Logboek van een Overlevende - Augustus 2005

Maandag, 8 Augustus 2005
Ik heb mijn logboek al een tijdje niet meer bijgewerkt, dus bij deze dan maar weer.

Het gaat een stuk minder met me. Ik ben hondsmoe en zie het niet meer zitten. Vandaag kreeg ik weer eens zo'n idiote gedachte van "Op mijn verjaardag gooi ik het bijltje er bij neer." Nee, maak je maar geen zorgen, ik doe dat echt niet hoor! Dat heb ik me een paar jaar geleden voorgenomen en dan blijf ik daar ook bij. Ook al zou dat voor mij een uitweg zijn, dan mag en kan ik dat diegenen die achterblijven niet aandoen. Maar het zegt wel iets over hoe ik mij voel. Ik zie gewoon geen uitweg meer, die verdomde moeheid is om gek van te worden. Gewoon de kleine dagelijkse dingen zijn al te veel! Dat en die eenzaamheid. Mijn kinderen komen nog steeds niet langs. Vanavond zag ik nog mijn dochter. Die fietste langs met een paar vriendinnen. Toevallig stond ik weer eens voor het raam. Wel leuk dat ze deze keer naar boven keek en ook zwaaide.

Is er dan helemaal niks positiefs te vertellen? O jazeker! Allereerst ben ik er afgelopen week even uit geweest, van woensdagavond tot vrijdagmorgen. Dat was heerlijk om er uit te zijn in fantastisch gezelschap! En verder is er ook goed nieuws te melden over mijn flatje. Eindelijk gaat de Woningstichting daar wat aan doen! Behalve de algemene werkzaamheden, die aangekondigd waren (buitenkant van alle flats schilderen, portieken afsluiten, voordeuren van alle woningen vervangen, dubbelglas plaatsen), komen ze ook bij mij binnen dingen doen! Volgende week woensdag komen ze bij me langs om allerlei reparaties uit te voeren. Zo krijg ik een nieuwe toiletpot, komt er een plancet onder de spiegel in de ene slaapkamer, wordt al het hang- en sluitwerk nagelopen, de muur in de gang gerepareerd en de balkons schoongemaakt. Dat zal een hele verandering zijn! En het is fijn om weer tv te kunnen kijken en nu ook telefoon te hebben.

Maar verder is het dus niks. Al die pijn, die van binnen zit! Al die verschrikkelijke herinneringen! Al dat gemis van mensen die er niet meer zijn of in ieder geval nooit meer komen. Pijn over het verleden en het heden en zorgen over de toekomst. Hoe moet het verder? Is er nog wel wat verder? Dan ook nog financiele zorgen. Ik heb o.a. dan wel weer telefoon en tv, maar dat kostte wel wat natuurlijk. Behalve de abonnementskosten moest ik ook aansluitkosten aan KPN betalen en voor de TV heb ik een nieuwe kop op mijn schotel moeten kopen. Zonder dat soort extra dingen kan ik wel rondkomen. Ik krijg wel genoeg voor de huur en de dagelijkse boodschappen. Maar deze maand was het dus even iets teveel extra's. Dus dat wordt voorzichtig aan doen totdat ik weer beur.

Dus... het is op dit moment een donkere periode. Ik kom nog wel uit bed, maar dat kost me wel moeite. Ik wil het huis op orde krijgen, maar dat lukt me gewoon niet. Te moe om ook maar iets te doen. Ik ben al blij als ik het op kan brengen om te koken en te eten. Ik sta regelmatig voor het raam naar buiten te kijken. Dan zie je mensen samen, die het leuk hebben. Ik weet ook wel dat dat niet voor iedereen geldt, maar zo voelt het dan. En nu is het overal donker, iedereen slaapt... ik ben de enige die nog wakker is. Morgen een nieuwe dag. Ik zie er tegenop.

Zondag, 14 Augustus 2005
Het gaat gelukkig wat beter. Nee, er zijn geen veranderingen in de situatie, maar de scherpe kantjes zijn er voor het moment even af. Het lukt me om regelmatig mijn gedachten te verzetten door het kijken naar tv, spelletjes op de pc te doen, etc. Op de momenten, dat ik over mijn situatie nadenk, wordt het me teveel. Het enige wat ik dus kan doen is te proberen aan andere dingen te denken. Er is toch geen oplossing, het is zo uitzichtloos. Vanmiddag ga ik er even uit. Ik ga voetbal kijken bij de buren. Die hebben nu zo'n abonnement om live voetbal te kijken. En ik moet maar gelijk gaan eten als ik hier terugkom, anders weet ik het wel. Als ik een tijdje wacht komt er weer niks van en is het de volgende dag dat ik niet normaal eet. De laatste dagen heb ik enkel wat brood gegeten met af en toe zo'n mini pizaatje of broodje hamburger. Vandaag wil ik nasi goreng maken. Ik heb de spullen in huis, dus dan maar even de energie er voor opbrengen. En daarna ook afwassen. Morgen beginnen ze aan de flats te werken. De steigers staan er al en ook het dubbelglas staat klaar. Ik ben trouwens deze week ook nog bij Maatschappelijk Werk geweest. De volgende keer neem ik het boek van de cursus 'In de put, uit de put' mee en gaan we daarmmee aan de slag. Verder vroeg ze me om toch maar over medicatie na te denken. Dat zou me in zo'n periode als de laatste weken aanzienlijk kunnen helpen. Want het werd me echt te veel. Maar ja, behalve de financiele kant, heb ik het er niet zo op. Met mijn drugsverleden ben ik heel voorzichtig met het slikken van middeltjes. En verder heb ik toch over heel veel negatieve bijverschijnselen gelezen. Ik denk er nog wel over... weet het nog niet. Hopelijk blijft de toestand de komende dagen wat stabiel of zelfs nog wat beter. Dan heb ik weer iets energie en kan wat in mijn huis aan de gang. Ik moet en wil echt opruimen.

Maandag, 15 Augustus 2005
Vandaag zijn de werkzaamheden aan de flats begonnen. Het hek van het balkon aan de achterkant is opnieuw geverfd en morgen komen ze bij mij dubbelglas erin zetten. Daar lijkt het op tenminste, want vandaag waren ze hiernaast aan het werk. Vanmiddag laat werd ik gebeld door mijn ex die zei dat mijn kinderen zo langs kwamen omdat ik jarig ben. En mijn zoon zou een formulier bij zich hebben waar ik alleen maar een handtekening onder hoefde te zetten. Even later stonden ze voor de deur! Ik moest wel even slikken... Nee, ze hadden geen kado bij zich, maar dat ze kwamen was al een geschenk. Ze hadden even moeten zeggen dat ze kwamen, want ik had niks in huis natuurlijk. Maandenlang haalde ik van alles in huis, wat zij lekker vinden. Maar omdat ze nooit kwamen bleef ik iedere keer veel dingen weggooien. Op een gegeven ogenblik ben ik daar dus ook mee gestopt. Ook voor het eten had ik dus geen rekening met ze gehouden. Maar ze hadden trek in pizza, dus die heb ik laten bezorgen. Na het eten kropen ze allebei achter een computer en om een uur of half 9 gingen ze beiden weer weg. Op de valreep kwam mijn zoon nog met dat formulier... of ik die even wilde tekenen. Het was voor studiefinanciering. Ik heb hem gezegd dat ik het eerst wilde doorlezen voordat ik mjn handtekening eronder zette, anders weet ik niet waar ik voor teken. Dus komt hij het morgen ophalen. En nu heb ik dus het gevoel dat de ondertekening van dat formulier de hoofdreden was van hun komst. Aangezien ze nooit meer komen is het lastig om ineens wel aan te bellen als ze me nodig hebben. Dus kwam mijn ex op het lumineuse idee om mij te feliciteren en dan ook dat formulier even te laten tekenen. Weg is de blijdschap dat ze kwamen... O, ik ben nog steeds heel blij dat ik ze weer eens gezien heb! Maar wat doet dat toch pijn om alweer te moeten ervaren dat je er alleen maar mag zijn als iemand je voor iets nodig heeft! Ik heb even zitten huilen. Wat haat ik dit kloteleven.

Woensdag, 17 Augustus 2005
Zo, het gaat gelukkig wat beter, ik probeer maar niet meer aan mijn verjaardag te denken. Gisteren is mijn zoon inderdaad langs geweest voor dat formulier. Ik heb het even uitgebreid met hem doorgenomen. Omdat hij hier toch was heeft ie even op de Xbox gespeeld en is ook blijven eten. Nu maar weer afwachten hoe lang het duurt voor hij weer een keer komt.
Vandaag zijn ze van de woningstichting geweest en hebben diverse klussen in mijn woning gedaan. Het balkon is mooi schoon (kan ik daar eindelijk ook eens lekker zitten), ik heb een nieuwe wc-pot, de nuur in de gang hebben ze wat aan gedaan, al het hang- en sluitwerk nagelopen, etc. Nu krijg ik zelf ook meer zin om aan de slag te gaan hier. Er moet nog wel veel gebeuren voordat het echt een thuis is, maar het begin is er.
Ik heb ook weer eens wat gewonnen! Vandaag zat er een boek in de post van Herman Finkers: Het meisje met de eierstokjes. Heb ik bij de VARA gewonnen. En alsof al dit goede nieuws nog niet genoeg is: Volgende week ga ik er weer eens uit! Naar Zwitserland. Ik heb geld voor de reis gekregen en morgen ga ik een kaartje halen. Lekker! Kortom, voorlopig gaat het een stuk beter dan een paar dagen geleden. Hopelijk blijft dat een tijdje zo. Als ik nu ook eens eindelijk weer gewoon kon slapen zou het helemaal de goede kant op gaan. Maar dat is nu nog even teveel verlangd. Overdag gaat het best goed, maar s'avonds en s'nachts heb ik het nog wel moeilijk. Met het invallen van de duisternis schijnt ook de eenzaamheid mee te moeten komen. Zolang ik me dan maar kan bezighouden gaat het wel, maar ik kan niet gaan stilzitten en niks doen, dan komen de negatieve gedachten op me af. En naar bed gaan is er dan ook niet bij. Dus dan maar wat internetten, spelletjes doen en zo.

Donderdag, 18 Augustus 2005
De reis naar Zwitserland is geregeld. Volgende week om deze tijd ben ik daar! Niet te geloven zeg! Het geeft me in ieder geval weer eens een lekker gevoel. Natuurlijk maak ik me ook weer zorgen... dat ik me zal verslapen. Maar dat is me nog nooit overkomen als ik daarheen ga, dus dat zal deze keer ook wel goed gaan. Verder is er geen nieuws. De timmerlui, schilders en glaszetters zijn nog niet bij mij geweest, al staan de steigers er al vanaf vorige week. Maar dat zal mijn reis niet in de weg staan. Ik heb met de buurman geregeld dat ik de sleutel bij hem achterlaat. Dan kunnen ze er altijd bij. Dat weekje eruit laat ik me niet afpakken! Ik ben er zoooo aan toe! Ik ga nu zo maar even eten, ik heb nog niks op vandaag en het is al zes uur geweest.

Zaterdag, 18 Augustus 2005
Gisteren was het echt een zware dag! Ik had slecht geslapen en de hele dag die verflucht. 's Middags kreeg ik weer even zo'n soort migraine aanval. Ik was de hele dag hondsmoe en ook helemaal niet lekker. Plus weer die eenzaamheid... tja dan weet je het wel. Ik heb er wel tegen gevochten, heb zelfs nog even de hond van de buren uitgelaten, maar het heeft niet mogen baten. Vandaag gaat het gelukkig beter. Ik heb vanmiddag een paar boterhammen op en straks nog maar wat eten (het is nu net na zessen). Hopelijk bijft het zo. Gisteren (en vandaag ook eerst) wilde ik eigenlijk in bed blijven, maar dat lost ook niks op natuurlijk. Voor je het weet kom ik er helemaal niet meer uit. Dus dan maar hard tegen mezelf zijn, opstaan en de dag tegemoet gaan. Ik ben wel in voor een mooie, leuke dag zonder grote problemen en alleen maar wat lol en genieten... keep on dreaming!

Dinsdag, 23 Augustus 2005
Ik ben kapot. Vanmorgen moest ik er om 7 uur uit, want ze kwamen dubbelgas in mijn flat zetten en zo. Al gauw waren de ruiten er uit. Toen bleek dat niet al het glas aanwezig was! Die hele opknapbeurt is echt een zootje. De schilders en timmerlui kunnen er ook niks aan doen, die doen hun best. Het zijn ook wel aardige lui. Het is nu na vieren en alles zit weer dicht, maar het is nog lang niet klaar. Het is hier en daar provisorisch gedaan met noodglas. Het waait nu tenminste niet meer hier, maar ik heb het nog wel erg koud. Ik heb ook nog niks gegeten vandaag, heb niet veel in huis. Ik ga een blik soep opwarmen denk ik. Daar zal ik wel van opknappen. Ik zit ook in spanning te kijken wat daar in Zwitserland gebeurt met al die overstromingen. Ben benieuwd of die treinreis wel door kan gaan. Ik hoop het toch wel want ik kijk er zo naar uit. Ik moet er niet aan denken dat er wat tussen komt, ben er zo aan toe!
En maar hopen dat niet dat ik ziek word. Het was vandaag verschrikkelijk... de hele dag kou en wind door het huis... klereherrie... te weinig geslapen... niks gegeten.

Terug naar Logboek index - Door naar September 2005

Copyright © 2005 depress1999