Logboek van een Overlevende - Januari 2006

Zondag, 1 Januari 2006
Allereerst wens ik iedereen die dit leest de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Het zijn er bij lange na niet zoveel als het zijn geweest, want het wordt vervelend. Dat kan ik me best indenken. Ook ik vind het maar doorduren. Helaas kan ik het niet afsluiten door dit hier niet meer te gaan lezen. Gelukkig zijn er nog een paar die af en toe hier komen kijken. Dank jullie voor de belangsteling en de steun in de afgelopen jaren! Dat betekent heel veel voor mij! Jullie hebben mij op momenten er doogesleept.
Vannacht heb ik oud en nieuw bij de buren doorgebracht. Wat was ik daar blij mee! Niet alleen zitten en geconfronteerd worden met die eenzaamheid, omdat je rondom je hoort en ziet dat mensen feest vieren. Gelukkig voelde ik me niet te veel down, want anders had ik niet gegaan. En omdat het gezellig was, voelde ik me al gauw ook een stuk lekkerder. Wat een fantastische mensen! Mijn zoon had me ook nog eerder op de avond gebeld om me het allerbeste te wensen. Hij ging naar een feest in Bennekom en wilde zeker weten dat hij niet zou vergeten mij te bellen :-) Dat deed me ook heel goed.
Ik heb om 12 uur besloten dat 2006 mijn jaar gaat worden! Dit jaar moet de doorbraak komen en ik ga er voor. Ik schrik wel van mezelf dat ik dit zeg, maar ik meen het. Ik ben dus begonnen alles op een rijtje te krijgen en dingen aan te pakken. Toch ben ik bang. Ik weet namelijk dat ik er nog niet ben en er onvermijdelijk teleurstellingen en donkere perioden zullen komen. Ik ben bang dat ik, ook al zeg ik dat ik daar op voorbereid ben, het toch niet aankan. Ik moet me er wel voor waken om niet te gaan rennen. Stap voor stap veranderingen aanbrengen, anders loop ik mezelf voorbij en ben - voor ik het weet - weer helemaal terug bij af. Een berg ren je niet op, die beklim je. Iedere keer iets hoger, steeds goed voelend waar de steunpunten zijn... waar het draagvlak is. Ik beklim de Mount Everest van mijn leven zonder sherpa's. Ik moet mijn bagage, de ballast, zelf dragen. Maar iedere keer dat ik dichter bij de top kom raak ik wat van dat ballast kwijt. De weg wordt dan wel steeds zwaarder maar de last tegelijkertijd ook minder. Onderweg naar de top... waar ik de vlag kan planten ... Op die vlag staat iets wat ik dan eindelijk mag uitschreeuwen: "IK BEN BLIJ DAT IK LEEF!" Shit, nu zit ik in tranen.

Maandag, 2 Januari 2006
Vandaag was het best een redelijke dag. Aanvankelijk niet, maar ik kon me er aardig overheen zetten 's avonds. De gloriestemming van gisteren is er wel af. Gelukkig kon ik lekker internetten, o.a. bij de Club van 100 geweest. Maar om half 12 was het ineens voorbij. Ik had geen internet meer. Ik heb tig de pc uit- en weer aangezet maar zonder succes. Helaas is het ook te laat om bij de buren na te vragen, want die slapen al natuurlijk. Dus dat wordt verder vandaag geen internet. Dat dompert de vreugde helemaal! Goed klote is dit. Het is mijn afleiding en vrijwel mijn enige kontakt met de buitenwereld. Zonder internet is het isolement echt een feit. Hopelijk werkt het morgen wel weer!

Dinsdag, 3 Januari 2006
Gelukkig, het internet werkt weer! Helaas heb ik afgelopen nacht niet kunnen slapen. Het was weer eens zover :-( Om 8 uur vanmorgen heb ik dan ook maar besloten om uit bed te gaan. Nu maar zien dat we de dag doorkomen en hopen dat het vannacht wel gaat lukken.

Vrijdag, 6 Januari 2006
Nou het zijn weer even zware tijden. Vannacht was ik doodziek... echt ziek dus. Dat kan ook niet anders met dat slechte slapen en dan ook bijna niet eten. Ik ben gewoon te moe om boodschappen te doen. Een dagje zonder of minder is geen probleem maar dagen achter elkaar sloopt je natuurlijk. Een buurvrouw heeft vandaag sigaretten voor me meegenomen, zodat ik gelukkig wat te roken had, en mijn dochter heeft boodschappen voor me gehaald! Wat een schat! Dus vanavond weer gegeten en ik heb brood in huis nu. En ook aardappelen. Ik heb nog blikken groente dus morgen ga ik lekker een warm maaltje maken. Hopelijk knap ik daar van op en kan eindelijk een keer in mijn flat aan de gang. Het is een puinhoop en af en toe probeer ik het wel, maar al gauw moet ik afhaken... gewoon te moe. Als ik dan zie hoe weinig ik heb kunnen doen is de motivatie helemaal weg. En ik wil zo graag! Ik baal zo van hoe ik leef! Voor mezelf al, maar ik denk dat mijn kinderen ook wel vaker komen als het er hier wat beter uit ziet.
Voor de rest maak ik voorlopig maar geen plannen, eerst weer redelijk kunnen slapen en hopelijk ooit goed! Die klotenachten zijn zo verdomde eenzaam. Niemand om mee te praten. Je weet dat als je eens wakker wordt er ook niemand zal zijn. Helaas is het 's nachts bij de Club van 100 ook dood. Er is niemand meer online na een uur of 1. Dat was toch een welkome afleiding ... even geinen daar. Dat is nu dus voorbij.

Vrijdag, 13 Januari 2006
Ai ik zie net dat ik dit al een week niet meer heb bijgewerkt! Er valt ook niet echt veel te vertellen. Die slaapproblemen houden maar aan. Op een gegeven ogenblik heb ik het ook maar opgegeven en pak maar elke slaap die ik kan. Dat betekent meestal een paar uur overdag. Ook het eten gaat erg slecht. De reden? Tja, weet ik veel.Op zich gaat het best goed, ik bedoel er zijn in mijn persoonlijke leven geen nieuwe dramatische dingen gebeurd. Natuurlijk, daar waren die 'feest'dagen die alles zo uitvergroten en die eenzaamheid plus nog geen werkelijke uitzicht op verbetering en herstel. Maar dat is geen nieuws. Wel is het een moeilijke tijd voor iemand, die belangrijk voor me is en daar zit ik toch ook wel regelmatig aan te denken. Dan voel ik me zo machteloos dat ik niks kan doen. In ieder geval heb ik inmiddels wat moed verzameld en ga (pffff voor de hoeveelste keer wel niet !?!?) de strijd maar weer aan. Gisteren heb ik voor het eerst weer gekookt en warm gegeten en ben ook al om 4 uur naar bed gegaan. AL klinkt raar maar was heel wat in dit geval. Om 4 uur dus naar bed gegaan en dat viel niet mee! Ik was doodmoe toen ik er in dook, maar ja... dat is niet genoeg om ook daadwerkelijk de slaap te pakken te kunnen krijgen. Het was verschrikkelijk! Ik heb mezelf moeten dwingen om in bed te blijven ... van alles kwam naar boven ... herinneringen die zo'n verschrikkelijke pijn doen .... die verdomde eenzaamheid ... ik moest er uit ..iets doen om mijn gedachten proberen af te leiden ook als was ik te moe om wat te doen. Maar ik ben dus toch niet opgestaan en viel uiteindelijk zo rond 7 uur in slaap ... om half 9 weer wakker .. toch blijven liggen ..om 9 uur weer in slaap gevallen en uiteindelijk om half 11 weer wakker geworden en opgestaan. Ben er ook nog even uitgeweest om brood te halen. Maar nu ben ik goed kapot. Toch heb ik wel een goed gevoel dat ik een begin heb gemaakt en ben van plan om vannacht ook naar bed te gaan. Ohhhh ik hoop toch zo dat het me dit keer lukt!

Het is nu nacht ...gaat naar de morgen ... er is niemand meer online ... de stilte en eenzaamheid overvallen me plotseling .... brrrr . ik heb het koud. Ik ga maar gauw naar bed zo. Zucht...

Zaterdag, 14 Januari 2006
Nou, ik heb goed geslapen! Het was wel weer overdag, maar deze keer doe ik het er voor. Ik weet niet meer hoe laat ik vanmorgen sliep, maar ik heb in ieder geval doorgeslapen tot kwart over 5. En vanvond heb ik op de valreep ook nog boodschappen kunnen doen, waardoor ik zelfs weer warm gegeten heb. Andijviestamppot deze keer. Ik kan er dus weer even tegen.
Het bizarre is wel dat ik ervaar dat ik ook in die donkere tijden toch iets voor anderen kan betekenen. Door mijn open zijn (o.a. op de Club van 100) over mijn depressie, mijn pijn en zo, durven mensen ook open naar mij te praten. Doordat je zoveel heb meegemaakt / meemaak snap je een hoop waar ze het over hebben - wat op zich al een hele steun is -, maar je kunt ook tips en advies geven. Helaas voel ik me wel tekort schieten ten opzichte van een speciaal iemand. Of liever, ik doe mijn best maar zou zo veel meer willen doen.
Verder brengt het ook wel pijnlijke herinneringen. Voor mijn depressie - en zelfs tijdens - ben ik er voor veel mensen geweest. Ik heb mensen door hun problemen heen geholpen en heb ze ook gelukkig zien worden. Zelf ben ik echter achtergebleven en heb niets meer van ze gehoord. Toen ik op een gegeven ogenblik het leven niet meer aankon, toen waren ze er niet. Maar die gedachten wil ik niet koesteren. Ik ben aan het genezen en dat is wat telt. Dat voor anderen klaar staan blijf ik toch wel doen. Zo ben ik nu eenmaal. Gelukkig heb ik op momenten wel steun nu, ook al zijn die oude 'vrienden' uit mijn leven. Nieuwe en betere mensen dienen zich aan. Dit jaar is mijn nieuwe leven begonnen en daar ga ik nog steeds voor, ook al had/heb ik even een terugslag. Nieuwe kansen en nieuwe vrienden. En wellicht een nieuwe ik, die misschien weer - oeps nee.. eindelijk! - van het leven gaat genieten. Die gaat leren om van zichzelf te houden. Dat zou pas wat zijn! Ik ben bezig de losse draadjes van mijn leven bij elkaar te zoeken om die weer bij elkaar te laten komen. Elke keer als ik 2 draadjes verbind dan doet dat pijn omdat ik geconfronteerd word met dingen die gebeurd zijn en wie ik ben. Maar stukje bij stukje kom ik wel dichter bij mijn doel: die ene grote, sterke draad die mijn leven verbindt. Ik vraag mij af of die er ooit geweest is. In ieder geval niet bewust, omdat al op jonge leeftijd draden losschoten. Dat zou betekenen dat ik dat voor het eerst zou ervaren. Wat een vooruitzicht! Nu eerst maar zorgen dat ik dit blijf vasthouden op die momenten dat ik het weer moeilijk krijg. Want ik ben er nog niet en weet donders goed dat er nog wat nachtmerries op mij af zullen komen.

Maandag, 16 Januari 2006
Ik heb al 2 nachten vrijwel niet geslapen. Gisternacht zo'n 2 1/2 uur en vannacht 1 uur. Tegen het eind van de middag ben ik op de bank even in slaap gevallen. Sinds ik wakker ben heb ik een 'alienated' gevoel. Net of ik verwijderd ben van alles en iedereen, inclusief mijzelf. Hopelijk vind ik snel de weg terug.

Dinsdag, 17 Januari 2006
Gelukkig ging het gisteravond later een stuk beter. Al heb ik 's nachts nog wel een heel heftig gesprek op MSN gehad wat me diep heeft geraakt. Een of andere klootzak, die allerlei idiote dingen uithaalt om maar zijn zin te krijgen en daarbij verschillende mensen echt pijn doet. Ik hem hem daarmee geconfonteerd, maar mijnheer weigerde dat op te pikken. Geen tijd meer aan verspillen dus. Mensen, die 100 % enkel voor zichzelf leven, zijn niet diegenen waar je mee om moet gaan. Vandaag heb ik de hele middag geslapen. Dat was ook lekker! Het gaat dus beter met me. Ik begin weer wat energie te krijgen. Ik hoop dan ook deze week te kunnen beginnen om mijn huis op orde te krijgen.

Woensdag, 18 Januari 2006
Het gaat best goed met me. Ik begin echt te ervaren dat ik op weg ben naar herstel. Helaas is er het slapen. Dat is op dit moment volkomen shit! Ik heb geprobeerd er wat aan te doen door overdag niet te slapen en heb dat een aantal dagen volgehouden, maar dat kun je niet eeuwig volhouden als je dan toch 's nachts niet in slaap komt. Dus pak ik nu elke slaap die ik kan krijgen. Op dit moment is het meestal 's middags een paar uur. Ik ben opgehouden om me daar al te veel zorgen over te malen, want dan slaap ik helemaal niet meer. Voor nu accepteer ik het dan ook maar en ben blij als het even lukt. Als ik dan om 5 of 6 uur wakker wordt baal ik wel even dat de dag weer voorbij is, maar voel me desondanks best lekker. Ik moet wel op blijven letten wat eten betreft. Als ik dagen niet slaap dan heb ik de energie niet om boodschappen te doen en dan schiet het eten er ook bij in. Eenzaamheid en slapeloosheid zijn nu de problemen. Voor de rest zie ik toch wat meer perspectief in mijn leven. Als ik dat slaapgedoe kan overwinnen dan ga ik opwaarts. Ik wil namelijk ook in mijn flat aan de slag om het gigantisch op te ruimen, maar daar heb ik wel energie voor nodig, veeeel energoe! Voorlopig is 2006 nog steeds het jaar van mijn ommekeer.

Vrijdag, 20 Januari 2006
Gisteren en vandaag heb ik eindelijk weer wat vroeger geslapen. Deze keer dus niet 's middags maar 's morgens. Nog niet genoeg, een uur of 4, maar toch. Vanavond ben ik er even uit geweest. Een paar leden van de Club van 100 uit Wageningen gingen een biertje drinken. Ik bleef met 1 over, een hele aardige kerel. Eerst wilde ik niet gaan, want ik voelde me helemaal niet lekker. Maar hij belde me een paar keer op waar ik bleef. Uiteindelijk ben ik maar gegaan, meer om hem een plezier te doen. Maar op een gegeven ogenblik voelde ik me wel lekker en ben met hem gebleven. Lekker wel even. Toch voel ik me nu weer wat minder. Zeker wat verkeerd gegeten. Ik had nog niet warm gegeten en heb wat shoarma mee naar huis genomen. Die viel niet echt goed. Morgen is het Blueskroegentocht. Aan een kant wil ik er wel heen, maar heb niet veel zin om alleen te gaan. Ik zie nog wel.

Zaterdag, 28 Januari 2006

Een tijd niet aan mijn logboek gewerkt, zie ik. Dus maar even kort de week doorlopen. De eerste helft van de week ben ik ziek geweest, heb dan ook de Blueskroegentocht en zo gemist. Gelukkig ging het de tweede helft beter. Donderdag ben ik naar Amsterdam geweest en heb daar een geweldige tijd meegemaakt! Mjn tattoo is afgemaakt en ziet er geweldig uit! Het was gelijk ook een gelegenheid voor een Club van 100 feestje. Een paar leden is naar de tattoostudio gekomen en naderhand hebben we mijn tattoo gevierd. Eerst in de studio en vervolgens de kroeg in. We zijn tot sluitingstijd doorgegaan (heb het bij een paar glazen wijn gehouden gezien mijn tattoo) en ik kon gelukkig ook een keer blijven omdat ik uitgenodigd was om te blijven slapen. En zowaar .... ik heb nog goed geslapen ook! De volgende dag, gisteren dus, met een ander lid van de Club naar huis gereden en die is de rest van de dag bij me gebleven. Er werden gisteren ook nog boodschappen afgeleverd!!!!! Een ander lid van de Club vond dat ik beter moest eten - in ieder geval regelmatiger - en had bij een lokale supermarkt wat besteld en laten bezorgen! Dat is wel iets om stil van te worden zeg! Het is sinds de Club van 100 wel hard gegaan hoor! Ik ben dan wel vrijwel iedereen kwijtgeraakt met die depressie, maar ben nu een nieuwe vriendenkring aan het opbouwen. Ik heb buren waar ik dagelijks kontakt mee heb en altijd even binnen kan lopen en verder dus wat anderen. Die wonen dan wel ver weg, maar toch. Het ziet er inderdaad steeds meer naar uit dat het dit jaar beter zal gaan. Ik ben nu wel heel moe, want het waren enerverende dagen, maar voel me desondanks toch lekker.

Terug naar Logboek index- Door naar Februari 2006

Copyright © 2006 depress1999