Logboek van een Overlevende - Juni 2004

Maandag, 7 Juni 2004
Het gaat iets beter met me en dat is maar goed ook. Het is weer oorlog! De eerste dagen, nadat mijn ex terug kwam, vielen wel mee; ze was meestal de hele dag en avond weg. Maar de laatste dagen is het goed mis. Vanmiddag ook weer een knallende ruzie. Het gaat vooral over geld.
Er ligt inmiddels weer een aanmaning van de NUON en zij wil dat ik die betaal. Dat gaat te ver! Ik betaal al de huur, de kabel tv en internet. Verder koop ik ook regelmatig dingen voor de kinderen, onlangs nog een fiets voor mijn zoon. Zij wil dat ik de huur én de kabel tv én internet én energiekosten betaal en haar ook nog alimentatie geef voor onze dochter! En ze wil meer alimentatie dan de rechter destijds heeft besloten. Reden? Het leven is duurder geworden en ze heeft minder inkomen. Dat ben ik dus niet van plan. De reden dat zij minder inkomen heeft is omdat zij zelf ontslag heeft genomen ("het was niet gezellig en ik moest er de hele dag werken") en nu een uitkering heeft. Het lijkt me niet dat ik moet betalen omdat zij te lui is om te werken. Verder is voor iedereen, dus ook voor mij, het leven duurder geworden en ontvang ik ook nog minder sinds 1 Mei. Gelukkig hoef ik inmiddels geen alimentatie meer voor onze zoon te betalen, hij is 18 geworden. Zij dreigt me nu uit huis te laten zetten als ik niet alles betaal.
Ondanks dat ik het er niet mee eens ben, heb ik vanmiddag die aanmanning toch maar betaald. Ik wil niet nog een keer meemaken dat we worden afgesloten. Maar ik voel me daardoor wel weer de verliezer en dat is een shit gevoel. Ik hoop dat ik heel snel een eigen woning heb! Al maak ik me dan wel zorgen over de kinderen. Sinds onze scheiding is ze constant op pad en laat de kinderen alleen. Als ze tussendoor eens voor het eten zorgt is het niet bepaald voedzaam: diepvriespizza, patat, een bak huzarensalade. etc. Ik heb dit weekend maar heel veel groenvoer gehaald en dat hebben we gegeten, daarbij ook de barbecue aangestoken om wat lekkere dingen er op te leggen. Ik vrees dat het zo blijft als ik weg ben en vind het schandalig om dagen achtereen kinderen in de groei junkfood te geven.
Het is helemaal niet nodig ook. Zo slecht heeft ze het financieel niet. Ze gaat immers toch bijna iedere dag wel ergens heen. Net alsof dat niets kost. Voor haarzelf heeft ze wel geld, voor de kinderen niet. Vandaag nog: onze dochter is met school een paar dagen op kamp. Ze mogen 7 Euro meenemen, mijn ex vond 3 Euro genoeg. Ik heb haar toen er maar 4 Euro bijgegeven. Voor haarzelf of voor vriendinnen (die krijgen voor elk wissewasje een kadootje) is mijn ex niet zo zuinig. Maar die gulheid gaat wel ten koste van de kinderen.

Maandag, 14 Juni 2004
Weinig nieuws te melden. Wel heb ik inmiddels 2 offertes voor een ziektekostenverzekering binnen, dus ga ik kijken of ik weer verzekerd kan raken. Tussen mijn ex en mij is het op dit moment rustig. We gaan elkaar uit de weg. Ik kom alleen maar beneden om te eten. Als ik kom ontbijten (meestal brunchen) dan gaat zij de kamer uit en s' avonds zijn de kinderen er ook bij. Voor de rest van de dag zit ik op zolder of ben even een stukje fietsen.
Verder is het ook rustig wat mail en zo betreft. Het nieuwtje van mijn site is alweer voorbij en dus komen er niet zoveel bezoekers maar. Dat betekent ook dat je niets meer hoort van een aantal mensen, die de eerste tijd van mijn site me een paar keer mailden. Ik neem het ze niet kwalijk hoor! Ik begrijp het wel. Het leven gaat voor hen door en in mijn situatie gebeurt er niet zoveel. Zelf zou ik er ook wel afstand van willen nemen, maar dat gaat natuurlijk niet. Ik zit er middenin. Dus vecht ik maar door tegen het gevoel van hopeloosheid, verlatenheid, eenzaamheid. Weiger ik toe te geven aan die al zo lang aanhoudende moeheid. Kies ik, dwars tegen mijn wanhoopsgevoelens in, om datgene te doen wat mijn situatie zou kunnen verbeteren. Ook al geloof ik er niet in. Ook al zegt mijn gevoel dat het geen zin heeft, dat het nooit meer voorbij gaat, dat ik waardeloos ben.
Gelukkig ga ik er een paar dagen uit. Even weg van de ellende. Even weg van het constant herinnerd worden dat je niet welkom bent. Weg van die bevestiging dat je het niet waard bent om te leven. Even een paar dagen in heel goed gezelschap, proberen te genieten. En er dan niet aan denken dat ik dit weekend hier weer terug kom. Even kracht opdoen.

Zondag, 20 Juni 2004

Vandaag gaat het een stuk beter met me. Ik ben een paar dagen er tussen uit geweest, in fantastisch gezelschap op een heerlijke locatie ... een woonboot in Amsterdam ... heerlijk ! Gisteravond laat kwam ik weer 'thuis' en mijn ex zei zowaar gedag! Vanmorgen was ik al om tien uur opgestaan. Toen kwam mijn dochter beneden en baalde dat ik al op was. Ze had me ontbijt op bed willen brengen! Wat een lieve schat! En ze had ook nog een kadootje voor me, een aansteker in de vorm van een mobieltje. Die schat heeft mijn dag goed gemaakt.
Later werd het iets minder. Mijn ex ging met onze zoon naar haar moeder en vroeg of ik een buskaart voor haar had. Ik koop namelijk altijd zo'n 45-strippenkaart voor het geval ik die nodig heb. Deze keer kreeg ze hem niet: "Ja zeg, al jaren koop ik strippenkaarten en dan gebruik jij ze op. Als ik die dan een keer nodig heb, is er niks meer en moet ik halsoverkop weer nieuwe kopen. Koop nu zelf maar je eigen kaarten" Dat viel niet bepaald goed ;-).
De rest van de dag waren mijn dochter en ik alleen thuis en samen hebben we wat lekkers gehaald voor het eten. Heel gezellig! Toen mijn ex vanavond weer thuiskwam ben ik maar weer naar zolder vertrokken.
Daar ging ik mijn mail lezen en er waren verschillende hele warme reacties van mensen, die ik niet ken. Heel leuk! Het blijkt dat iemand een oproep op Marktplaats heeft gezet WOW! Dat heeft me echt geraakt.
Ik heb dus weer wat krachten opgedaan de laatste dagen en kan er hopelijk weer een tijdje tegenaan. En als die hoofdpijn nu ook nog weggaat ....

Dinsdag, 22 Juni 2004
Terug bij af. Vandaag een knallende ruzie. Mijn ex heeft tijdens mijn afwezigheid 2 rekeningen moeten betalen (achterstallige gemeentelijke belastingen voor 2002 en 2003) en wil nu dat geld van mij terug. Dat weiger ik dus, het huis is van haar heeft de rechter besloten. Ze is een hele tijd doorgegaan, deed iedere keer de deur naar zolder open om onder aan de trap tegen me te schreeuwen. Ook gooide ze de elektriciteit op zolder er steeds uit, zodat mijn pc iedere keer afsloeg.
Ze dreigt nu met allerlei dingen en mensen om mij er uit te zettten. Helaas is onze zoon ook thuis, die het dus allemaal aan moet horen.

Dat hierboven heb ik vanmiddag geschreven. Het is nu middernacht. Na die ruzie was ik hondsmoe! Het gaat ook maar door! Ten einde raad heb ik mijn zoon maar 200 Euro gegeven om naar mijn ex te brengen. Ik baal er wel van, want dat geld kan ik beter gebruiken voor mijn nieuwe huis of om in de vakantie wat met mijn kinderen te doen, maar ik wil ... nee moet ... rust hebben. Anders red ik het niet. Het is nu in ieder geval wat rustiger al blijft mijn ex vervelende opmerkingen maken als ik even beneden kom om koffie te halen of zo. Ik reageer maar niet. Wat ben ik weer moe!

Zondag, 27 Juni 2004
De aanhouder wint. Ik was woensdag naar een kroeg geweest om daar het Nederlands elftal op groot scherm te kijken. Maar dat viel erg tegen. Ik werd er behoorlijk down van omdat ik me er zo bewust van was dat iedereen daar met vrienden was en ik in mijn eentje. Een heel eenzaam gevoel! Aan het begin van de 2e helft ben ik dus ook maar naar 'huis' gegaan en heb de wedstrijd verder hier op zolder gekeken.
Gisteren heb ik het dus nog maar een keer geprobeerd. Tegen mijn angst en gevoelens in ging ik weer, deze keer naar een andere kroeg. Ik zag er erg tegen op. Dat deed ik de 1e keer ook al en nu nog meer, omdat mijn verwachting (dat ik niet zou kunnen genieten en de eenzaamheid alleen maar groter zou worden) toen helemaal bevestigd werd. Maar gisteravond was het toch anders. Halverwege kwam een Italiaans stelletje me gezelschap houden. Ze studeerden tijdelijk aan de Wageningse Universiteit, waren een dagje naar Amsterdam geweest en wilden nu nog even het voetbal zien. Hele aardige mensen, we hebben dus nog even over van alles en nog wat gebabbeld (eh ja ...voor diegenen die mij kennen ... natuurlijk ook over muziek ... lol). Toen ben ik naar een tafel gelopen. Daar zat de vader van een meisje waar mijn dochter wel eens mee speelt. Dat meisje was een paar weken geleden door een auto aangereden en ik wilde dus weten hoe het met haar was. De rest van de avond heb ik bij het gezelschap aan die tafel gezeten. Daar kwam later ook nog een kennis van die vader bij en toen bleek dat wij 3en veel van dezelfde muziek/artiesten hielden. Die kennis vroeg me, toen de kroeg dicht ging, of ik zin had om met hem naar zijn huis te komen. Hij had namelijk unieke video opnamen van wat artiesten. We hebben uren video's zitten kijken, over muziek gepraat en hij speelde gitaar voor me. Toen ik weg ging, was het al licht en ik kwam rond 6 uur 'thuis'! Ik ben nu zo blij dat ik, ook al had ik er geen zin in, toch maar gegaan ben! Het was een aardige gozer en we gaan elkaar nog vaker zien. Ik ben vandaag dus pas 's middags wakker geworden, heb wel enigzins een kater maar heb me voorgenomen om a.s. woensdag weer ergens het EK te gaan kijken. Wie weet heeft mijn aanwezigheid het Nederlands elftal wel geholpen om de penalties goed te nemen hehehe.
Ik realiseer me dat dit allemaal toch behoorlijk positief klinkt zeg!

Woensdag, 30 Juni 2004
Mijn ex werkt momenteel weer tijdelijk, dus dat scheelt heel veel. Toch zit ik even in een mindere periode. Er is niet echt een reden voor, tenminste niet dat ik weet, maar ik slaap al dagen heel slecht. Het is al uren licht als ik eindelijk in slaap val en als ik wakker word ben ik nog steeds hondsmoe. Ook het eten gaat niet goed. Vanmiddag om 4 uur kwam ik er achter dat ik vandaag nog niet gegeten had! Ik had brood gepakt toen ik wakker werd, maar had helemaal geen trek. Ik wilde toen met mijn dochter eten als ze uit school kwam, maar die at bij een vriendinnetje.
Dus ben ik vanavond helaas niet weg gegaan om het voetbal op groot scherm te kijken. Ik heb het vanmiddag nog wel geprobeerd, ben even naar de stad gegaan, maar dat was echt afzien. Ook het feit dat mijn fiets kapot is, draagt er wel toe bij dat ik niet gegaan ben. Vandaar dat ik nu in mijn eentje de wedstrijd maar op zolder kijk. Het is niet anders. Wel jammer, de vorige keer was best leuk. Als Nederland nu even wint, krijg ik wellicht nog een herkansing.

Terug naar Logboek index - Door naar Juli 2004

Copyright © 2004 depress1999