Logboek van een Overlevende - Februari 2005

Maandag, 14 Februari 2005
Ik zie dat ik al een tijd dit niet meer heb bijgewerkt, dus bij deze dan.
Een week geleden had ik een paar dagen een logé. Fantastisch was dat! Ik sliep zowaar ook weer goed en voelde me niet meer eenzaam. Want dat komt toch iedere keer weer terug. Die verstikkende eenzaamheid, het door alles en iedereen verlaten zijn. Vooral 's avonds en 's nachts is het verschrikkelijk. Dan komen de muren op je af. Vorige week was dat dus even een paar dagen weg en als gevog sliep en at ik ook gelijk beter. Ze heeft me ook geweldig geholpen met het huis wat meer bewoonbaar te maken. Nu kun je hier tenminste fatsoenlijk zitten ... schoon en opgeruimd ... op orde.
Wat mijn kinderen betreft ... die komen niet meer ... mijn zoon komt enkel eens in de 1 á 2 weken om een uur of 1 's nachts om een paar uur op mijn pc te gamen.Van de afspraken die we gemaakt hebben, is nog niks gebeurd. Als ik mijn dochter spreek, op MSN of als ik haar tegenkom, dan zegt ze steevast dat ze de volgende dag langskomt, maar dat doet ze dan niet. Ik wou echt dat ik in een andere stad woonde. Dan kon ik mezelf tenminste voorliegen dat dat de reden is, dat ze niet komen. Nu is het pijnlijk dat ze hier vlakbij wonen, bijna daaglijks langsfietsen, en toch niet even naar binnen komen. Vorige week was het vakantie en toen zelfs ook niet.
Donderdag a.s. hebben we ons volgend gesprek met de Woningstichting. Deze keer heb ik wel het gevoel dat er wat uitkomt, dus dat is dan eindelijk weer eens wat positiefs. Verder helaas weinig nieuws, er is geen uitzicht op een leefbaarder bestaan in de naaste toekomst. Ik hoop maar dat het snel lente wordt. Wellicht voel ik me dan wat beter, want dit weer werkt ook niet echt mee. Ik knok door, terwijl ik eigenlijk geen zin meer heb ... niet meer kan. Ik voel me weer ziek en slaap ook weer slecht.
Vandaag werd ik om 1 uur wakker gebeld door de mondhygiënist. Ik had een afspraak voor gebitreiniging. Ik heb me halsoverkop gewassen en aangekleed en ben er alsnog heengegaan. De volgende afspraak is op 30 mei. Die moet ik echt een keer onthouden.

Woensdag, 16 Februari 2005
Gisteravond/-nacht is mijn zoon langsgeweest en heeft hier zitten gamen op de pc. Dat was wel leuk. Helaas ging er wel een telefoongesprek aan vooraf met mijn ex. Die hoorde dat hij naar mij ging en vond het nodig om uitgebreid over hem (en ook andere dingen) te klagen.
Ik ben al een paar dagen weer ziek en ben nu op. Ik zie het helemaal niet meer zitten en weet echt niet meer hoe het verder moet. Ik wil gewoon een tijdje rust ... geen gezeur en problemen aan mijn hoofd ... alleen maar rust.

Vrijdag, 18 Februari 2005
Het gaat gelukkig langzaamaan wat beter me! Ik ben, dwars tegen mijn gevoelens, verlangens en drang in doorgegaan met eten en zo. Ook ben ik er gisteren en vandaag zelfs even op de fiets uitgegaan. Daarbij ook maar de groenteman geweest voor wat gezonde rauwkost en vandaag vis gehaald. Het gaat dus nu wel weer een beetje.Oke, ik heb nog steeds last van gevoelens van diepe eenzaamheid, maar voorlopig kan ik die (overdag tenminste) van me af zetten en mijn gedachten aan andere dingen besteden. Dan ga ik gewoon wat doen. Hopelijk zet die opgaande lijn zich door, want het was verschrikkelijk! Diepe, doffe ellende was het weer waar geen einde aan kwam en geen uitzicht op verbetering ... op ook maar iets positiefs. Brrrr ... hoe ellendig kan iemand zich voelen! En dan lijkt het alsof de hele wereld lol heeft behalve jij. Alles komt ook tegelijk: je voelt je doodziek, bent hondsmoe, alles is puur negatief, je herinnert je alle ellende uit je leven en er is geen toekomst. Die herinneringen spoken nog wel, ben me zo bewust van al die shit, en ook zie ik nog steeds geen toekomst, maar het lukt me nu weer om er maar niet teveel aan te denken. Ik geloof er niet meer in dat er een mooie toekomst is, maar sta er wel open voor. Als dingen nu eindelijk maar eens echt wilden meezitten! Voorlopig maar proberen te vergeten en een beetje te genieten.

Maandag, 21 Februari 2005
Nu ik dit schrijf gaat het wel weer een beetje, maar vandaag was het geen beste dag. De eenzaamheid en de uitzichtloosheid drukken zwaar op me. Het ene moment ben ik down en dan weer verschrikkelijk kwaad. Ik haat het leven ... ik haat de wereld .... ik haat dit land, waar je gewoon aan je lot wordt overgelaten. Een beetje begeleiding om mijn leven weer wat op de rails te krijgen is alles wat ik vraag. Maar in plaats daarvan zijn ze er enkel op uit om je leven nog meer te vergallen. Ik stond zelfs op het punt om een stoel of zo dwars door het raam naar buiten te flikkeren ... ehhh ... nee, ik heb het maar niet gedaan. Shit .. shit ... shit!

Donderdag, 24 Februari 2005
Vandaag toch iets leuks te melden. We hebben weer een gesprek met de Woningstichting gehad en de portieken worden nog dit jaar afgesloten! Maar ja ... dan is er nog het UWV .. ik heb mijn uitkering nog niet ontvangen en moet daar dus achteraan .. wel zijn er rekeningen en ook aanmaningen binnen .. zelfs 1 van een incassobureau ... een nieuwe periode van verdomde spanning over hoe het nu weer afloopt .. maandag maar naar de Sociaal Raadslieden.
Wat mijn kinderen betreft ... die zie ik niet ... mijn dochter al weken niet meer.

Vrijdag, 25 Februari 2005
Tot overmaat van ramp ben ik weer eens ziek ook... koortsig, buikpijn .. alles doet me eigenlijk pijn .. ben er even uitgeweest om een blokje om te lopen maar ging gauw terug. Ik heb maar een paracetamol ingenomen en drink extra water. Gelukkig heb ik nog wat eten van gisteren over, dus verhonger ik niet. ;-)

Zaterdag, 26 Februari 2005
Gelukkig voel ik me wat beter. In ieder geval genoeg opgeknapt om er toch even uit te gaan en boodschappen te halen. Voorlopig heb ik dus weer genoeg eten in huis.Toen ik thuis kwam heb ik mijn dochter gevraagd om te komen, omdat ze ergens mee moest helpen. Ze ging net eten en kon wel daarna komen. "Wat moet ik doen dan?" "Ik heb tompoucen gehaald en die krijg ik echt niet alleen op." Ze vindt tompoucen namelijk heel lekker. Dus kwam ze even later. Om 10 uur heb ik met haar naar huis gefietst. Terug heb ik toch even zachtjes zitten huilen. Ik mis haar wel. Shit hoor ... ik heb ook de indruk dat zij het er moeilijk mee heeft ... dat verklaart wellicht waarom ze soms een tijd niet komt .... het doet toch pijn he?
Vandaag is het ook de verjaardag van mijn ex. Wel vreemd dat ze er dan niet is. Ik vermoed dat ze het met die nieuwe vriend viert, zonder de kinderen. Tja ...
Ik hoop dat mijn dochter wat vaker komt, ook al doet het oins allebei pijn. Wegblijven lost niets op, dan duurt het alleen langer om alles te verwerken. Als ze regelmatiger komt denk ik dat we langzaam aan de situatie wennen en weer eens ouderwets kunnen lachen. Tjonge zeg ... wat kan een depressie iemands leven helemaal op z'n kop zetten!

Terug naar Logboek index - Door naar Maart 2005

Copyright © 2005 depress1999