Logboek van een Overlevende - December 2003

Donderdag, 4 December 2003
Ik heb mijn logboek al een tijdje niet meer bijgwerkt, realiseeer ik me nu. Het gaat dan ook niet goed met me. Ik zit er echt weer doorheen. De redenen daarvoor weet ik ook niet echt. Dat kunnen verschillende zijn. Allereerst is daar die voortslepende kwestie van mijn uitkering. Nog steeds heb ik geen zekerheid, dus weet ik ook niet wat ik kan verwachten en hoe mijn toekomst er uit zal zien. Er is een lichtpuntje: over november heb ik een uitkering gehad. Dat betekent dat ik tenminste niet langer meer rood sta en de Postbank me gelukkig (voorlopig) met rust laat. Maar ik kan nog steeds niet die talloze achterstallige rekeingen betalen, inclusief die van de diverse incassobureaus. Ik ben doodmoe van die aanmaningen, die me telkens herinneren aan mijn situatie. Om die te kunnen betalen moet ik dus die achterstallige maanden ook uitbetaald krijgen en daar is nog steeds geen uitsluitsel over. Ik heb de BMW gemaild of hij al wat meer weet en heb ook de tekst van een paar aanmaningen gestuurd, die alweer met incassobureaus en deurwaarders dreigen, maar heb nog steeds geen antwoord gekregen. Ik hoop niet dat die ziek is geworden, want dan staat alles weer stil. Het UWV doet dan ook nks meer natuurlijk.
Verder is het niet bepaald prettig om hier te wonen. Dagelijks wordt ik door mijn ex verweten dat ik er nog ben en krijg kritiek op kritiek te verwerken.
Dan is er ook nog steeds die trammelant met mijn zoon, die nog steeds bedreigd wordt.
En dan die wurgende onzekerheid over mijn toekomst. Ik ben tenslotte alles kwijtgeraakt en heb nog steeds geen alternatief voor wat dan ook. Ik sta met volkomen lege handen!
Ook deze periode van het jaar draagt nu niet bepaald bij om me beter te voelen. De commercie en de media bombarderen ons met beelden van gezelligheid en feest. Het doet het gemis aan een warme familieband des te meer voelen en het feit dat je nergens welkom bent. Voeg daar bij dat de dagen korter worden en het langer donker is en het wordt heel moeilijk om positief te zijn. Ook de herinneringen aan Kerst van een paar jaar gelden, toen die man zijn gezin uitmoordde, blijven terugkomen. Alsof dat nog niet genoeg is, voel ik me de laatste dagen ook ziek. Shit, wat ben ik moe en zat van het alles!

Vrijdag, 5 December 2003
Allereerst een pluspunt: Ik voel me gelukig niet meer zo ziek. Maar daar blijft het ook bij, voor de rest is alles shit. Die BMW reageert nog steeds niet op mijn mails, dus ik begin me af te vragen wat er aan de hand is. Wel weer een nieuwe aanmaning bij de post: van de NUON over de maand november. Dat gaat ook maar door, ik word er gek van. Het bezoek op mijn site is ook teruggelopen. Ik begrijp het wel, het nieuwtje is er af en er gebeurt ook niets, dus wordt het een sleur. Helaas is het voor mij geen sleur, ik worstel en vecht tegen het opkomen van die depressie. Ik kan niet even weg van dit alles, maar word er mee geconfronteerd zodra ik wakker ben totdat ik eindelijk in slaap val. Meestal ben ik de laatste dagen moe en ziek en als ik op schaarse momenten niet zo moe ben, dan ben ik gigantisch kwaad op alles en iedereen. Dan maak ik plannen om al dat tuig, wat mijn leven heeft verziekt, aan te pakken. Het hoofd personeelszaken in Arnhm is de eerste die aan de beurt komt. Ik heb zo'n zin om die sarcastische grijns van zijn bek af te timmeren en hem voor eens en altijd duidelijk te maken dat je zo niet met mensen mag omgaan. Mede namens al die anderen die door die galbak het leven is zuur gemaakt. Verder ga ik langs het UWV om daar met een paar van die ambtenren de vloer mee aan te vegen, langs de VGZ, die me uit de verzekering heeft gegooid zodat ik al jarenlang geen professionele hulp kan vragen, naar Den Haag om bij de Hoofddirectie van de Waterstaat die mooipraters een lesje te leren dat ze hun beloften moeten nakomen en als laatste langs het Binnnenhof, naar die zakkennvullers die de zwaksten in de maatschappij ongenadig korten maar wel zorgen dat ze zelf buiten schot blijven. Die gereformeerde rotkoppen, salonsocialisten, pseudodemocraten .... JA IK BEN KWAAD !!!
Maar eerst moet ik er voor zorgen dat dat gajes mijn zoon niet meer lastig valt.

Dinsdag, 9 December 2003
De BMW heeft gebeld: MIJN UITKERING IS ONDERWEG !!!! YESSSSSSSSSSSS Pffffff
Dit waren een paar loodzware dagen. De anmaningen bleven maar binnenkomen (Post van de laatste tijd) en ik kon de BMW opeens niet meer bereiken, kreeg ook geen antwoord op mijn mails. Toen was het op een gegeven ogenblik op, ik kon niet meer. Dit duurde te lang en het was echt genoeg geweest. Ik heb dat ook naar de BMW gemaild en heb plannen gemaakt om naar Arnhem en Den Haag te gaan. Ik realiseerde me dat ik dan gearresteerd zou worden, maar dat nam ik op de koop toe. Ik zit nu al een paar jaar in de hoek waar de klappen vallen en daar wil ik uit. Ik heb alles geprobeerd om dat op een 'nette' manier te doen, maar moest concluderen dat dat niks opleverde. De enige manier om uit die hoek te komen, die mij nog rest, is keihard terugslaan en dat moet dan maar. Daar zat ik dus met die gemengde gevoelens, verlangend naar rust om eindelijk overeind te kunnen krabbelen, maar wetend dat ik die niet zou krijgen. Ik heb de laatste dagen wat gedichten geschreven om mijn gevoelens te uiten: Onderweg, Wat weet jij er van? en Ik moet door.
Ook heb ik even op een rijtje gezet wat mij door Rijkswaterstaat is beloofd en wat ik uiteindelijk kreeg, of liever gezegd: niet kreeg: De trap na van Rijkswaterstaat.
En als laatste heb ik Balkenende gemaild. Toen hij, namens het nederlandse volk, Willem Alexander en Maxima feliciteerde met de geboorte schoot mij dat in het verkeerde keelgat. Deze regering is er duidelijk op uit om mensen zoals ik te gronde te richten en hij vertegenwoordigt mij dus ook niet. Hij is, samen met de raaf Zalm, dé vlaggendrager van de tweedeling in de maatschappij, met een beleid waarin de rijken nog rijker worden en de armsten keihard onder het bestaansminimum worden gschopt. Over normen en waarden gesproken!!! Die Open brief aan de Minister President maandag, 8 december 2003 heb ik ook aan alle politieke partijen en aan de media gestuurd.
En daar was vandaag ineens mail en telefoon van de BMW! Hij heeft de Woningstichting en de Nuon gebeld en die wachten dus nog even en verzekerde me ook dat hij nog steeds voor me bezig was. Ik moest hem helaas zeggen dat ik er niet meer in geloofde, datt ik op was, maar hij had het niet opgegeven. En toen belde hij me later terug met de mededeling dat het geld onderweg was! Ik kan niet beschrijven wat me dat deed, wat een ontlading!
De reden dat hij niet antwoordde was simpel: Hij is met verlof en de mail werkte een aantal dagen niet. En nu komt het .... "De telefoon op kantoor vermeldt dat ik met verlof ben, maar dat geldt niet voor jouw zaak." Dat kreeg ik dus te horen van de BMW. Dat deed me zoveel! Die man is tot in januari met verlof, maar ik mag hem toch iedere keer bellen als er weer wat is met aanmaningen etc. Wat wou ik graag dat hij de BMW in Arnhem was geweest. Dan was het allemaal anders gelopen, omdat ik dan iemand had gehad die ik kon vertrouwen. Maar ja, no use crying over spilled milk. In ieder geval weet ik dat er toch nog fantastische mensen bestaan. Van een ander fantastisch iemand heb ik onlangs wat geld gekregen zodat ik af en toe sigaretten en zo kan kopen. Vandaag heb ik mezelf verwend. Ik had nog wat over en heb mezelf getrakteerd op een mooi luchtbed, die in de aanbieding was. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik slaap al langere tijd op een veel te kleine bank in de woonkamer en als iedereen weg is, kan ik eindelijk in een echt bed liggen, overdag dus. Nu hoop ik dan weer eens fatsoenlijk te kunnen slapen. Kortom ... wat een verschil met vanmorgen!

Woensdag, 17 December 2003
Mijn geld is binnen! Pffff .. wat een gedoe was dat zeg! En wat een verandering! Ik durf weer voorzichtig te dromen over de toekomst. Toch ook wel een terugslag. Maandenlang draaide bijna alles natuurlijk om een uitkering en nu dat rond is ben ik terug bij waar ik gebleven was. Nu moet ik dus verder met mijn depressie afrekenen, want daar ben ik dus niet aan toe gekomen. Na de juichstemming over het geld is daar weer die aanhoudende moeheid. Ik dwing mezelf om er nu iedere dag even uit te gaan, even een stukje fietsen, maar ben wel bekaf. Deze week was er een item over depressie op de radio. Daarin werd ook gezegd dat vermoeidheid en ook spierpijn er een onderdeel van zijn, verlammende vermoeidheid die er voor zorgt dat je nergens energie voor hebt. Hoe gek het ook klinkt, maar ik was blij dat te horen! Ik loop namelijk al heel lang te piekeren wat er met me de hand is, heb gedachten dat ik een of andere ongeneeslijke ziekte heb en nu heb ik weer hoop dat ook die moeheid uiteindelijk weer voorbijgaat. Dat zou toch zo fantstisch zijn!
Inmiddels richt ik mijn blik vooruit. Ik heb een aanmeldingsformulier ontvangen om deel te nemen aan een 'Masterclass Pop-Manager'. Dat past dus precies in mijn toekomstdromen, dat ik in de muziekbusiness aan de slag wil. Ik heb het formulier verzonden en wacht nu in spanning af. Ook ga ik van de week bij het CWI praten over de mogelijkheid om die opleiding vergoed te krijgen, want ik kan het helaas niet zelf betalen, het is 1400 Euro. Maar ik heb het wel nodig. Zoals de zaken er nu voor staan kom ik niet meer aan de bak, er is geen werkgever die mij wil hebben met die achtergrond. Verder is het ook een oude droom van mij om in de muziek wat te doen. Sinds ik die plannen heb opgevat begin ik weer zin in mijn leven te krijgen. Ik hoop toch zo dat mijn verzoek gehonoreerd wordt! In die masterclass leer ik binnen een half jaar alles wat ik moet weten om aan de slag te kunnen, de docenten zijn echte experts in de branche (managers van internationale artiesten etc.) en leg je ook al contacten voor de toekomst. Duim alsjeblieft voor me!
Verder ga ik de komende tijd ook achter woonnruimte aan, want ik moet hier echt weg. Ik heb dan wel dat luchtmatras nu, maar slapen op een onverwarmde, stoffige zolder waar ook nog eens veel oude rommel staat, is niet echt iets om vrolijk van te worden. En vooral die confrontatie iedere dag van het niet welkom zijn hier is niet meer vol te houden. In je uppie wonen, ook al betekent dat onvermijdelijke eenzaamheid, is te verkiezen boven het ergens zijn waar je niet gewenst bent.
Als ik die masterclass en woonruimte heb geregeld, dan ga ik me beraden over wat ik ga doen t.o.v. Rijkswaterstaat. Want het kan toch niet zo zijn dat ze ongestraft maar hun gang kunnnen gaan? Dat ze iemand keihard kunen dumpen en dan ook nog eens het fatsoen missen om zich aan de afspraken te houden? Ze zijn nog niet klaar met mij!
Kortom, ik ben schoorvoetend op weg maar ben er nog lang niet!

Vrijdag, 19 December 2003
De vreugde is weer van korte duur. Ik voelde me gisterenn behoorlijk ziek, maar daar kan ik nog mee leven. Wat erger is, is dat mijn ex weer met haar treitercampagne begint. Ze zat vandaag weer de hele tijd te vertellen dat ik op moet rotten, dat ik al heel lang geleden weg had moeten zijn, etc. etc. En dan weet ze precies waarmee ze me kan raken: "Waarom ga je niet bij je vrienden wonen." Zij weet donders goed dat ik geen vrienden meer over heb en dat dat pijn doet. Ik kan gewoon nergens terecht. Zij dreigt alweer aktie tegen me te ondernemen om me uit huis te krijgen. En nu komt er ook nog een nieuwe maatregel bij. Tot gisteren at ik gewoon mee, maar dat is ook afgelopen nu. Na geen eigen kamer en bed nu ook geen eten meer dus.Shit !!! Net nu ik weer een beetje hoop voor de toekomst begon te krijgen begint ze weer. Het helpt ook niet als ik zeg, dat ik sneller mijn zaakjes voor elkaar heb en dan het huis uitga, als ze me met rus laat. Het houdt maar niet op! December is toch al niet mijn favoriete maand. Iedereen en alles mekkert maar over liefde, vrede, gezelligheid en familie. Dat brengt bij mij het pijnlijke gevoel dat ik alles kwijt ben en deze feestdagen weer alleen zal doorbrengen. En dan is er ook nog de herinnnering aan Kerst 1998, toen die man zijn gezin ombracht. Ik wou dat ik kon slapen en pas in januari weer wakker werd. Als ik dan ook nog andere woonruimte had, waar ik wel welkom ben, dan is alles weer anders. Maar voorlopig zijn dit de donkere dagen voor Kerst, die gevolgd worden door de inktzwarte donkere Kerst die me weer wacht. Ik zag vandaag ook nog op de tv een echtpaar, wat uit huis was gezet zonder inkomen en sindsdien in een auto woont. Allemaal dankzij dat sociaal christelijke Balkenende kliekje. Zelf hebben ze ongetwijfeld een fijne kerst met een rijkgevulde dis en een warm huis. Wat een gajes zeg! En ook nog op Kerstnacht naar de kerk om met een uitgestreken vrome smoel te zingen over vrede op aarde en liefde voor alle mensen. Wat een huichelaars! Life sucks!

Donderdag, 25 December 2003
Kerst 2003, was het maar voorbij! Ik ben doodmoe van dat schijnheilige gezemel over 'vrede op aarde', 'in de mensen een welbehagen', gezellig met de hele familie, etc. etc. Normaal vind ik wel wat affleiding op de tv of op internet als ik het even niet zie zitten, maar in december is dat onmogelijk. Alles en iedereen is geobsedeerd met dat hypocriete gewauwel. Ondertussen gaat Amerika rustig door met het terroriseren van de bevolking in Afghanistan en Irak, volhardt de Balkenende bende in de razzia's op vluchtelingen en het, zelfs in de vrieskou, op straat zetten van complete gezinnen. Dat welbehagen is dan zeker niet bedoeld voor alle mensen. Diegenen die dat besluiten hebben deze Kerst voorin de kerk gezeten om met uitgestreken gezichten hun vrome liederen te kwijlen. Hier is een tip voor hen: Kerst 2003
Wat mezelf betreft: mijn ex ging altijd met Kerst naar haaar moeder, maar deze keer niet. Dat betekent dus Kerst in m'n eentje op een koude zolder. Vanavond kookte ze alleen voor haar en de kinderen, ik mocht niet mee eten. Ik moest dus wachten tot ze klaar was om zelf wat te kunnen maken. Gelukkig had ik er op gerekend, want ik ken haar. Ik heb gisteren bij de supermarkt een soort gourmetschotel gehaald en dat heb ik op de steengrill bereid. Samen met wat versgebakken broodjes en een paar bacootjes was het toch een beetje feest. De kinderen vonden het ook heel erg lekker, ik heb ze lekker laten meegenieten. Nu, na het eten, zit ik weer op zolder, mijn dochter is maar naar een vriendinnetje gegaan en mijn zoon gaat zo naar een vriend. Tja, voor hen is de sfeer deze Kerst ook niet gezellig natuurlijk. En dan de kerst/nieuwjaarkaarten: al onze kennissen adresseerden de kaarten slechts aan mijjn ex en de kinderen, alsof ik niet meer besta. Dus ook geen goede wensen voor mij dit jaar. Of toch .... er was er één, die aan ons allemaal was gericht. Die was van mijn zoon's beste vriend. De jeugd heeft blijkbaar meer fatsoen dan diegenen, die altijd wat op hen aan te merken hebben. Morgen 2e Kerstdag en dan nog Oud en Nieuw, was het maar voorbij.

Woensdag, 31 December 2003
Oudejaarsavond 22.30 uur. Ik zit alleen thuis. Mijn zoon viert Oud en Nieuw bij vrienden en mijn ex bij een vriendin; ze heeft onze dochter meegenomen. Deze feestdagen zijn verschrikkelijk geweest. Ik ben ook al niet lekker de laatste dagen, dat kan een gevolg zijn van hoe ik de laatste dagen vecht tegen mijn depressie en vooral mijn gevoelens over hoe iedereen daar op gereageerd heeft en ik alles en iedereen ben kwijtgeraakt.
Ik moet iets verzinnen om te doen, om mijn gdachten af te leiden. Als ik niks doe denk ik aan al die mensen, die ik ken. Voor velen heb ik altijd klaargestaan. Met Kerst en ook nu zitten die gezellig in familie- of vriendenkring, voelen warmte en geborgenheid. Geen één denkt aan mij. Ik vecht tegen zelfmedelijden en bittterheid, voel me verlaten en verraden en daar baal ik van !!! Ik wil me niet zielig voelen verdomme. Wat haat ik de wereld en het leven! Wat haat ik die schijnheilige vriendschappen!
Morgen is het gelukkig voorbij en ik hoop dat het komende jaar er EINDELIJK positieve dingen gaan komen, dat ik snel andere woonruimte vind, dat ik in januari met die cursus mag beginnen en dat ik EINDELIJK eens een gevoel mag hebben dat ik blij ben dat ik leef. Mijn gevoel zegt me dat dit nooit ophoudt, maar ik geef er niet aan toe. Ik ben verdomme een vechter! Dat heb ik vaker bewezen. Ik schrijf dit nu in tranen, heb het nu even moeilijk, maar ik geef niet op. Shit! Kon ik maar slapen tot morgen.

Terug naar Logboek index - Door naar Januari 2004

Copyright © 2003 depress1999