Logboek van een Overlevende - Januari 2005

Vrijdag, 7 Januari 2005
Allereerst de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat het een jaar mag worden van positieve veranderingen in jullie leven en in de wereld in het algemeen.
Ik ben alweer een paar dagen terug. Het was fantastisch! Heerlijk om ergens te zijn waar je welkom bent! En ik ben echt weer verwend! Goed gegeten ook. Ik kijk alweer uit naar de volgende keer dat ik kan gaan.
De terugkomst was minder leuk, zacht uitgedrukt. Mijn zoon had sleutels van mijn flat en heeft, ondanks dat hij het meerdere malen beloofd heeft, er feest gehouden. Samen met vrienden heeft ie er een gigantische puinhoop van gemaakt. Het is een zwijnestal, smerig en overal ligt troep. Ze hebben met van alles lopen gooien. Ik ben vandaag begonnen met opruimen en het is een hele klus. Eerst was ik er down van en kon even helemaal niks. Inmiddels heb ik de moed weer gevonden en ga maar aan de slag. Er was ook een ruit kapot gegaan (van de balkondeur in de keuken). Verder hebben ze alles op gemaakt, zodat ik niks te eten of drinken had, toen ik thuis kwam. En hij heeft er helemaal geen spijt van!
Mijn dochter kwam gelijk de volgende dag langs toen ik weer terug was. Dat was wel weer heel leuk. Ook gisteren en vandaag is ze weer geweest. Gisteren kwam mijn zoon ook langs. Ik dacht dat hij excuses kwam aanbieden, maar hij wilde mijn fiets lenen! Ik heb hem binnen gevraagd om met hem te praten en mijn sleutels terug te vragen. Ik maak me heel veel zorgen over hem. Hij heeft grote problemen met drank en drugs (hash en paddo's en wie weet wat nog meer) en ziet zelf niet in dat hij gevaarlijk bezig is (of weigert dat te zien). We kwamen er niet echt uit. Ik heb hem gezegd dat hij altijd welkom blijft hier, ook als hij een keer wil komen praten. Dat ik er altijd voor hem zal zijn als hij mij nodig heeft. Maar hij komt hier alleen nog maar binnen als ik thuis ben. De buren zijn niet blij met wat hier allemaal gebeurde "Jouw zoon komt bijna nooit langs als jij er bent, maar toen je weg was zat hij hier iedere dag. En ook waren er veel vrienden en vriendinnen. Ze maakten veel kabaal en rommel."
Ik heb mijn zoon gezegd dat hij alles wat kapot is, moet vervangen en ook moet kopen wat ze opgemaakt hebben. Verder mis ik wat spullen, die ze hebben meegenomen. Die moeten ook terug komen. Hij zei dat hij dat zou doen, maar dat moet ik nog zien. Ik laat het echter niet over mijn kant gaan en blijf er achter aan zitten. Ik denk niet dat ik hem voorlopig nog zal zien. Zucht .... Ik hoop dat hij snel door deze moeilijke periode heen komt, zonder dat er ergere dingen gebeuren. De combinatie van dingen, die hij gebruikt, en de hoeveelheden plus frekwentie baren me zorgen. Dit doet pijn!

Dinsdag, 11 Januari 2005
Onnodig te zeggen dat dat gedoe met mijn zoon me parten speelt. Sinds ik terug ben, slaap ik weer heel slecht. Ik val pas tegen de morgen, en vaak in de morgen, in slaap. En dan word ik pas 's middags wakker. Ik heb de wekker nu gezet en sta toch maar om 12 uur op, ook al krijg ik dan nu te weinig slaap. Ik wil af van dat overdag slapen. Het opruimen van de puinhoop vordert gestaag. Ik zou willen dat ik wat meer energie had om het aan te pakken, maar ben deze week gewoon te moe. Ik ga er maar van uit dat dit een tijdelijke periode is en kijk vooruit. Mijn dochter komt gelukkig af en toe langs, tenminste .. zaterdag was ze nog hier. Ik hoop dat het zo blijft. De school is inmiddels wel weer begonnen, dus het zal wel wat minder zijn nu. Van mijn zoon hoor ik helaas niks meer. Ik heb hem wel gemaild dat hij nog steeds welkom is, maar alleen als ik thuis ben. En dat hij altijd kan komen praten als er wat is. Meer kan ik niet doen. Hij zit dagelijks op MSN maar zegt niks. Ik stuurde een keer een boodschap en toen ging hij gelijk offline. Zucht .. het is niet anders. Ik moet verder met mijn leven.

Donderdag, 20 Januari 2005
Nog steeds problemen met slapen. Dat duurt wel heel lang deze keer. En gisteren was ik weer eens doodziek. Het bekende verhaal: stervens koud, misselijk, doodmoe, duizelig, koppijn. Toch heb ik gisteren wel aardig gegeten, al had ik niet veel puf om te koken. Vandaag gaat het gelukkig wat beter. Van mijn zoon heb ik nog steeds niets gehoord. Mijn dochter was ook al ruim 1 ½ week niet meer langs geweest, maar vanmiddag was ze er weer! Samen met een vriendin kwam ze Xboxen. Leuk hoor! Verder hoorde ik vandaag dat er ook iets staat te gebeuren wat de flat betreft. Ze gaan de gasleidingen onder de grond controleren en er hebben ook twee mannen naar de flatingang gekeken. Het lijkt er op dat ons volgend gesprek met de Woningstichting wél wat gaat opleveren. Dan is onze inzet tenminste niet voor niks geweest. Nu maar hopen dat die slaapproblemen ook eens een keer overgaan. Of in ieder geval wat minder worden. Dat zou heel veel schelen. Als je langere tijd niet goed slaapt is er weinig energie om wat te doen en wordt het ook moeilijk om problemen te verwerken en negatieve gedachte te tackelen. Dan is alles zo uitzichtloos! Vannacht ook raar gedroomd .... ik had me opgehangen aan het balkon en mijn dochter kwam langs en zag het! Dat deed pijn! Ik wil mijn kinderen geen pijn doen. Ze betekenen alles voor me. Ook mijn zoon, ondanks wat er gebeurd is.
Verder ligt een vriend van me in het ziekenhuis in Zwitserland. Wat een gedoe met zijn gezondheid, zeg! Daar word ik ook niet vrolijk van.
Waar ik nog meer van baal is, dat ik zaterdag de jaarlijkse Blueskroegentocht heb gemist. Ik was echt te moe en te down en had ook geen zin om alleen te gaan. Misschien volgend jaar. Ik hoop dat er nu wat positieve dingen gebeuren. Daar ben ik wel aan toe.

Maandag, 24 Januari 2005
Vandaag belde mijn ex. Ik had de keukentrap meegenomen en ze vroeg of ik die nog nodig had. Dat heb ik dus nog wel, maar zij wil hem woensdag gaan gebruiken. Ik heb het toen ook gelijk maar met haar over onze zoon gehad, verteld wat er gebeurd was. Daar wist ze dus helemaal niks van! Ik vertelde over alles wat kapot en kwijt was en wat ik van de buren heb gehoord. Ook dat ze drugs hebben gebruikt. En nog steeds gelooft ze dat het de vrienden van onze zoon zijn en niet hij. Ik heb haar een aantal maanden geleden gezegd dat, volgens mij, hij regelmatig drugs gebruikt en zij beloofde toen met hem er over te praten. Of ze dat gedaan heeft weet ik niet, maar zij geloofde mijn niet. En dat nog wel ondanks al mijn ervaring met die troep. Maar ja, haar gevoelens tegenover mij, (de haat en minachting) zijn dan zo sterk dat ze niets van mij aanneemt. Dat is in het verleden vaak gebeurt en zodoende kwam onze zoon met veel weg wat haar betreft. Maar ik heb haar nu duidelijk gemaakt dat ik 'bewijzen' heb. De buren hebben hem gezien, toen hij in mijn flat feestte en hij wist amper wat er om hem heen gebeurde. Verder heeft hij chats op mijn pc achtergelaten waarin hij vertelde over zijn misbruik van drugs en drank. Er is zelfs een video op mijn computer die vrienden met mijn webcam hebben opgenomen hier. De anderen hebben lol, maar mijn zoon zit er verdwaasd bij. Ik vraag haar ook naar zijn school, aangezien ik opgevangen heb dat ie daar niet meer heen gaat. Dat is nog waar ook. Samen met de mentor heeft hij afgesproken dat hij volgend schooljaar een andere opleiding gaat doen, omdat hij niet echt op de goede zat. Hij schijnt nog wel een diploma gehaald te hebben maar maakt de rest niet af. En hij ziet dat dus als een hele lange vakantie! Tot september of zo! Daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Als hij niet naar school gaat, dan gaat hij maar werken.. Dat had ik aan het begin van dit schooljaar ook al aan mijn ex voorgetseld. Hij deed er namelijk niks aan en ik heb toen gezegd dat hij niet meer leerplichtig is en dus kan kiezen: óf naar school (maar dan wel huiswerk maken en iedere dag er heen) óf anders maar een baan zoeken. Maar daar was mijn ex op tegen en dus had hij een bondgenoot. Nu is ze het er wel mee eens. Echter niet voor hem, maar voor het geld. Als hij namelijk werkt dan hoeft ze zijn ziekenfondspremie niet meer te betalen en dat is wel belangrijk natuurlijk. We hebben afgesproken dat we a.s. woensdag, als ik die trap kom brengen, samen met hem gaan praten. Dat wordt een moeilijk gesprek, want hij gaat van alles ontkennen. Ook wil ik nog steeds de schade aan mijn spullen door hem vergoed hebben. Ok, ik heb het niet breed en dit kan ik dus echt niet hebben, maar de hoofdreden is toch dat hij moet leren dat, als hij dingen kapotmaakt en zo, hij dat moet vergoeden. dat is een les waar hij zijn hele leven wat aan heeft. Ik heb er een hard hoofd in dat we er woensdag uitkomen, maar wil wel elke kans aanpakken om te proberen hem op andere gedachten te brengen. Zoals het nu gaat, is het niet best.
Morgen is mijn zoon jarig. Ik heb hem vannacht maar een sms gestuurd om hem te feliciteren, aangezien hij ook altijd laat op is. Wat later kwam hij online en toen heb ik hem nogmaals gefeliciteerd. Hij vroeg toen ook waarom ik woensdag langskwam. Ik vertelde hem dat ik de trap kwam brengen en dat we samen gingen praten. Hij stelde voor om alleen met mij te komen praten. Dan kwam hij wel naar mij toe en nam dan de trap wel mee terug. Maar ik zei hem dat z'n moeder er ook bij wil zijn en dat ik dat eigenlijk wel een goed idee vind. Dat vond hij niet leuk, maar ja ... het is niet anders. En nu heb ik weer twijfels ... was het misschien toch niet beter om alleen met hem te praten? Mijn ex kan namelijk vreselijk tekeer gaan en dan krijg je niet een gesprek maar een uur lang geschreeuwde verwijten. Ik heb altijd wel goed met hem kunnen praten en, tot de laatste tijd dan, wij kwamen er altijd wel samen uit. Aan de andere kant kan het ook zo zijn dat hij haar van alles heeft wijsgemaakt en daarom liever niet heeft dat zij er bij is. Zucht ... moeilijk hoor. Ik wil hem niet afvallen, maar vind wel dat zijn moeder ook moet weten waar hij mee bezig is.
Wat mijn slaapproblemen betreft, is er nog niets verbeterd. Ik sliep pas tegen 9 uur 's morgens en was om half 2 weer op. Duurt wel lang deze keer. En daarbovenop is mijn eetlust ook weer eens weg. 's Avonds kwam ik er achter dat ik de hele dag nog niks gegeten had en dat heb ik dus maar gelijk gedaan. Hopleijk binnenkort betere tijden. Ik vecht tegen de moed opgeven en kies er voor om te hopen op verbeteringen. Ben wel heel moe vaak

Vrijdag, 28 Januari 2005
Zo, dat gesprek is geweest. Na een kwartiertje liep mijn zoon kwaad weg. Ik had het namelijk over zijn drugs- en drankgebruik. Hij bestreed dat het zo erg was, maar ik hield vol dat het dat wél was. Ik voerde aan dat hij dat wellicht zelf niet eens in de gaten had. Ik spreek uit ervaring. Toen ik drugs gebruikte geloofde ikzelf ook dat het wel mee viel. Alles was toen nog geweldig, één roes! Later kreeg ik wel in de gaten dat het niet zo was, maar toen was het te laat. Afijn, mijn zoon liep dus weg. Hij kwam echter vrij snel terug en toen hebben we best een redelijk gesprek gehad. Mijn ex zei vrijwel niets. Ik vermoed (ik weet het ... dat is negatief ... maar ik spreek uit ervaring) dat zodoende ik de boeman was die onze zoon confronteerde met zijn gedrag en als hij er kwaad over blijft, dan heb ik het gedaan. In ieder geval vond ik het niet onplezierig. Het gesprek bleef nu inhoudelijk en ging niet over op loos geschreeuw, verwijten en schelden. Behalve dan dat moment van mijn zoon. die boos werd en wegliep. Hij beloofde naar het arbeidsbureau te gaan en werk te zoeken tot het volgende schooljaar en ook mijns pullen te vergoeden. We wachten maar af of hij het doet. Hij vertelde ook dat hij een hele moeilijke, depressieve periode heeft gehad, maar nu beter in zijn vel zit.Ik herinnerde hem er aan dat hij altijd welkom is om te komen praten als hij daar behoefte aan heeft en dan niet wacht tot het uit de klauw loopt: "Ik ben niet zo snugger namelijk. Als jij rare dingen doet, heb ik niet in de gaten dat jij het moeilijk hebt. Dus moet je mijn domheid even helpen en eerder aan de bel trekken dat je het niet ziet zitten.". Al met al dus een aardig gesprek.
Verder gaat het redelijk met me. Ok, ik heb nog steeds die slaapproblemen, maar ik probeer me nu niet meer 'schuldig' te voelen dat ik overdag slaap. Me schuldig voelen is onzin, want ik doe het ook niet vrijwillig en dat maakt het allemaal nog erger ook. Dan ga ik ook daar nog over piekeren! Ik accepteer dus dat het momenteel minder gaat met mijn slaapproblemen en ga er van uit dat dit ook weer voorbijgaat. Dus vandaag voel ik me een stuk beter en heb een was gedaan en hier weer wat opgeruimd en opgeborgen. Dat geeft wel een goed gevoel. Gisteren liep ik nog een paar keer met gedachten dat ik het allemaal zat was en ik er niet meer uit kom. Vandaag kan ik die gedachten van me afzetten.Nee, ik heb nog niet veel hoop voor de toekomst, maar het lukt me om er niet teveel aan te denken. Dat is wel winst.
Ik zou graag een keer een gesprek willen hebben met iemand van het UWV. Maar ja ... die lui zitten helemaal in Groningen, zijn telefonisch of per email heel moeilijk te bereiken. Waarom zitten ze niet in de buurt, zodat je af en toe eens een keer kunt praten? Persoonlijke begeleiding van mensen zou zo'n groot verschil maken! En als ze hun houding - dat iedereen met een uitkering te lui is om te werken en niet te vertrouwen is - ook nog eens aanpassen kun je samen naar oplossingen zoeken. Ik wil graag weer aan de slag! Helaas kan dat op dit moment even niet en als het kan is er geen werkgever die mij zou aannemen met mijn achtergrond. Dän zouden we kunnen praten over ... hoe verder .. en kan ik vrijuit praten over mijn plannen om als zelfstandige in de muziek aan de slag te gaan. Met hun steun zou dat een stuk eenvoudiger worden om te realiseren. Helaas ... het UWV verlaagt zich tot verdachtmakingen, dreigementen en wantrouwen en werkt zo een oplossing tegen.

Terug naar Logboek index- Door naar Februari 2005

Copyright © 2005 depress1999