Logboek van een Overlevende

Logboek van een Overlevende - Februari 2004

Zondag, 1 Februari 2004
Het is weer goed mis met me. Ik zie het helemaal niet meer zitten. De situatie lijkt zo uitzichtloos, er verandert niets en de negatieve dingen herhalen zich doorlopend. Het ergste van alles is nog die verschrikkelijke moeheid. Om gek van te worden! Ik ben echt bekaf, doodop! Ik kan niet meer en wil niet meer. Ik ben moe, koud, voel me klote en ziek. Ik geef niet toe, zeg tegen mezelf dat dit tijdelijk is en dat het wél over en voorbij gaat, maar mis de overtuiging en kracht. Eigenlijk wilde ik het hier niet neerzetten, voel me een zeur, maar moet het toch kwijt. Ik zit op zolder en er is niemand om tegen te praten. Naar beneden ga ik alleen als ik naar de wc moet. Ik heb wel even wat gegeten, maar daar word ik ook niet vrolijk van. Ik mocht de laatste tijd weer mee eten, maar dat is sinds zaterdag weer afgelopen. Alles in mij doet pijn en ik heb behoefte om het uit schreeuwen, maar er komt niks. Shit wat een kloteleven!

Dinsdag, 3 Februari 2004
Vandaag eindelijk weer eens naar de tandarts. Helaas moet er een kies getrokken worden. Vorig jaar viel de vulling er uit en omdat ik geen geld had kon ik toen niet naar de tandarts. Nu is het te laat om er nog wat aan te doen en moet die getrokken worden. Bedankt Rijkswaterstaat en UWV ! Ook ga ik morgen een afspraak maken met de mondhygienist om de tandplak te laten verwijderen.
Gisteravond was de meester van onze dochter op bezoek voor het halfjaarlijkse kontakt met de ouders. Gelukkig doet ze het goed op school. Maar hij vertelde ook iets wat me echt pijn deed. Mijn dochter heeft een tijdje geleden in de klas verteld dat haar ouders uit elkaar gingen en heeft toen gehuild. Zoiets snijdt door me heen. Wat wel leuk was .. op de vraag van de meester "Waar ga jij wonen?" zie ze: "Bij allebei natuurlijk!" De lieve schat wil niet kiezen en hoeft dat ook niet. Ik wil er voor zorgen dat zij en mijn zoon bij mij gewoon een eigen kamer hebben.
Mijn ex is de laatste dagen weer erg bezig. Als ik maar even beneden ben krijg ik allerlei verwijten en hatelijke opmerkingen te horen. En met name één zinnetje komt al sinds het begin van mijn depressie, en nu nog steeds, iedere keer terug "Ben jij nou een vent?" Ze blijft volhouden dat ik een zwakkeling ben, ondanks dat de huisarts haar in het begin al had uitgelegd wat een depressie is, en vindt het nodig mij dat dagelijks te laten weten. Zo'n zinnetje wat steeds weer terug komt kan een heel naar effect hebben weet ik uit ervaring. Als er een is, die ik me heel goed herinnnr, is het die van mijn moeder die mij zei: "Ik wou dat je nooit geboren was." Het zijn zieke geesten, die op zo'n manier een mens de grond in proberen te boren. Het vervelende is, dat het blijft hangen en je het op den duur gaat geloven. Mijn gevoel van nergens welkom te zijn komt o.a. daar uit voort en helaas heeft mijn depressie dat alleen nog maar versterkt omdat iedereen me toen liet vallen. Dat wordt nog hard werken om dat er uit te krijgen, want het zit diep.
Vanavond had ze ook weer iets wat typisch voor haar is. Ik had een verlengsnoer mee naar zolder genomen, die beneden toch niet werd gebruikt. Die moet nu terug. Ik maakte een opmerkiing dat die toch niet werd gebruikt, maar ze zei dat die voor die ene lamp was. Waarop ik: "Maar die gaat nooit aan!!!" Ik had hem namelijk een keer aan gedaan en kreeg te horen dat dat niet mocht ;-). Ach, laat maar. Ik heb haar gezegd dat ik een nieuw snoer koop en dan gaat die andere wel naar beneden.

Donderdag, 5 Februari 2004
Zou het dan toch? Mijn ex wil op haar pc graag weer internetten. Ze vroeg of ze weer gebruik mocht maken van mijn internetaccount. Ik heb gezegd, dat dat geen probleem was als dat getreiter ook was afgelopen. En deze keer bleef het rustig, omdat ze heel graag internet wil natuurlijk. Ik heb haar gezegd dat alles veel sneller gaat als ze me met rust laat. Ik blijf heus niet hier, maar als ze me constant lastig valt, werkt dat averechts. Ik raak dan van slag en vervolgens doe ik niks meer. Ik heb ook gezegd dat ik rond haar verjaardag (26 februari) er niet ben. Daar zit ze ook over in omdat ze visite wil uitnodigen en mij er niet bij wil hebben. Zelf ben ik daar ook niet graag bij. Ik weet hoe die visite over mij denkt en praat en dat geeft enkel maar krampachtige situaties als ik er bij zou zitten. Ik wil alleen maar ergens zijn als ik echt welkom ben, wil me niet opdringen. Mijn ex is nu dus weer aan het internetten en hopelijk is dit een blijvende ommekeer.
Heel nodig, want dat hele gedoe van de laatste tijd werkt door ... ik sliep weer slecht en had geen energie om ook maar wat te doen ... die ging op aan het vechten tegen die aaanhoudende negatieve, fatalistische gedachten. Vandaag werd ik rond 5 uur wakker, omdat ik veel slaap tekort was gekomen. Wel genoeg geslapen maar geen uitgerust gevoel. Wie weet gaat dat nu vooruit als het rustig blijft hier. Ik hoop het toch zo!
Ik heb me ook voorgenomen om er wat vaker uit te gaan. Behalve achter een woning aan wil ik naar goede concerten gaan. Ik zag dat er heel wat moois te gebeuren staat. In de planning zit nu:
29 Februari John Primer in Wageningen
19 maart Jan Akkerman in Apeldoorn
25 maart The Animals in Haarlem
28 maart Anson Funderburgh in Wageningen
16 april Mick Clarke in Apeldoorn
18 april Dave Hole in Apeldoorn
7 mei Junior Watson in Apeldoorn
29 mei Michael Katon in Apeldoorn
3 juni Brainbox, Flavium en Kaz Lux in Haarlem
11 t/m 13 Juni - Arrow Rock Festival in Lichtenvoorde (mijn zoon wil daar ook heen, dus dat lijkt me heel leuk)
Er is nog veel meer moois dus die lijst wordt nog wel langer ;-)

Vrijdag, 6 Februari 2004
Het is 9 uur. Ik kon niet slapen en ben een kwartier geleden maar opgestaan, anders slaap ik weer de hele dag en wil niet weer die kant op. Ik ben wel moe, maar kon toch niet slapen. Ik heb nog geprobeerd om vrolijkere gedachten te krijgen, maar dat lukte niet. Nu maar hopen dat het rustig blijft vandaag en vooral dat ik komende nacht wel kan slapen.

Maandag, 9 Februari 2004
Nog steeds slaapproblemen. Dit weekend heb ik wel kunnen slapen, al was het dan ook grotendeels overdag. Maar ik heb bij lange na niet de uren gehaald die ik zou moeten slapen om 'normaal' te functioneren. Vannacht was het weer helemaal mis met als gvolg dat ik pas na negenen vanmorgen in slaap dreigde te vallen. En dat wil ik dus niet! Dan kom ik er pas na vieren weer uit en verandert er nooit wat. Dus om half 10 maar opgestaan en koffie gezet. Weer een dag die ik door moet zien te komen na een nacht zonder enige slaap. Ik vecht door, geef niet in om de hele dag in bed te blijven, maar ik hoop dat het snel voorbijgaat, want ik weet niet hoe lang ik het volhoud. Het is om gek van te worden!

Dinsdag, 10 Februari 2004
Het is half zeven. Ik kon vannacht weer niet slapen en ben dus nu maar opgestaan. Ik had even gelezen, deed het licht uit, maar kon niet in slaap komen. Toch wilde ik het niet opgeven en ben niet opgestaaan, maar heb weer wat gelezen totdat mijn ogen moe werden. Dat ritueel heeft zich vannacht dus telkens herhaald: lezen, moe worden, licht uit, piekeren, klaarwakker, licht weer aan, lezen, etc. en toen was het inmiddels half 7 en ben ik er maar uit gegaan omdat ik toch wil proberen om overdag wakker te zijn en 's nachts te slapen. Gelukkig heb ik gisteravond wel een paar uurtjes geslapen. Toen ik naar beneden ging om te eten was ik duizelig en had moeite mijn balans te bewaren. Ook na het eten was dat niet over. Ik besloot om even te gaan liggen, keek liggend tv terwijl mijn zoon bij mij op zolder zat te computeren en ik viel voorwaar in slaap! Het was niet veel, bij lange na niet genoeg, maar ik was tenminste niet meer duizelig en iets minder moe. Ik ga straks wel met mijn kinderen ontbijten, dat is het leuke aspect van het al wakker zijn.

Zondag, 15 Februari 2004
Ik ben net weer terug, was een paar dagen weg naar Katwijk, logeren bij twee fantastisch lieve mensen. Helaas voelde ik me een deel van de tijd ziek en was ook koud, maar het was zo goed om er even uit te zijn en wat hebben ze me in de watten gelegd! Zoiets geeeft je een hele andere kijk op het leven, op de mensen en op jezelf. Ik heb het gevoel dat ik er weer even tegen kan. Als nou ook die aanhoudende moeheid een keer ophoudt, dan schiet het echt op. En ik heb de zee weer even gezien!

Woensdag, 18 Februari 2004
Pffffff ... ik ben op! Er is ook zoveel gebeurd! Gistermorgen is de NUON langs geweest en heeft de electriciteit en het gas afgesloten. Ik zal later vandaag, of morgen, nog wel uitgebreid ingaan op het hoe en waarom.
Ik ben naar het Maatschappelijk Werk en daarna naar de Sociaal Raadslieden gegaan en die laatste heeft mij geholpen. Hij heeft naar de NUON gebeld en daar de toezegging gekregen dat zij de volgende dag nog de zaak heraansluiten als ik het verschuldigde bedrag nog dezelfde dag zou overmaken en het betalingsbewijs zou faxen. Op de vraag wat het bedrag was, werd er medegedeeld dat het 1450 Euro was. Dat bedrag klopt niets van en ik ga dat nog uitzoeken, maar ik besloot om het toch eerst maar over te maken. Ik had geld gereserveerd voor wat zaken als de tandarts, urgentieverklaring voor een woning en ook voor mijnn schuldd bij de NUON. De reden dat ik dat nog niet betaald had was dat ik ze heb verzocht een gespecificeerd overzicht te sturen vanaf begin vorig jaar zodat ik kon controleren wat er nog openestond. Als ik dat overzicht had ontvangen dan betaal ik de schuld per ommegaand had ik ze toegezegd. Het overzicht heb ik nooit gehad, wel weer een nieuwe dreigbrief met alweer een ander bedrag dan in alle voorgaande correspondentie en geen uitleg hoe ze op dat bedrag kwamen. Maar o.k , ik had 1450 Euro overgemaakt en bij de Sociaal Raadslieden gefaxt, dus vandaag zou ik weer aangesloten worden. En dat was dus voorbarig gedacht.
Toen er tegen het eind van de morgen nog niemand was langs geweest, en ze me ook niet op mijn mobiel hadden gebeld, heb ik hun 0900 nummer maar eens gebeld. Omdat de telefoon natuurlijk niet werkte, moest ik met mijn mobiel bellen en dat nummer kostte me dus, behalve de 'normale' 10 cent per minuut, ook nog eens de kosten voor het bellen met een mobieltje. Na minuten in de wachtrij te hebben gestaan kreeg ik eindelijk iemand aan de lijn. En toen kreeg ik te horen dat ik vandaag niet meer aangesloten zou worden en het ook niet bekend was, wanneer dat dan wel ging gebeuren. Ook de fax was nog niet eens geregistreerd! Ik zei dat ik dat niet pikte. De NUON had beloofd dat ik, onder voorwaarden, vandaag weer zou worden aangesloten. Ik heb aan die voorwaarden voldaan, ook al ben ik het er helemaal niet eens en nu verwacht ik dat zij hun belofte nakomen. Met minder neem ik geen genoegen! Maar ik ving bot. Aangezien de Sociaal Raadslieden op woensdag geen spreekuur hebben kon ik ook nergens terecht. Daarop besloot ik met de bus naar de NUON in Arnhem te gaan.
Ik ben bij het eerste gebouw van NUON, wat ik zag, naar binnen gelopen en gezegd waar ik voor kwam. Zij zeiden dat ik verkeerd was en naar een ander gebouw moest. Dat weigerde ik: "Moet u goed luisteren. De NUON komt haar afspraak niet na. Het is al belachelijk dat ik naar Arnhem moet gaan en nu ik hier ben ga ik niet weg voordat de zaak is geregeld. Het is uw probleem en u regelt dat maar intern. Ik heb niets tegen u persoonlijk maar ik blijf hier en de eerste de beste die mij probeert te verwijderen, of mij zelfs maar aanraakt, die sla ik voor zijn bek." De receptionist belt het andere pand en ik krijg iemand van de NUON Customer Care Center (ene George) aan de lijn. Die hoort mij aan en belooft mij zo terug te bellen na de zaak uitgezocht te hebben. Hij vertelt nog wel terloops dat mijn fax om 7 over 1 is geregistreerd (nadat ik dus vanuit huis had gebeld). Ik mag plaatsnemen en krijg koffie. Na verloop van tijd belt de man terug met de mededeling dat ik 'helaas' vandaag niet meer kan worden aangesloten en ook morgen nog niet. Ik word witheet: "George, daar neem ik geen genoegen mee. Mij is beloofd dat ik vandaag weer zou worden aangesloten en dat gaat gebeuren, hoe je dat dan ook regelt." Hij zegt niet meer voor me te kunnen doen. "George, ik kom nu naar je toe en ik blijf daar bij jullie tot ik weer aangesloten ben. Ik kom er nu aan en zeg maar tegen je collega's dat niemand moet proberen mij tegen te houden want ik sta niet voor mezelf in." Ondanks dat het aan de andere kant van Arnhem ligt, besluit ik niet met de bus te gaan, maar te lopen. Dan kan ik mijn gedachten op een rijtje krijgen en rustiger worden.
Bij aankomst rook ik eerst buiten een sigaretje en ben er uit. Vandaag word ik weer aangesloten, wat er ook gebeurt. Ik zag dat het politiebureau vlak bij was en had me er mee verzoend dat ik vandaag vast zou komen te zitten. Als mijn kinderen maar in een warm huis zouden zitten, dan had ik dat er voor over! Ik melde me bij de balie en vroeg naar de NUON; er zitten meerdere bedrijven in dat pand. Ik mocht er niet zo heen, bezoekers moeten aangemeld worden. Ik overwoog nog om een andere naam te noemen maar besloot dat toch niet te doen. Als ik gweigerd zou worden dan ging ik er via de trap wel heen, de lift kunnen ze stilzetten. Tot mijn verbazing kreeg ik te horen dat ze me op zouden halen. Tijdens het wachten hield ik de buitendeur in de gaten of er geen politie kwam. En hele vrindelijke man kwam me halen, we gingen met de lift naar boven en daar naar de kamer van George. Ik kreeg ook nog koffie aangeboden en vervolgens hadden de 2 heren alle tijd voor me. Ik heb het hele verhaal kunnen vertellen, toegelicht met bewijsstukken, die ik bij me had. Toen George vroeg of ik echt was beloofd dat ik vandaag weer zou worden aangesloten, kon ik gelukkig vertellen dat het niet tegen mij was gezegd maar tegen de Sociaal Raadsman. Ook de fax was door de SR verzonden, dus ontkennen konden ze niet. Toen kreeg ik te horen dat ik vandaag weer zou worden aangesloten! Er was nog wel een probleem: de man die dat moest doen was bang voor mij. Ik heb toegezegd dat ik van huis zou wegblijven totdat het werk klaar was. Ik ben vlakbij wat gaan drinken en na een tijd met de bus naar Wageningen gegaan. Toen ik er bijna was kreeg ik telefoon dat het voor elkaar was.
En nu ben ik dus thuis, heb (na eerst gezorgd te hebben dat de verwarming het weer doet) gelijk dit verslag geschreven en ga zo wat eten met mijn zoon. Mijn dochter logeert al sinds gisteren bij een vriendinnetje en mijn ex is bij vrienden.
Ik heb de schade opgenomen: De diepvries is natuurlijk helemaal ontdooid en ook de andere pc (waarop mijn kinderen altijd zitten) doet het niet meer. Die start zelfs niet meer op, geeft alleen maar rare tonen. Ik vraag me af wat er mee gebeurd is. Het lijkt er op dat de plotselinge stroomuitval op een moment kwam dat er schade is ontstaan. Dat neem ik zeker mee in mijn schadeclaim richtung NUON die er gaat komen! Ze zijn nog niet van me af! Maar nu eerst wat eten.....

Vrijdag, 20 Februari 2004
Voel me vandaag weer koud en ziek. Gisteren was ik kapot, wel logisch na alles wat er gebeurd was. En ik kan niet meer van mijn luchtbed genieten, die loopt helaas leeg, zodat ik 2 keer 's nachts wakker word en hem weer op moet pompen. Gelukkig heb ik een matras gevonden en heb die maar op de grond gelegd. In ieder geval ga ik maandag een afspraak maken met Maatschappelijk Werk. Dinsdag had ik al een kort gesprek met ze en toen hebben we afgesproken dat er een langer gesprek volgt, zelfs meerdere, om mijn hele situatie eens aan te pakken, te beginnen met woonruimte en ziektekostenverzekering. Vanavond werd maar weer eens duidelijk dat ik snel wegmoet. Mijn ex zei dat ze een nieuwe relatie had en mij niet hier kan gebruiken. Ik weet niet of het zo is, het kan ook een van haar akties zijn om het zout weer in de wonden te wrijven (dat laatste zei mijn zoon, die het ook hoorde), maar waar of niet, ik moet hier weg. Ik ga aankomende week ook naar Amsterdam voor een voorlichtingsbijeenkomst over de opleiding "International Artist Manager" (de opleiding start de 2e helft van maart) en naar de tandarts om die kies te laten trekken.

Zaterdag, 28 Februari 2004
Even bijpraten maar. Die kies is er uit en ik begin al aan het gevoel te wennen dat die er niet meer zit. Ik ben ook naar de voorlichting van die cursus geweest en wil daar echt aan beginnen (de start is eind maart/begin april). Ik weet nu al dat ik word toegelaten. Ik voldoe aan het profiel, heb de capacitieiten en de motivatie plus die opleiding sluit ook aan op mijn plannen en visie voor mijn toekomst. Het wordt in oktober afgesloten en als ik dan de opdrachten (waaraan ik al vanaf het begin mee aan de slag ga) goed heb uitgevoerd, dan krijg ik dus mijn certificaat (HBO MasterClass Artist Management). Die opdrachten zijn o.a. het maken van een bedrijfsplan voor mijn op te zetten management- en organisatiebureau en nog een nader te bepalen opdracht (organiseren van iets - concert, evenement of festival). Nu de financiering nog, deelname kost 1450 Euro.
Morgenavond ga ik voor een week weg, heerlijk uit logeren! Ja!!! Ik kijk er echt naar uit. Ik zal mijn kinderen wel missen, maar ben wel heel blij om een tijdje uit deze negatieve omgeving weg te zijn. Als je altijd maar op een plek bent waar je niet welkom bent en constant er aan wordt herinnerd dat je niet gewild bent dan helpt dat niet om een beter gevoel over jezelf en over het leven te krijgen, iets waar ik wel voor wil knokken. En dan die kou! Het gaat vannacht jandorie 8 graden vriezen! En ik heb geen verwarming hier op zolder! Geen wonder dat ik het altijd koud heb. Ik hoop dat ik lekker uitgerust en een stuk positiever terug kom. Maandag over een week ben ik weer terug, mooi op tijd om dinsdag naar mijn afspraak met Maatschappelijk Werk te gaan. En ik hoop zo vurig dat ik heel snel woonruimte vind, al maak ik me ook wel weer zorgen over hoe het dan moet. Dit logboek zal dus een week niet bijgewerkt worden, maar ik hoop mijn mail wel te kunnen lezen. I'll be back before you know it!

Terug naar Logboek index - Door naar Maart 2004

Hosted by www.Geocities.ws