Logboek van een Overlevende - Januari 2004

Zondag, 4 Januari 2004
Gelukkig, de feestmaand is voorbij! Alsof er geen eind aan kwam! En ik heb het overleefd! Ik realiseer me dat het allemaal dramatisch klinkt (en klonk), maar het was dan ook heel zwaar. Ik weet het, ik ben een 'sentimental fool'. Soms wou ik dat ik wat minder gevoel had, maar aan de nndere kant ben ik er ook wel weer blij mee. Daardoor leef ik ook intenser, niet zo oppervlakkig, geniet meer van dingen. En dat houdt me ook gaande voor zaken als mensenrechten en zodoende mijn kleine steentje bij te dragen in het proberen van deze wereld iets mooiers te maken dan het nu is.
Maar in tijden dat het tegenzit speelt het me heel veel psrten. Wat voelde ik mij eenzaam en verraden! Oud en Nieuw om 12 uur s' nachts zat ik alleen op zolder. Er was verder niemand thuis. Toen het vuurwerk losbarstte, heb ik het uitgeschreeuwd van de pijn. Er was toch niemand die het kon horen. Ik heb alle pijn (die ik zelfs lichamelijk voelde) van Kerst en Oud en Nieuw en van de laatste jaren, er uit geschreeuwd, geschreeuwd dat ik mijn kutleven haat, dat ik het niet meer wil, dat het afgelopen moet zijn, dat ik eindelijk ook eens gelukkig wil zijn. Daarna was de pijn gelukkig minder, er was enkel nog een heel leeg gevoel. Na een tijdje kwam mijn dochter om me gelukkig nieuwjaar te wensen. Ze zat die avond met haar moeder bij een vriendin van mijn ex, die verderop in de straat woont, maar was toch even naar me toe gekomen. Dat deed me wel weer goed. Ik ging pas tegen de morgen slapen, heb me flink bezig gehouden om maar niet te hoeven denken.
En sinds Oud en Nieuw was ik ziek, echt op. Ik heb dus niet veel kunnen doen. Inmiddels voel ik me vandaag weer wat beter. Ik hoop dat het nu voorbij is, want de strijd is nog niet gestreden. Ik hoop gauw woonruimte te vinden en dat ik ook aan die cursus kan meedoen! Dat zou een hele goede stap in de richting zijn. Dan krijg ik misschien weer het gevoel dat mijn leven ergens heen gaat, in plaats van dat alles afgelopen is.
Wel leuk is, dat ik de 2e helft van de week er een paar dagen uit ben. Lekker naar Amsterdam! Daar heb ik heel veel zin in! Verder denk ik nog maar niet, durf het niet. Ik leef maar van dag tot dag, daar heb ik voorlopig genoeg aan.

Dinsdag, 6 Januari 2004
Morgen naar Amsterdam! Eindelijk! Het komt niks te vroeg, want het begint hier weer te spoken. Mijn ex verbrak gisteravond plotseling het stilzwijgen. Ze heeft al een hele tijd niks tegen me gezegd. Niet leuk, maar te prefereren boven ruzie. En gisteren was het dus weer raak. Ik kwm beneden om een bak koffie te pakken en toen: "Ik wil dat je voor het eind van de maand uit huis bent. Ik ga nu op mijn strepen staan" Ik heb er niet op gereageerd, mijn koffie gepakt en weer naaar boven gegaan. Vervolgens was het vanavond weer raak en alweer toen ik even koffie kwam halen. Ze viel tegen me uit met allerlei dreigementen en verwijten. Deze keer heb ik wel gereageerd, gezegd dat ze moet kappen met dat eeuwige geruzie. Onder luid gschreeuw en getier van haar ben ik vervolgens terug naar boven gegaan. Vlak daarop viel hierboven de stroom uit, zat ik in het donker en ook de pc sloeg af, waardoor ik werk kwijt was. Even later was alles weer aan. Gewoon even treiteren. Gisteren zag ik plosteling ook nog spullen van mij in de schuur liggeen, klaar om weggegooid te worden. Ik heb ze maar gepakt en hier op zolder gelegd. Wat hier ligt is ok, hier komt ze niet. Ik moet dus alles van mij maar hier neerleggen. Vanncht kon ik niet in slaap komen, pas tegen de morgen. even later was ik alweer wakker. Iemand meende lawaai te moeten maken vlak bij de zolderdeur. Eten wordt weggegooid, maar ik mag er niks van nemen. Mijn was wordt onderin de wasmand verplaatst, zodat ik me afvraag waar het is, etc. etc. .. Maar morgen ga ik een paar dagen weg!

Dinsdag, 13 Januari 2004
Amsterdam was fantastisch! Wat heerlijk om er een paar dagen uit te zijn en dan nog wel naar Amsterdam! O.k. ook daar had ik af en toe momenten dat ik het even niet zag zitten, vooral die moeheid is balen. En ook wat, gelukkig korte, moeilijke momenten voor het slapen gaan. Maar in het geheel genomen was het genieten. Ik ben ook 2 avonden uit geweest: naar Chicago Boom comdy club en naar een voorstelling van Jörgen Raymann ('Slaaf of niet verslaafd'). Goed geslapen, goed gegeten, lekker genieten en goed gezelschap ... kortom .... ik kan er weer ff tegen, denk ik. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog wat kadoos: een heerlijk dekbed (heb het nu niet meer koud), een printer en een scanner. Eindelijk kan ik dingen scannen en ook printen!
Inmiddels ben ik weer een paar dagen terug in de harde werkelijkheid. De eerste dagen vielen mee. Ik mocht zowaar weer mee eten! Maar het lijkt er op dat het opnieuw begint. Vandaag weer gezeur wanneer ik eindelijk eens wegga. Maar na dat uitje kan ik er gelukkig voorlopig beter tegen.
Verder ben ik bezig 'mijn zaakjes te regelen'. Ik ben aan het uitzoeken of er nog onbetaalde rekeningen zijn blijven liggen, ga deze week achter een woning aan en heb ook Fontys gemaild over het feit dat ik nog niks heb gehoord over mijn aanmelding voor die opleiding Pop Manager. Ik hoop dat ik gauw antwoord krijg. Aanstaande zaterdag staat er nog wat leuks op het programma, dan is er weer de jaarlijkse Blueskroegentocht. Live blues in heel veel kroegen hier, puur genieten!
Het ziet er allemaal dus wat beter uit sinds mijn bezoek aan Amsterdam. Als die moeheid nu ook eens over gaat, ik aan die cursus mag beginnnen en andere woonruimte vind, dan kan ik daadwerkelijk een nieuw start aan mijn leven geven en wie weet wat er dan nog voor mij in het verschiet ligt! Dit klinkt wel héél positief, nu ik het zo teruglees!

Donderdag, 15 Januari 2004
Afgelopen nacht was ik heel ziek. Het begon gisteravond al. Duizelig, benauwd, alles deed me zeer. Balen is ook, dat ik dan denk dat ik een of andere vreselijke ziekte heb. Ik weet dat het vaker voorkomt bij mensen met een depressie, maar toch .... En vandaag was mijn dochter ook ziek, die heeft ook overgegeven. Ik hoop dat het gauw over is, want ik wil zaterdag naar de jaarlijkse Blueskroegentocht. Ik ben niet meer zo ziek als vannacht, dus er is hoop. Zorgen dat ik goed uitrust, goed eet en veel drinken (nee, GEEN alcohol hehehe). Verder is er weinig te melden. Door mijn ziek zijn kan ik niet veel op het ogenblik. Ik was van plan om in Apeldoorn en Vaassen achter woonruimte aan te gaan, maar dat moet volgende week dan maar.

Zaterdag, 17 Januari 2004
Ik ben gelukkig niet meer ziek, maar vrolijk ook niet. Ik wilde naar de Blueskroegentocht, heb verschillende kennissen gebeld, maar op één na, kon of wilde niemand. Vervolgens kwam die ene niet opdagen en was ook niet te bereiken; tot 10 uur vanavond dan. Hij ging dus ook niet. Ik heb niet zo'n zin om er alleen heen te gaan, dus blijf ik denk ik maar thuis. Shit hoor! Dat is ook wel anders geweest. Als ik een paar jaar geleden voor zoiets belde, dan gingen we altijd wel met een paar man er op uit. Dat is dus ook voorbij. Mijn zoon is met vrienden naar een concert, mijn ex is met onze dochter naar een verjaardag van haar neef in Almere en ik zit hier alleen. Niet leuk, maar het heeft ook een positieve kant. Als mijn ex wist van mijn plannen voor vanavond, dan was dat voor haar een uitgelezen kans om me maar weer eens voor te houden dat ik nergens meer welkom ben en ook geen vrienden heb. Nog even zout in de wonden wrijven. Nou ja, maar proberen om weer een positief gevoel te krijgen. Ik heb inmiddels een router om te zorgen dat er 2 pc's op internet kunnen, maar zit te worstelen met de installatie. Ik ga me daar maar eens over buigen. Als me dat eindelijk lukt, dan helpt me dat misschien wel om me wat beter te voelen.

Zondag, 18 Januari 2004
Ik ben toch maar naar die Blueskroegentocht gegaan en heb daar gemengde gevoelens over. De muziek was lekker en heb ook af en toe een babbeltje gemaakt, maar voluit genieten kon ik niet. Op zo'n avond gaat iedereen in groepen, weken van tevoren spreken maten af om samen te gaan en dus werd ik de hele tijd eraan herinnerd dat ik daar alleen zat. Ik ben in 3 kroegen geweest en na de laatste terug gegaan naar de 1e, omdat die tot 4 uur open bleef. Heb wel behoorlijk gedronken en nu dus ook een klein katertje. Ik werd vanmiddag pas na vieren wakker.

Maandag, 19 Januari 2004
Iemand wees me op IQ tests die je online kumt doen Ik voelde me beroerd, maar heb er toch twee gedaan: De Klassieke IQ Test en de Algemene Kennis Test. Resultaat bij beide: Gefeliciteerd! Uw IQ equivalent ligt tussen de 120 en 130! Ik val dus onder de HBO / Universitair geschoolden (criteriumgroep) en ben Intellectueel tot Hoogbegaafd. Niet slecht dus voor iemand met 'maar' een MBO opleiding. Vooral omdat ik ook nog eens niets van natuurkunde en scheikunde weet, daar nooit iets over geleerd heb en dat soort vragen dus niet kan beantwoorden. Het geeft wel een lekker gevoel. En nu maar hopen dat ik eindelijk eens een keer de kans krijg om te bewijzen wat ik kan.

Dinsdag, 20 Januari 2004
Vanavond was het weer mis. Ik zag het al aankomen. Ze begon eerst met allerlei opmerkingen naar iedereen, eerst onze zoon en dochter en toen was ik dus aan de beurt. Mijn ex zei weer dat ik voor het eind uit huis moet zijn. Ik zei niks terug en liep naar boven, maar ze bleef me achterna schreeuwen. Wat er nog bij kwam is dat onze dochter er bij was. Die ging even later stilletjes naar bed, ongetwijfeld met een heel klote gevoel. Zorgwekkend, want mijn ex dreigt wel vaker, maar als ze het op haar heupen heeft dan is ze tot alles in staat, ook mij door de politie uit huis te laten zetten. En natuurlijk ben ik naderhand weer doodmoe.

Dinsdag, 27 Januari 2004
Ik kreeg reacties vanwege mijn logboek, met name over het feit dat ik het de laatste tijd niet meer dagelijks bijwerk. Daar heb ik over nagedacht en ben er uit: Er gebeurt de laatste tijd niet zo veel, of, liever gezegd, weinig nieuws. En om nu iedere dag er op te zetten dat ik moe ben en het niet zie zitten is ook een herhaling. Ik denk dat mensen daar op een gegeven moment genoeg van krijgen. Maar ok, ik zal proberen het toch wat frequenter bij te werken. En het geeft dan wel een realistisch beeld van de situtatie natuurlijk, die aanhoudende moeheid, de steeds terugkerende pijn, twijfels, eenzaamheid.
Ik slaap de laatste nachten weer heel slecht, te weinig uren en dan ook nog op rottijden ... overdag vaak. De sfeer is hier gespannen, word er constant aan herinnerd dat ik op moet rotten.
Het grootste probleem is energie. Ik heb er al zo weinig van en daarvan gaat dan veel op aan een gevecht tegen terug glijden in een depressie. Af en toe lukt het me om me gedeeltelijk op te laden en wat te doen en dan onderneem ik weer wat akties. Dat op zich is al een gigantische klus, maar als er dan ook nog weinig of geen resultaat uitkomt, ben ik terug bij af en soms zelfs nog erger ..... lamgeslagen door een nieuwe teleurstelling.
Ik zou zo graag de rust willen hebben om echt iets aan die negatieve gedachten, dat negatieve zelfbeeld, aan de oorzaak en de gevolgen van mijn depressie willen doen, maar daar kom ik na jaren NOG steeds niet aan toe! In plaats daarvan gaat al mijn beperkte energie op aan heet proberen te regelen van allerlei praktische zaken. Het meest dringende is nu dus woonruimte. Ik heb al van de woningstichtig te horen gekregen dat ik, als gescheiden man, in de categorie starters val, aangezien ik geen huis achterlaat. Dat betekent dus de lange wachtlijst, ook niet iets om vrolijk van te worden. Verder heb ik (vooralsnog tevergeefs) geprobeerd om aan die opleiding Popmanager te kunnen beginnen en die ook gefinancieerd te krijgen. Heel frustrerend allemaal. Ik heb dus best wel ideeën en initatieven om weer wat van mijn leven te maken, maar loop telkens tegen muren aan. Ik ben dan wel een vechter, maar nog lang niet diegene die ik was voor mijn depressie. Eigenlijk heb ik dus wat hulp nodig om mijn leven weer helemaal op de rails te krijgen, maar helaas is die er niet. Als je her en der aanklopt dan is de enige reactie dat je situatie kloten is, ze je sterkte wensen, maar niks kunnen doen. Voorwaar niet echt bemoedigend. Ik ben heel blij dat die BMW heeft geholpen om te zorgen dat die uitkering rond kwam, was ook vol plannen om door te stoten, maar vervolgens sta je dan weer voor een volgende muur. Echt shit!
Op advies ben ik vandaag maar eens naar de huisarts gestapt om te praten. Ik ben dan wel niet verzekerd en moet het dus zelf betalen, maar die kosten zijn nog te overzien. Ze kon natuurlijk niet veel voor me doen, ook al omdat doorverwijzing niet mogelijk is door mijn niet verzekerd zijn. Toch heeft het wel iets opgeleverd. Als ik naar de woningstichting ga om in aanmerking te komen voor eeen medische urgentie, dan mogen ze bij haar informatie inwinnnen en zij zal mijn verzoek steunen. Ook zij is er van doordrongen dat mijn huidige situatie niet vol te houden is.
Wat zou het heerlijk zijn om iemand (of een instelling) naast je te hebben, die in aktie komt als je tegen een muur oploopt. Niet voor altijd, maar gewoon voor de periode totdat je weer redelijk kan functioneren. Maar die is er niet. Nu moet ik het alleen doen.
Als ik wat begrip en steun had gehad vanaf het begin van mijn depressie, dan was ik nu allang weer op de been geweest. Dan zat ik nu weer op mijn werk bij RWS. Dit kost de maatschappij veel meer geld dan een kleinere investering in het begin. Maar ja, als bestaat niet, gedane zaken ..... De Rijkswaterstaat is een grote organisatie, organisaties bestaan uit mensen en als er op sleutelposities in die organisatie gewetenloze lieden zitten, die zich geen zak aantrekken van de mensen, die aan hen zijn toevertrouwd, hun ziekelijke machtspelletjes al jarenlang ongestraft en ongehinderd kunnen spelen, dan worden velen geslachtofferd en is die organisatie door en door ziek. Ik ben maar een nummer, niet de eerste die zoiets overkomt en - omdat niemand ingrijpt - ook niet de laatste. Jouw en mijn belastingcenten gaan wel op aan die ziekelijke spelletjes. Wordt vervolgd ...

Woensdag, 28 Januari 2004
Ik ben gisteravond en vannacht maar eens akelig eerlijk geweest tegen mezelf, pijnlijk maar nodig. Ik liep er tegenaan te hikken waar ik uiteindelijk zou gaan wonen, stond in dubio. Daarbij had ik 4 opties voor ogen (in alfabetische volgorde):
1. Amsterdam (ik hou van die stad, als ik me klote voel kan ik er uit gaan, er is altijd wat te doen; voor mijn toekomstplannen in de muziekbusiness is het ook ideaal)
2. Apeldoorn (ik heb daar jaren gewoond en heb er nog vrienden)
3. Vaassen (ook daar heb ik gewoond en heb er de mooiste tijd van mijn leven doorgebracht met heel veel vriendenn, die er nog steeds wonen)
4. Wageningen (daar woon ik nu ook en mijn kinderen hebben dan de mogelijkheid om me wat makklijker op te zoeken als ze dat willen)

- Mijn idee was (en is nog steeds) dat ik in de toekomst in Amsterdam wil wonen, als die muziekzaak begint te lopen. Ik zou er best nu ook wel heen willen, maar betaabare en goede woonruimte vinden is daar heel moeilijk. Mijn droom blijft een mooie woonboot in de grachten in of bij het centrum.
- Mijn eerste keus was om dan maar voorllopig in Vaassen te gaan wonen. Ik kan dan in alle rust, met veel vrienden in de buurt, er aan werken om de draad van het leven weer op te pakken.
- Mijn tweede keus was Apeldoorn. Dat liigt vlak bij Vaassen zodat ik er makkelijk even heen kan wanneer ik wil en ook daar heb ik een paar vrienden wonen.
- En dan is er ook nog Wageningen. Ik viind de stad Wageningen niks, ken er verder ook niemand, maar mijn kinderen zijn dan wel in de buurt.

En nu ga ik dus toch maar voor Wageningen. De reden? O ja, ik heb veel vrienden in Vaassen en als ik er kom is het altijd fantastisch. Maar als ik eerlijk tegen mezelf ben, dan moet ik toch erkennen dat mijn vriendschapsgevoel er nog wel is, maar dat die bij de anderen veel minder is geworden. En aantal van hen weet van mijn situatie maar ik hoor nooit wat van ze. Ook heb ik ze gevraagd of ze me willen helpen bij het vinden van woonruimte daar, maar nooit meer wat vernomen. En tenslotte is daar dan de afgelopen Blueskroegentocht waar bleek dat er niemand meer over was die het leuk vond om met mij ergens heen te gaan. Kortom, ik kan wel doordromen en het verleden idealiseren, maar dat zou betekeneen dat ik mezelf zit voor te liegen. Hoe pijnlijk ook, vroeger had ik hele goede vrienden, als broers waren we, maar daar is niks meer van over. Ik ga dus in Wageningen wonen en zie daar heel erg tegenop. Dat wordt vechten tegen de eenzaamheid en ook geen mogelijkheid om er even uit te gaan om dat te ontvluchten. Ik klamp me maar een beetje vast aan het idee dat mijn kinderen hier ook wonen, ook al weet ik dat ze allebei veel vrienden en vriendinnen hebben en dus meestal geen tijd hebben om bij me langs te komen.

Mijn planning (voor de korte en wat langere termijn):
- Naar de Woingstichting om een medischee urgentie aan te vragen, die al door mijn huisarts wordt ondersteund (ik denk er trouwens nog steeds wel aan om me toch ook in Vaassen en Apeldoorn nog in te schrijven, ik vind het nog wel leuk om daar heen te gaan, ook al zijn de verwachtingen een stuk lager)
- Naar de Sociale Raadsman en het Maatscchappelijk Werk om te zien of zij ook wat kunnen doen om z.s.m. woonruimte te krijgen en of ze me op weg kunnen helpen om nu eindelijk weer eens verzekerd te zijn tegen ziektekosten en dan eindelijk professionele hulp om weer helemaal op de been te komen en lekker in mijn vel
- Eindelijk weer eens naar de tandarts. Dat is gelukkig geregeld. Ik heb een afspraak voor volgende week dinsdag.
- Verhuizen en proberen een gezellige pllek te creeren waar ik me lekker kan voelen en waar ook mijn kinderen graag komen
- Die opleiding Pop Manager zien te volggen en vervolgens aan de slag in de muziekwereld
- Rijbewijs halen zodat ik mobieler ben<
- Mijn stinkende best doen om van het leeven te gaan genieten

Donderdag, 29 Januari 2004
Dat genieten moet maar even wachten. Ik heb weer slaapproblemen. Toen ik eindelijk 's morgens in slaap viel was ik gelijk weer wakker. Gewekt door een gigantische gil- en schreeuwpartij tussen mijn ex en onze dochter. En, zoals gewoonlijk, hield het ook niet op. Het gaat altijd over niks en ze gaan dan zo tekeer dat het een heel eind in de straat is te horen. Uiteindelijk ben ik naar beneden gegaan en heb mijn dochter gezegd dat ze moest kappen met dat geschreeuw en moest dat nog een keer herhalen. Dat mijn ex nog even doorging heb ik maar niks van gezegd. Die verandert toch niet. Ik baal alleen dat onze dochter leert om op zo'n manier met een verschil van mening om te gaan. En dat ik over mijn slaap heen ben, lig te piekeren over dit. Even later toch in slaap gevallen, maar na twee uur al weer wakker. Ik ben kapot en (even) weer helemaal terug bij af. Morgen beter?

Zaterdag, 31 Januari 2004
Het is maar weer eens een zware periode. Mede door die slaapproblemen werd ik ook weer ziek. En net nu ik me vandaag weer iets beter voel begint mijn ex met een nieuw offensief. Dat had ik niet verwacht. Het leek er op dat het minder zou worden. Ik had haar zelfs gematst. Zij wilde op haar pc beneden internetten en daar dus een abonnement voor nemen. Dat vond ik niet nodig en heb hzar pc op mijn router aangesloten zodat ze van mijn abonnement gebruik kon maken. Het werd door haar erg gewaardeerd. Maar vanavond zat ik nietsvermoedend wat te eten en toen kwam het. "Waarom ga je niet bij je vreinden wonen? Wat doe je hier nog?" En weer legde ik uit dat dat niet kon omdat ik geen vrienden meer heb. Waarop zij vroeg hoe dat kwam. "Ik heb geen vrienden meer door mijn depressie. Dat is niets bijzonders, want dat maken veel mensen mee die een depressie hebben." Toen kreeg ik te horen dat ik toch op moet rotten. Ze wilde nog verder doorgaan over mijn 'vrienden', maar daar had ik geen zin in. Ik wist wat er ging komen. Ze geniet er van om het in te wrijven, om me te laten voelen dat ik alleen sta. Ik zei dat ik er geen zin in had en dat ze zich niet met mijn leven moet bemoeien. Het ging natuurlijk weer een tijdje door en de dreigementen vlogen weer mijn richting uit. En nu ben ik het zat. Ik heb geprobeerd om op een redelijke manier weg te gaan, maar dat wordt keer op keer getorpedeerd. Ik heb haar gezegd dat ik nu ook slleen maar aan mijzelf ga denken. Ten eerste gaat die stekker uit mijn router. Ze zorgt maar voor haar eigen internet. Ook heb ik aangekondigd dat ik nu de helft van de spullen eis omdat ik daar recht op heb. Ik was van plan om alleen mijn eigen spullen zoals pc, boeken, cd's video's etc mee te nemen en dan maar met tweedehands spulletjes te beginnen, maar nu ga ik ook egoistisch doen. Ik wil de helft van alles. Van de meubels, het linnengoed, potten en pannen, bestek, noem maar op. Nu ga ik ook voor alles wat ik er uit kan halen. Ik heb, volgens de wet, recht op de helft, wilde daar van af zien, maar nu dus niet meer. Ik baal wel, want zo had ik het niet gewild, maar het is genoeg geweest. Pffff ik ben er moe van. En het einde is nog niet in zicht. Hoe kan iemand in hemelsnaam nog van mij verwachten dst ik aan mijn depressie werk? Of dat ik alles wat positiever moet zien? Wat is er positief dan? Ik wil verder met mijn leven en ik wíl ook positiever worden, maar eerst moet dit voorbij zijn. Dit is niet op te brengen. Het is een wonder dat ik uberhaupt nog iedere keer overeind krabbel en doorga. Hartgrondig shit!

Terug naar Logboek index - Door naar Februari 2004

Copyright © 2004 depress1999