Logboek van een Overlevende

Logboek van een Overlevende - Juli 2004

Vrijdag, 2 Juli 2004
Ik heb de laatste dagen in ieder geval wat beter gegeten, dus dat is winst. En er staat wat leuks te gebeuren! Vanaf a.s. maandag ben ik 2 weken weg! Even weg uit deze ellende! Dus, maak je geen zorgen als dit logboek niet wordt bijgewerkt, het is ok, ik ben in goed gezelschap. Vrienden van mij komen naar Nederland en hebben me uitgenodigd om, samen met hun kinderen, vakantie te houden in een bungalow. Eindelijk weer eens iets om echt naar uit te kijken! Net op tijd, want het ging de laatste tijd een stuk minder met me. Ik ben wel bang dat mijn ex iets gaat ondernemen als ik weg ben, maar dat moet ik maar van me af zetten, ik kan er toch niks aan veranderen. En ... wie weet .... misschien ligt er, bij terugkomst, wel een bericht dat ik een woning heb! Dat kan toch? Wie zegt dat ik niet positief kan denken??? :-)

Maandag, 19 Juli 2004
Gisteren ben ik terug gekomen. Ik heb twee fantastische weken gehad met hele lieve mensen. En afgelopen woensdag hebben we mijn dochter nog opgehaald, zodat die er ook een paar dagen lekker uit was. Geweldig was dat!
Goed geslapen en gegeten en er veel op uit (ook voor het eerst naar de Efteling geweest). Minpuntjes waren het slechte weer en die verdomde moeheid, die maar voortduurt. Om moedeloos van te worden!
De ontvangst bij terugkomst was logischerwijs wat koeltjes, maar viel me alleszins mee. Het gegeven dat mijn ex a.s. zaterdag 2 weken weg gaat zal daar wel niet vreemd aan zijn. Zij gaat met die nieuwe vriend op vakantie en heeft mij nu nodig. Wie moet er anders voor onze kinderen zorgen? Ik hoop nog wel om deze vakantie met allebei mijn kinderen nog ergens heen te kunnen. In ieder geval heb ik uitzicht op 2 weken zonder kritiek en nare opmerkingen. Dat is tenminste iets, al is het niet leuk om nu weer terug te zijn op die deprimerende zolder.
Vandaag ben ik naar de mondhygiëniste geweest ... tandplak en tandsteen verwijderd plus mijn gebit polijst .. ik kan er weer een paar maand tegen. Dat geeft me wel een goed gevoel.
Als nu eindelijk ook die moeheid eens over was .....

Dinsdag, 20 Juli 2004
Vandaag een rustige dag, ben nog steeds ontzettend moe, heb slecht geslapen. Mijn ex is naar haar moeder, die jarig is, en onze dochter is met haar mee. Ze komen morgen pas terug. Mijn zoon is naar een vriendin. Ik zit dus alleen. Aan de ene kant wel lekker rustig, maar ook eenzaam. Dus maar proberen mijn gedachten positief bezig te houden. Dat is ook niet eenvoudig. Morgen heb ik weer een gesprek met de Maatschappelijk Werkster. Voorlopig helaas de laatste keer, aangezien ze met zwangerschapsverlof gaat. Er wordt nog gekeken naar vervanging door een collega, maar dat betekent wel dat wij eerst aan elkaar moeten wennen. Ik wacht maar af. Verder geen nieuws.

Woensdag, 21 Juli 2004
De Maatschappelijk Werkster gaat pas later met zwangerschapsverlof, dus heb ik nog twee gesprekken (30 juli en 10 augustus). We gaan dan ook kijken hoe het verder moet. Ze heeft het al over mij gehad met een collega. Die start (samen met iemand van de RIAGG) half september met een cursus voor mensen met depressieve klachten ("In de put, uit de put") en ze denkt dat die cursus wel goed voor me zal zijn. Het is geen gespreksgroep of psychotherapie, maar een echte cursus. "We gaan het niet hebben over uw jeugd of uw diepste innerlijk. In de cursus gaan we uit van de situatie als die nu is. In de cursus leert u praktische dingen die u kunnen helpen om de depressieve gevoelens te overwinnen"
Er wordt gewerkt in groepen van 8 tot 10 deelnemers en het bestaat uit 12 wekelijkse (woensdagavond) bijeenkomsten van 2 uur. Een belangrijk gedeelte is huiswerk, ongeveer een uur per dag. Binnenkort heb ik een gesprek met de 2 begeleiders om te kijken of het iets voor mij is. De kosten zijn gelukkig niet hoog (35 Euro).
Verder kreeg ik van de MW de titels van 2 boeken, die wellicht goed voor me zijn: "De innerlijke criticus ontmaskerd" en "Ik ben ok, jij bent ok". Ik zal deze week eens in de bibliotheek kijken of die daar zijn.
Verder was het vandaag vrij rustig, totdat mijn ex thuis kwam. Vanaf het moment dat ik haar zag begon ze met allerlei rotopmerkingen. Ik heb het afgekapt met: "Hopelijk is het de volgende keer wel gezellig bij je moeder. Dan kom je tenminste niet zo chagrijnig terug." en ben maar linea recta terug naar zolder gegaan. Tegen de avond kwam ik er achter dat ik vandaag nog helemaal niet gegeten had, dus heb ik voor mijn zoon en mij (mijn ex en mijn dochter hadden al gegeten) wat lekkere dingen bij de chinees gehaald.
En nu zit ik dus weer op zolder, heb wat lekkere muziek (The Eric Gales Band, Jan James, Joe Cocker) opstaan en probeer de avond door te komen. Straks ga ik wat te drinken pakken en ben voorbereid op ruzie maken door mijn ex. Ik zeg gewoon niks en ga gelijk terug naar boven. Nu maar hopen dat ik een beetje fatsoenlijk slaap ... het is gelukkig bijna zaterdag.

Donderdag, 22 Juli 2004
Weer niet goed geslapen en - mede daardoor - hondsmoe. Helaas ook geen rust om die moeheid 'uit te zingen'. Vanaf het moment dat mijn ex thuiskwam van haar tijdelijke baan is het mis. Ze gaat tegen iedereen tekeer en niks is goed. De climax was vanavond om half tien. Toen was er weer een ouderwetse schreeuwpartij van mijn ex en onze dochter, waarbij ze op de top van hun longen tegen elkaar krijsten. Niet te geloven! Daar weten haar kennissen, inclusief die nieuwe vriend, niets van. Als ze in hun gezelschap is, dan speelt ze theater: de geduldige, vriendelijke, tolerante, beheerste moeder die begaan is met het leed van anderen. Ik ben er binnenkort gelukkig van af en het enige waar ik me zorgen over maak is dat ze dan vrij spel heeft en ik niet in kan grijpen als het maar eindeloos doorduurt. Veel van die dingen herinnert me aan mijn moeder.
Dit geeft me wel iets moed voor de toekomst. In zo'n sfeer leven is op zich al een hel en in mijn geval werkt het mijn herstel tegen. Ik begin een beetje te geloven dat ik inderdaad vooruit zal gaan als ik straks op mezelf woon. Ok, ik heb nog steeds veel bedenkingen. Ik zie gigantisch op tegen de eenzaamheid en weet ook nog niet hoe ik alles voor elkaar moet krijgen met mijn huis (inrichting, schoonmaak, schilderen, e.d.). Maar dat voortdurende gepieker over wat mijn ex nu weer gaat doen en die doorllopende ruzies zijn verschrikkelijk. Even volhouden nog; overmorgen is ze 2 weken weg.

Vrijdag, 23 Juli 2004
Nog even volhouden. Wat me wel verbaast is dat mijn ex niet te genieten is. Het lijkt wel alsof ze het helemaal niet leuk vindt om op vakantie te gaan! Iedereen moet het onntgelden, de kinderen en ik. Nou ja, het leed is bijna geleden.
Verder geen nieuws, nog steeds heel moe en het is benauwd op zolder. Ben er wel even uit geweest om mijn fiets bij de fietsenmaker op te halen, maar dat was dan ook alles. Moe en eenzaam.

Zaterdag, 24 Juli 2004
Zo, die is weg. Hopelijk worden het nu 2 relaxte weken, daar ben ik wel aan toe. Wel vreemd, want ik heb gemengde gevoelens. Ben ik jaloers? Ik weet het niet. Ik denk dat het feit, dat ze twee weken met haar nieuwe vriend op vakantie gaat, het me nog even duidelijk inpepert. Nee, ik wil haar niet terug. Daar is teveel voor gebeurd. Ik kan best vergeven, maar de laatste jaren heeft me duidelijk gemaakt wie ze werkelijk is en wat ze voor me voelt. Met zo iemand valt niet te leven.
Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Iets soortgelijks overkwam me een paar jaar geleden, toen ik hoorde dat mijn vader was overleden. Dat deed me meer dan ik verwachtte en ik had een heel leeg gevoel. Ik heb daar veel over nagedacht en zoals ik het zie is dat niet om de persoon die hij was, maar meer omdat het toen zeker was dat ik nooit die vader zou hebben, die ik zo graag wilde. Nu ook met mijn ex. Dat ze nu met die gozer op vakantie gaat maakt het duidelijk dat dit niet een kwade droom is, waar ik elk moment uit kan ontwaken en dat dan blijkt dat die depressie niet echt is. Dat ik een vrouw heb, die van me houdt en die vindt dat ik een geweldige kerel ben.
Nee, dit allemaal is pijnlijk echt en ik moet nog steeds leren om het te verwerken. Het doet pijn en mijn ex heeft de tijd van haar leven. Iemand heeft eens gezegd dat een ieder krijgt wat hij verdient en dan zit ik met allerlei vragen.

Maandag, 26 Juli 2004
O.k., ik heb dan wel slecht geslapen, maar toch voel ik m beter dan de laatste dagen. Dat is maar goed ook, want er zijn problemen. Mijn zoon wordt weer lastig gevallen door dat tuig, die zijn neus destijds hebben gebroken. De leider van dat groepje is daarvoor veroordeeld, maar daar is hij dus niet van onder de indruk Geen wonder, want hij kreeg slechts enkele uren dienstverlening en dat voor mishandeling! Ook moest hij de schade (vervoer naar ziekenhuis, medische kosten, etc.) betalen en dat heeft hij tot op heden niet gedaan. Ik ben dus vanmiddag maar weer naar het politiebureu geweest. Daar heb ik telefoonnumers gekregen waar ik informatie kan krijgen om die schadevergoeding alsnog te krijgen. Ik heb ze wel gezegd, dat ik niet voor mezelf insta als er wat gebeurt. Ik werd deze keer vriendelijk en goed geholpen door de vrouw achter de balie. Ze luisterde geduldig, legde uit wat de politie wel en niet kon doen, noteerde gegevens van de plek waar de incidenten meestal plaatsvonden om die door te geven aan de verantwoordelijke agent en gaf me dus die telefoonnummers. Dat is wel eens snders geweest. Ik herinner me nog die keer dat haar collega me niet eens liet uitpraten, al gauw onderbrak met de mededeling dat ze niets konden doen. Toen ik kwaad werd, en schreeuwde dat ik dat verdomme niet pik, kwam er een agent, die me meenam naar een kamertje, waar ik wel mijn verhaal kwijt kon. Belachelijk was dat toen! Dat je eerst kwaad moet worden om datgene voor elkaar te krijgen wat je toch als normaal mag beschouwen! Ze kunnen zich toch wel indenken dat je je zorgen maakt als een geliefde wordt bedreigd?
Dus nu achter justitie aan om te zorgen dat die klootzak moet betalen. En zorgen dat hij het uit zijn hoofd laat om het ooit nog eens te proberen!

Dinsdag, 27 Juli 2004
Opgestaan met een barstende koppijn. Ik heb uiteindelijk maar een Panadol geslikt. Toen werd het iets minder. Maar over gaat het niet. Ook nu, half twaalf s'avonds, is het nog steeds niet over. En verder, mede door die koppijn, ben ik hondsmoe.
Vannacht ga ik in onze oude slaapkamer slapen. Mijn ex gaat daar wel moeilijk over doen als ze terug komt, maar deze zolder is te benauwd om te slapen. Hopelijk voel ik me morgen dan beter. Ik denk ook dat ik de pc morgen beneden zet.

Vrijdag, 30 Juli 2004
Hier weer een levensteken. Ik ben goed ziek geweest, ben er nog niet helemaal overheen, maar er is wat vooruitgang.
Toen ik woensdag opstond dacht ik eerst dat het over was, had even geen hoofdpijn, maar die kwam na een paar minuten weer opzetten. Ook kreeg ik allemaal schitteringen voor de ogen, zag wazig, werd duizelig en had last van hevige koorts. Het ene moment leek het wel of ik in brand stond en nog geen paar tellen later had ik het steenkoud. En zweten als een rund. Ik wilde de temperatuur opnemen maar er was geen thermometer te vinden. Ik heb mijn zoon er toen maar één laten halen. Tegen de tijd dat die terug kwam, was de koorts voorbij (35.7). Wel was ik de rest van de dag doodziek en had het koud. Ondanks de warmte lag ik, met een shirt aan, onder de deken op bed. s'Avonds ging het iets beter en heb ik ook wat gegeten (bordje soep en een banaan).
Inmiddels ben ik wel van die bloedhete zolder weggebleven. De pc staat beneden in de woonkamer en ik slaap nu in 'onze oude' slaapkamer. Dat is veel aangenamer. Verder kan ik weinig. Zolang ik me rustig houd, is het nog wel een beetje uit te houden, maar als ik enige aktiviteiten ontplooi is het mis. Toch zal ik boodschappen moeten doen en ook weer eens een keer beginnen met koken. Ik neem straks toch maar weer een panadolletje. En nu maar hopen dat ik de komende dagen genoeg opgeknapt ben om nog ergens met mijn kinderen heen te gaan. Die hebben er ook recht op om iets leuks in hun vakantie te doen. Van hun moeder hoeven ze niets te verwachten. Die heeft het zelf prima naar haar zin en dat is het enige wat telt voor haar. Ik denk ook dat zij de kinderen toegewezen wilde krijgen om het feit dat ze het mij niet gunt om voor ze te zorgen, niet omdat zij ze zo graag wilde hebben. En omdat zij dan het huis kreeg toegewezen. Ik maak me wel zorgen hoe het straks moet als ik weg ben. Mijn ex is bijna iedere dag op pad en niemand weet waar ze is en of ze wel terugkomt met eten of 's nachts. Ik hoop dat ik mijn woning straks heel snel op orde heb. Dan kan ik mijn kinderen een echt thuis bieden, als ze willen. Ze zijn meer dan welkom!

Terug naar Logboek index - Door naar Augustus 2004

Hosted by www.Geocities.ws