Logboek van een Overlevende - Augustus 2004

Maandag, 2 Augustus 2004
Ik heb weer eens slecht geslapen. O.k. mijn slapen is zelden goed de laatste jaren, maar vannacht dus wat meer. Dus ben ik moe en heb ook weer hoofdpijn. Ik ben er wel even uitgeweest, moest ook nog naar de Maatschappelijk Werkster. Afgelopen week had ik daar namelijk een afspraak, die ik door mijn ziekte helemaal ben vergeten! Shit hoor! Ik hoop dat ze niet al te boos is, ik heb natuurlijk hele slechte ervaringen met mensen, die met mijn vergeetachtigheid werden geconfronteerd. Ik heb maar een brief bij Maatschappelijk Werk in de bus gegooid waarin ik het heb uitgelegd en mijn excuses heb aangeboden. Ik wacht nu haar reactie maar af.
Ik heb wel goed gegeten, al is het maar één keer :-( , heb er voor gezorgd dat ik in ieder geval (naast wat spareribs) veel vitamientjes heb binnengekregen (rauwkost: sla, komkommer, tomaat, radijs, worteltjes). Mischien ga ik zo nog even wat brood eten en ook wat fruit. En ook ben ik begonnen om veel meer water te drinken. Ik kwam er achter dat ik veel te weinig drink, vooral gezien de temperaturen. Dat is ook niet bevorderlijk om je lekker te voelen ben ik bang.
Nou ja, ik was toch van plan om deze week met de kinderen nog te gaan barbecuen. Dan ga ik maar eens goed eten.
Het is trouwens deze maand een jaar geleden dat ik met deze site - en ook dit logboek - ben begonnen. Err is toch wel veel gebeurd in die 12 maanden! Dat geeft me weer wat moed. Een jaar geleden zat ik zonder geld en geen uitzicht op een uitkering. Dat heb ik nu gelukkig wel. Wat me wel zorgen baart is, dat ik nog steeds heel veel last heb van die verschrikkelijke moeheid. Dat die maar niet over lijkt te gaan! En dat vrijwel niets vanzelf gaat, maar dat ik mezelf meestal moet dwingen om zelfs maar de doodgewoonste dingen te doen. Het is een doorlopend gevecht tegen de verleiding om het maar op te geven.
Ook is het nog heel onzeker wat mijn toekomst zal zijn. Hoe gaat dat met die woning? En met die muziekbusiness? Lukt het me om weer helemaal uit die depressie te komen? De gevolgen kunnen niet meer ongedaan worden gemaakt. Mijn huwelijk is voorbij, mijn baan ben ik kwijt en ook vrijwel al mijn vrienden .. nou ja vrienden ... vermeende vrienden. Wel heb ik er een paar nieuwe bij gekregen en die zijn in ieder geval meer vriend dan al die mooipraters, die mij jarenang hebben omringd.
In ieder geval hoop ik spoedig op mezelf te wonen (al zie ik best wel op tegen die eenzaamheid en zo) en dan EINDELIJK eens aan herstel te kunnen werken!

Dinsdag, 3 Augustus 2004
Ik was al om half acht wakker, dus veel te weinig geslapen. Ik werd wakker omdat ik pijn aan mijn gebit had. Ook dat nog! Vandaag maar rustig aan doen.

Woensdag, 4 Augustus 2004
Na nog een nacht van maar een paar uurtjes slaap heb ik vanmorgen maar de tandarts gebeld. Gelukkig kon ik al vandaag om half twaalf terecht. En nu ben ik dus weer een kies armer. Die is getrokken. Hopelijk kan ik vannacht eindelijk weer eens goed slapen. Verder een rustige dag. De kinderen zijn allebei weg en ik zit dus alleen. Ik ga zo wel even boodschappen doen, want dat is er de laatste dagen bij ingeschoten. Morgen dan maar barbecuen.

Donderdag, 5 Augustus 2004
Helaas, alweer veel te weinig geslapen! Weer werd ik veel te vroeg wakker, die pijn is nog niet weg. Het kan nog een reactie zijn op het trekken van die kies wellicht. Dat hoop ik dan maar, want dat is binnenkort dan wel over. Onderhand ben ik wel radeloos. Ik ben kapot. Dit is echt shit. Dacht ik even twee weken met mijn kinderen te kunnen gaan genieten en dan ben ik de hele tijd ziek en te moe om wat te ondernemen. Gewoon een tijdje rust en niks moeten of hoeven. En lekker slapen!

Zaterdag, 7 Augustus 2004
Yes !!! Vandaag werd ik voor het eerst wakker zonder kiespijn! Wat heerlijk, zeg! Het gevolg is dat ik eindelijk weer eens beter heb geslapen en weer wat zin heb gekregen. Net op tijd, want morgen komt mijn ex weer thuis. Wel balen dat, door al die lichamelijke ongemakken, deze twee weken niet zijn geworden wat ik wilde: een hele leuke tijd voor mijn kinderen. Ik ben me er zo van bewust dat ik niet het enige slachtoffer ben van mijn depressie. Ook mijn kinderen hebben een paar verschrikkelijke jaren achter de rug en dat op een leeftijd die toch al moeilijk is. Ik moet oppassen om me niet schuldig te voelen, want ik heb er ook niet voor gekozen om depressief te worden. Niemand, inclusief mijzelf, heeft schuld aan die depressie. Wel zijn er lieden, die er schuld aan hebben dat het erger is geworden dan had gehoeven. Mijn werkgever - Rijkswaterstaat (en dan vooral die despoot, het hoofd van Personeelszaken) - mijn ex, al die zogenaamde vrienden (inclusief dat schijnheilig tuig wat zogenaamd begaan is met het lijden in deze wereld en daar aktie voor voert ... wat een egotrippers, zeg!), de totale hulpverlening. Nou ja, ik moet .... nee ... WIL verder! Ik moet niet meer omkijken. Dat valt niet mee. Ik zal toch op een of andere manier alles op een goede manier moeten verwerken. Als ik dat niet doe, dan komt die pijn terug. Mijn gevoel van eigenwaarde, die door mijn jeugd toch al niet zo groot was, heeft door dit alles een gigantische deuk opgelopen. Je denkt dat je vrienden hebt, dat je gewaardeerd wordt, dat je bepaalde dingen goed doet, en dan word je met de neus op de feiten gedrukt. Liefde, kameraadschap gaat alleen zover als het goed met je gaat. Je bent een machine, die geloosd wordt, als die hapert.
Dat betekent dus werk aan de winkel. Ik moet lereen dat ik er wél mag zijn, dat ik wél ok ben, dat ik wél goede eigenschappen heb, dat mensen het wél fijn vinden dat ik er ben, dat ik wél iets goeds kan bijdragen. En heel misschien leer ik ook dat ik iemand ben waar je van kunt houden.

Zaterdag, 14 Augustus 2004
WOW !!! Ik heb een woning toegewezen gekregen! Nou ja, ik moet de zaakjes met deWoningstichting nog wel even afwikkelen, maar verwacht geen moeilijkheden. Ik ben gelijk even gaan kijken. Het is een ftat (op 2 hoog) hier vlakbij. Met een balkon op het noorden en een balkon op het zuiden. Als het goed is kan ik er per 19 September in. Nu maar hopen dat de huidige bewoners geen of heel weinig overname willen hebben. Ik heb helaas niet veel, want ik moet overnieuw beginnen, alles weer opbouwen. Maar dit is toch wel goed nieuws, ik hou het hier niet meer uit. Ik heb mijn zoon gezegd dat ie mijn ex wel mag zeggen dat ik een woning heb, maar niet waar het is. Ze is in staat om zich met mijn leven te blijven bemoeien, ook als ik weg ben. Ik wil niks meer met haar te maken hebben, ga een nieuw leven beginnen en hoop er van te kunnen genieten.
Tjonge, dit kwam wel op tijd zeg! Ik had het de laatste dagen behoorlijk moeilijk met de situatie: die benauwde, bloedhete zolder, het letterlijk worden weggekeken, etc.
Andere tijden .... nieuw begin .... eindelijk leven ??? Nu eerst zorgen dat die woning gezellig wordt, dan nog die depressiecursus en het begin van mijn muziekbusiness .. klinkt goed zeg! Ik denk dat ik ook mijn rijbewijs ga halen. Een frisse start, waar ik het geluk een handje bij ga helpen. De nachtmerrie voorbij en de dageraad tegemoet? Zou het ???

Zondag, 15 Augustus 2004
Wat een dag, zeg! Vanaf vannmorgen kreeg ik allerlei sms'jes van wildvreemde mensen en sommigen belden zelfs. Wat blijkt? Iemand heeft in de Telegraaf van gisteren de volgende advertentie gezet: "Arie is jarig vandaag!! Wie maakt deze kanjer blij met een sms-je? 06-22267908". Wat een verrassing! Samen met de felicitaties van bezoekers aan mijn site (ook voor mijn nieuwe woning) maakt dit mijn verjaardag eindelijk weer leuk Ik heb het al jaren niet meer gevierd en vind het - samen met Kerst, Oud en Nieuw, etc - een verschrikkelijk eenzame dag. maar dit jaar is het dus anders. Toen ik wakker werd zette mijn dochter koffie voor me en van mijn zoon kreeg ik een mooi Led Zeppelin t-shirt. Mijn ex is inmiddels weg, dus dat maakt het ook wat relaxter. Wat een weekend!

Maandag, 16 Augustus 2004
Die brief van de Woningstichting had als verzenddatum 12 augustus, maar lag pas de 14e in de bus. Er staat in: "Zorgt u ervoor dat het reactieformulier binnen drie dagen na verzenddatum van deze brief bij ons is? De aanbieding vervalt na drie dagen automatisch". Dit zou dus betekenen dat ik nu niet meer in aanmerking kom!
Daar heb ik toch heel veel bezwaar tegen! Ik heb natuurlijk nog niet eens de kans gehad om de woning te bekijken! Deze eis is niet redelijk, vooral omdat zij de brief niet dezelfde dag bij mij in de bus hebben gedaan en zelfs niet de dag daarop! En dan ook nog in het weekend. Ik kan redelijkerwijs nooit aan die voorwaarde voldoen. Gisteren heb ik de Woningstichting dus maar gemaild en ook een afschrift naar de gemeente Wageningen gestuurd.
Vanmiddag belden ze en het is geregeld: Donderdagmiddag ga ik met iemand van de Woningstichting naar het huis kijken en dan hoef ik pas vrijdag het reactieformulier in te leveren. Hier is een foto van de woning:

Zucht, later op de dag werd het weer minder. Ik was met mijn zoon in een winkel. Hij zei dat ie even naar buiten ging, omdat hij zich niet lekker voelde. Ik was bezig met afrekenen. Hij kwam al gauw terug: "Ik voel me helemaal niet lekker.Ik zie bijna niks meer, alles is wazig." En toen .... "Ik red het niet meer, ik ga onderuit ...." En ja hoor, daar ging hij. Gelukkig was ik bij hem om hem op te vangen en hem neer te leggen. Daar lag hij in mijn armen, lijkwit .... Toen werd hij knalrood en zijn ogen werden heel groot ... paniek sprak er uit ... gelukkig praatte hij wel weer .. was weer wat bij kennis. Even later kwam hij overeind, maar ging toch maar weer zitten. De verkoopster was heel aardig, stond gelijk met de telefoon om eventueel 112 te bellen. Ze was ook geschrokken. Hij zeg er dan ook verschrikkelijk uit. Naar hem toe hield ik me rustig, praatte tegen hem maar van binnen schreeuwde het .... "NEE, ALSJEBLIEFT NIET !!!!" We zijn rustig naar huis gefietst, hebben daar wat gezeten en toen gegeten. Hij had niet veel trek, maar heeft toch wel gegeten. Ogenschijnlijk is hij er wat overheen, is naar een vriend gegaan, maar ik zag aan hem dat ie er toch wel mee zit. En anders ik wel! Ik realiseer me maar weer hoeveel mijn kinderen voor me betekenen. Dit deed vele malen meer pijn dan toen ikzelf zo ziek was en ik merk het nog steeds. pffff.
Ik wil wel dat hij naar de dokter gaat om in ieder geval even te checken wat het kan zijn, bloed laten onderzoeken en zo.

Donderdag, 19 Augustus 2004
Zo, ik ben bij de woning wezen kijken. Het was wel even slikken, het ziet er behoorlijk uitgeleefd uit. Ze zijn er druk aan het werk. In ieder geval wordt de badkamer helemaal vernieuwd (er zit niks meer in, zelfs geen vloer of tegels) en de keuken wordt ook opnieuw betegeld. Het is een zootje, maar dat komt ook door de bouwactiviteiten. Dit betekent wel, dat ik dus alle vloerbeddekkiing ook moet aanschaffen, er is gewoon niks over te nemen. Verder zit er in de woonkamer een gaskachel, terwijl er door het hele huis centrale verwarming zit. Ik heb aangegeven dat ik die kachel er uit wil hebben. Het is een lelijk, beschadigd, oud ding die nergens voor dient. Daarover word ik nog gebeld. Het zou me vrebazen als dat moeilijkheden zou opleven, die eis ljkt me alleszins redelijk. Er zitten trouwens 2 slaapkamers in. Dat is wel jammer, ik had gehoopt op 3. Maar, ondanks alles, denk ik dat ik die woning toch maar neem. Ik hoop er wat van te kunnen maken en ik MOET hier weg, dit houd ik niet meer vol!
Na de gebeurtenissen van de laatste dagen was ik helemaal kapot, sliep weer heel slecht en had het behoorlijk moeilijk. Daar kwam gisteravond ook nog een ruzie met mijn ex bovenop. Wel zeg ik nu ook wat terug, laat niet langer meer over me heen lopen. Ze is haar belangrijkste wepen kwijt: Het dreigen met mij uit huis te laten zetten. Ik ga haar zeggen dat ze aan moet geven wat ik mee mag nemen en dan kijk ik wel of dat redelijk is. Ik heb in ieder geval recht op de helft van de spullen, die tijdens ons huwelijk zijn gekocht. Zo, nu maar concentreren op het feit dat ik snel weg ben van deze negatieve situatie en even niet denken aan al het werk dat moet gebeuren en al die dingen die ik moet aanschaffen.

Vrijdag, 20 Augustus 2004
Ik zou gebeld worden door de Woningstichting over wat vragen die ik nog had, maar dat hebben ze dus niet gedaan. Desondanks heb ik wel het reactieformulier bij hen in de bus gedaan dat ik de woning neem. Ik kan het me niet permiteren om dit mis te lopen. Hier hou ik het niet meer vol. Aangezien ik nog de hele morgen heb gewacht op hun telefoon, ging ik pas 's middags het formulier brengen. Het kantoor was gesloten, dus ik heb het in de bus gedaan. Gelukkig was ik zo slim om er in te zetten dat ik zo laat was, omdat ik op hun telefoon wachtte en dat ik nog steeds wat antwoorden verwachtte. Nu wordt het dus aftellen en ... help !!!! ... dan krijg ik het druk. Ik denk dat ik voor alle zekerheid maandag ook maar even naar de Sociaal Raadslieden ga om dit te bespreken. Ik moet toch in dat gebouw zijn omdat ik een intakegesprek heb voor die depressiecursus. Ik ben er niet gerust op, heb teveel slechte ervaringen met instanties.
Verder is de situatie hier niet best. Ik mocht weer eens niet mee eten. Dus moet ik even wat regelen. Dat ga ik nu gelijk maar doen, want het is al half tien geweest en ik heb over de hele dag maar drie boterhammen op. Tja ... het is weer grimmig .. maar even volhouden nu .. nog ruim een maand!

Maandag, 23 Augustus 2004
Tjonge, er is veel gebeurd. Ik krijg dus op 22 September de sleutel van mijn woning. Verder heb ik op 6 September een intakegesprek voor die depressiecursus en ga ik woensdag voor een week uit logeren. Dat laatste ging nog bijna fout. Toen ik geld ging pinnen, om mijn kaartje te kopen, bleek dat ik niet genoeg had. Mijn uitkering was nog niet overgemaakt. Gelukkig had ik net voldoende voor de heenreis en wordt mijn terugreis betaald door waar ik ga logeren! Wat een opluchting, want ik had me er zo op verheugd! Ik kan onderweg helaas geen eten en drinken kopen, dus moet ik maar wat meenemen. Maar gaan doe ik!
Net op tijd weg ... ik slaap en eet weer niet goed .... de sfeer is ijzig hier ... ik word er constant aan herinnerd dat ik hier niet mag zijn. Nou ja ... the story of my life. Niks nieuws. Gelukkig ben ik in Zwitserland wel welkom. De vorige keer dat ik daar was voelde ik me voor het eerst sinds jaren veel beter en was ook minder moe. Wat kan een andere omgeving, en mensen die je liefde en vriendschap geven, toch een geweldig verschil maken! Woensdag ga ik weg.

Terug naar Logboek index - Door naar September 2004

Copyright © 2004 depress1999