een thuis moet zien en niet als gewoon maar een woning. Bijvoorbeeld: als ik er even uit ben geweest en hier kom, dan krijg ik een klap van de leegheid, de kilheid, de stilte. Ik moet me hier dus thuis voelen, ook al ben ik altijd alleen. En ook het positieve er van in zien: na jaren eindelijk geen gezeur aan mijn hoofd. Ik kan hier mezelf zijn zonder dat er iemand is, die me er steeds aan herinnert wat er allemaal wel niet mis is aan me. Dat is dus mijn opdracht ... mij thuis voelen. Moeilijk hoor.

Dinsdag 14 Juni 2005
Een klote dag. Het is mooi weer en ik heb ook weer gekookt en warm gegeten. Toch een domper: mijn dochter zou vandaag op bezoek komen en ik had nog tompouces gehaald, omdat ze die zo lekker vindt. Helaas ... ze is dus weer niet gekomen ... En morgen ook nog naar die Arbo-arts! Ik moet er om half 10 uit om zeker te zijn dat ik op tijd kom.

Woensdag 15 Juni 2005
WOW !!! Ik ben dus naar de Arbo-arts geweest en deze brief stuurt hij nu naar UWV:

Vanwege het verzuim heb ik op 15-06-2005 met bovengenoemde medewerker gesproken.

Aanvullende informatie
Nog steeds depressief en door de korting ook nog in de financiële problemen, nog verder in de sores. M.i. kon patient niet solliciteren, was daar te depressief voor, is dat nog en komt er nog niet makkelijk uit. Door financiële problemen is adequate hulp ook niet te betalen, o.a. tandarts etc.

Vervolgafspraak
Ik heb met uw medewerker een afspraak gemaakt voor een Spreekuur Arts (telefonisch) op 02-11-2005.

Een kopie van deze brief is aan uw medewerker verzonden/overhandigd

Donderdag 16 Juni 2005
Gisteravond heb ik het wel even gevierd. Ik had een kratje bier gehaald en bij de buren leeggedronken, terwijl we naar voetbal keken (WK voetbal tot 20 jaar: Nederland tegen Australië). Vandaag ook even op de fiets naar de stad geweest. Ik voel een beetje rust. Het is toch wel een verandering! Allereerst was daar een tijdje geleden de erkenning van Maatschappelijk Werk dat de hulpverlening het af had laten weten, ondanks dat ik een duidelijk hulpvraag had en heb. En nu de erkenning dat ik daadwerkelijk te ziek ben om te kunnen solliciteren, laat staan te werken. Nu mag het toch duidelijk zijn dat a) ik me niet aanstel, b) ik niet simuleer, c) ik er wél alles aan gedaan heb om hulp te krijgen en d) dat de hulpverlening het af heeft laten weten. Voor al diegenen die daaraan twijfel(d)en ... hier is een middelvinger voor je!!! hehehe Sorry .. dat moest er even uit. Die erkenning en ook het feit dat ik nu wel hulp heb (de begeleiding van Maatschappelijk Werk) plus dat ik nu de rust krijg om aan mijn leven te werken zonder telkens dreigementen van het UWV etc. te krijgen, geeft die rust. Wie weet ... misschien zie ik mijn toekomst over een tijdje toch wel zitten en vind het leven wellicht ook nog leuk!

Zondag 19 Juni 2005
Het is vandaag vaderdag. Laat het maar gauw voorbij gaan. Gisteren ben ik de stad in geweest en heb daar heerlijk een terrasje gepakt. Het was Leeffestival hier in Wageningen. Dat is altijd wel leuk. 's Avonds heb ik bij de buren in de tuin gezeten. Ze vroegen toen nog of mijn kinderen iets voor vaderdag zouden doen. Ik vertelde dat ik dat niet verwacht, het al leuk zou vinden als ze langskwamen, maar zelfs daar niet op reken. En helaas heb ik gelijk gekregen. Die komen enkel als ze iets nodig hebben. Morgen, bijvoorbeeld, ga ik bij mijn ex langs. Dat hebben we afgesproken. Ik zag haar zaterdag en vroeg over onze zoon. We gaan maar weer eens met hem praten. Dat is een gebed zonder end. Maar ja ... het blijft mijn zoon. Ook al zie ik ze niet, dan wil ik er toch voor ze zijn. Het is niet anders.
Gisteren zat er ook een brief van het UWV in de bus. Ik ben nu dus officieel ziek en hoef niet meer te solliciteren. Eindelijk rust wat dat betreft.

Maandag 20 Juni 2005
Wat een hitte zeg! Tja, dat is geen nieuws want iedereen heeft er mee te maken, maar toch... Vanavond ben ik wel naar mijn ex geweest en heb met mijn zoon gesproken. Het scheelde niet veel of ik was al weer vlot weg. Hij werd namelijk al gelijk boos toen we van mening verschilden en liet me niet meer uitpraten. Toen ik echter zei dat ik dan maar ging en hij ook niet meer op me kon rekenen als hij weer problemen had, bond hij in. Ik wil best meepraten over zijn problemen, maar dan moet hij het ook accepteren als ik de vinger op zere plekken leg, datgene waar hij dus wel wat aan kan doen. Hij heeft nog steeds niets gedaan om vakantiewerk te zoeken. We hebben nu afgesproken dat hij dat morgen gaat doen. Ik heb mijn ex gezegd dat ze hem 's avonds daarnaar moet vragen en dan niet enkel of hij het gedaan heeft maar ook wat hij precies heeft ondernomen. Verder kwam er uit dat hij niet geaccepteerd is voor die grafische opleiding die hij wou doen, omdat hij daar ook veel met de computer moet werken en te weining ervaring daarmee heeft (behalve chatten en mailen dan). Dus weet hij nog niet wat hij gaat doen. Ik heb hem gezegd dat ie daar dan maar eens als de donder achter aan moet gaan, omdat hij nu wel lang genoeg niks heeft gedaan. Het is naar school of anders aan het werk. Hij wist niet wat hij wilde. "Dan ga je maar naar het CWI om daar een beroepskeuzetest te doen. Dan hoor je niet enkel wat voor baan je zou kunnen doen, maar ook welke opleiding je eventueel moet volgen." Hij denkt er over om eerst een jaartje te werken en dan misschien weer terug naar school te gaan. Van mij mag ie als hij maar wat doet. Ik heb het er met mijn ex ook nog over gehad dat hij beloofd heeft mij te komen helpen. Bij een buurvrouw in de schuur staan namelijk nog 2 delen van dat wandmeubel wat ik van haar mag hebben. Ze vroeg een tijdje geleden of ik die nog wilde hebben, omdat ik ze niet op kwam halen. Daar zou mijn zoon dus mee helpen, want ze zijn te groot om alleen te dragen. Maar ja, de eerste keer dat ik hem dat vroeg was oktober of zo! Mijn ex zal hem met een vriend naar me toe sturen als ze weer eens bij haar thuis toch maar rondhangen. We wachten wel weer af ... zucht. Ik heb die kasten echt hard nodig, want ik heb niet veel opbergruimte.

Dinsdag 21 Juni 2005
Gelukkig wat minder warm. Dan ga ik vandaag ook maar weer eens fatsoenlijk eten. Toen ik net wakker was, werd ik gebeld door Omroep Gelderland. Ik heb weer wat gewonnen: 2 kaartjes voor Música Cubana in De Vereeniging te Nijmegen (morgenavond). WOW!!! Nu nog even zien wie er mee wil.

Donderdag 23 Juni 2005
Wat een hitte weer zeg! En morgen ook nog. Ik ben het nu al zat, want in een flat (bovenin) is er echt geen koel plekje te vinden. Dat wordt dan afzien. Gisteravond ben dus naar Música Cubana geweest. Helaas wilde er niemand mee. Dat moet toch een keer wennen denk ik, want ik maak niet anders meer mee. De muziek was fantastisch! Daar heb ik echt van genoten. Wel doet het pijn om daar in je eentje rond te lopen terwijl ieder ander samen is. De meeste zelfs in hele groepen. En allemaal in een feeststemming! Tja .... Zo is het leven nu eenmaal deze jaren. Hopelijk verandert dat nog eens. Ik weet niet of ik de volgende keer weer mensen ga vragen. Het doet teveel pijn om te moeten leuren met gratis kaarten, wetende dat in het verleden je nooit alleen hoefde te gaan. Mensen die hun mobiel niet opnemen (omdat ze zien wie er belt), niet terugbellen om te laten weten of ze wel of niet mee gaan, etc. etc. Dat allemaal doet pijn en is zo vernederend. De volgende keer ga ik gewoon alleen, zonder te proberen mensen mee te nemen, en doe dan wat ik nu heb gedaan. Ik heb mijn 2e kaartje aan 2 meisjes gegeven die bij de De Vereeniging kwamen en nog kaartjes moesten kopen. Toch nog iemand blij gemaakt ook al ken ik ze niet en zal ze ook mooit meer zien. Geeft toch wel een goed gevoel. Gisteravond na thuiskomst en vandaag drukt de eenzaamheid weer op me. Nooit eens iemand die langskomt. Lege dagen rijgen zich aaneen tot een ketting van eenzaamheid. En dat zal zeker niet veranderen. Dat is mijn toekomst. Ik moet dus leren om te genieten van het alleen zijn. Moeilijk hoor, als je - zoals ik - altijd een heel sociaal type was en nog steeds bent. Eerst maar eens zien of ik mijn flatje op zich gezellig kan maken. Dat helpt wellicht. Wat haat ik die eenzaamheid!

Maandag 27 Juni 2005
Slecht geslapen. Ik viel pas in slaap tegen een uur of 6 en werd al om 7 uur weer wakker, omdat ik naar gedroomd had. In die droom kwam er iemand van een incassobureau langs en die wilde dus dingen meenemen. Het was een verschrikkelijk irritante man en ik heb hem een beuk verkocht .... eentje maar, maar ik sloeg hem wel dood. Dus op de vlucht .... en toen werd ik wakker ... pffff ... even een glas water gedronken en opgezeten .... aangekleed en een blokje omgelopen, wat niet meeviel omdat ik hondsmoe ben. Terug in huis toch maar weer gaan liggen en zowaar nog een paar uur geslapen. Geen wonder dus dat ik nu moe ben en me niet lekker voel. Het is wel mooi weer, dus ga ik toch maar even uit denk ik. Dat moet ook wel om boodschappen te doen. Ik heb verschillende dingen nodig. Zie wel op tegen de dag en vooral de avond/nacht.

Dinsdag 28 Juni 2005
Ik heb wat beter geslapen vannacht (-morgen). Die moeheid is wat minder, maar nog niet over. Toch ben ik er wel uit geweest, even naar de stad en ook koffie gedronken bij de buren. Ik ben nu macaroni aan het opwarmen om zo te eten. Tja, die moeheid ... dat is een gevecht hoor. En dat moet ik dus juist leren ... niet te vechten, maar het te aanvaarden. Accepteren dat ik zo moe ben en dus niet te veel kan doen. Dat valt niet mee, want ik wil zo graag er van af. Maar als ik er tegen vecht, dan kost dat heel wat energie en energie is juist iets waar ik niet veel van heb. Het gevolg is dat ik nog moeër ben en me dan nog slechter ga voelen. Dat werkt dan averechts en soms slaat ook paniek toe... kom ik hier wel overheen... ik red het niet !!! Moe, eenzaam, ziek, hopeloos... zo kun je mijn gemoedstoestand nu wel noemen. Maar ik heb me laten vertellen dat dat dus overgaat en daar klamp ik me dan maar aan vast.Verder geen nieuws... ook niet van de kinderen...

Donderdag 30 Juni 2005
Gisteren ben ik dus samen met een vriend naar dat concert van James Brown geweest. Eerst leek het fout te gaan. We hadden in Arnhem afgesproken, waar ik dan opgepikt zou worden. Hij kwam veel te laat. Ik dacht echt dat er weer wat tussen zou komen. In de buurt van de Heineken Music Hall verdwaalden we ook nog ... er waren wegwerkzaamheden. Het concert begon om 20.00 uur en wij kwamen pas om 21.00 aan! Maar verder was het een geweldige avond/nacht. Het was heel druk. Ongelooflijk dat er nog zoveel mensen op af komen! Ik heb zelfs Dennis van der Geest, die judoka, daar gezien en hem ook de hand geschud. De sfeer was heel goed. Na afloop zijn we Amsterdam ingegegaan, bij de Febo even wat gegeten en daarna naar Bourbon Street, een gezellige bar met iedere avond live muziek. Toen naar mijn huis, waar we rond 3 uur aankwamen en daar wat gepraat en muziek DVD's gekeken. Mijn vriend ging om kwart voor 6 weg. Lekker was dat! Ik was heel moe toen ik vertrok, maar ben blij dat ik toch gegaan ben. Ok, die moeheid ging dan wel niet helemaal over, maar het werd toch een stuk minder. Zo'n uitje, plus de visite, geeft je een heel ander gevoel. Vandaag voel ik me dan ook stukken beter dan de laatste tijd.

Terug naar Logboek index - Door naar Juli 2005

Copyright © 2005 depress1999