Logboek van een Overlevende

Logboek van een Overlevende - Augustus 2003

Vrijdag, 15 Augustus 2003
Vandaag is het mijn verjaardag. Het is jaren geleden dat ik het gevierd heb. Hoe kun je iets vieren als je er nog niet uit bent of je wel blij bent dat het gebeurd is? Dat is niet enkel mijn mening. Er is niemand die op visite komt, dus blijkt er ook niemand anders te zijn die mijn geboorte een reden vindt om het te vieren.
Ik kon het eindelijk opbrengen om naar het CWI in Ede te gaan. Tot mijn blijde verrassing hoefde ik niet lang te wachten voordat iemand mij te woord stond. Tot mijn verbijstering stond ik echter ook zo weer buiten ... met lege handen. Ik heb mijn situatie voorgelegd, dat ik al een paar maand geen inkomen meer heb en ik me in wil schrijven plus een uitkering aanvragen. Zijn advies: Ik moet kontakt opnemen met de USZO me daar ziek melden en dan kom ik in aanmerking voor een uitkering van de Ziektewet. De Sociaal Raadsman had me iets heel anders verteld. Niks aan te doen, het CWI kan niks voor me regelen en ik BLIJF zonder inkomen. Maandag dus maar weer eens kontakt opnemen met de USZO.

Zaterdag, 16 Augustus 2003
Ik ben vandaag weer ontzettend moe. Mijn conditie is al tijden niet best, maar deze perioden van extreme moeheid zijn nog erger. Ik weet niet waarom, ik heb best wel redelijk geslapen. Hopelijk duurt het niet te lang.

Maandag, 18 Augustus 2003
Vandaag een emailformulier ingevuld op de sites van ABP/USZO en UWV met een dringende aanvraag voor een uitkering in het kader van de Ziektewet. Ik heb trouwens afgelopen woensdag (13 Augustus), op advies van iemand, een mailtje gestuurd naar Stichting Pandora, maar heb nog niets van hen vernomen, ook niet of het al is gelezen.
UWV mailt me terug met een telefoonnumer, wat ik kan bellen. Gelijk maar gebeld, een vriendelijke man staat me te woord en zegt even met een collega te moeten overleggen. Ik krijg te horen dat ik per 30 April 2003 ben ontslagen. Dan weet ik dat ook tenminste. Wel vreemd dat bij eerder kontakt met ABP/USZO mij werd verteld dat ik volgens hun gegevens nog steeds bij RWS in dienst was. Dat was eind Juli / begin Augustus. Hij belt me later terug met de mededeling dat ik kontakt moet opnemen met het UWV kantoor waar ik onder val. Ik bel dus naar UWV USZO Nijmegen. Een antwoordapparaat vertelt me dat er te veel bellers zijn en de verbinding verbroken wordt. Ik ga het om de paar minuten maar iedere keer proberen; ook in een loterij win je soms een prijs als je maar steeds een nieuw lot koopt. Wie weet kom ik er vandaag nog doorheen. Na een tijd is het nummer zelfs konstant in gesprek en krijg ik ook dat antwoordapparaat niet eens meer. Om kwart over 5 komt er eindelijk een ander bandje, die me vraagt om even te wachten. Dat even is een kwartier, de dame die me dan te woord staat is heel vriendelijk, maar kan helaas vandaag niets meer doen, aangezien iedereen inmiddels naar huis is. Ze noteert mijn telefoonnummer en belooft me morgen terug te bellen. Alweer een dag voorbij zonder uitzicht op verandering, zonder uitzicht op een uitkering. En de betalingsherinneringen blijven liggen. Tegen beter weten in dwing ik mezelf om te geloven dat het uiteindelijk goed komt.

Dinsdag, 19 Augustus 2003
Vanmorgen terug gebeld door UWV. Zij kennen me ook niet helpen. "Als je ziek bent op het moment van ontslag door een (Rijksoverheid-) werkgever, of ziek wordt binnen een maand na dat ontslag, dan heeft de werkgever een doorbetalingsverplichting." Ik moet dus naar mijn werkgever. De cirkel is weer rond. Via de vakbond loopt er een procedure tegen mijn werkgever en dat kan dus nog heel lang duren. In de tussentijd blijf ik zonder inkomen zitten.
Dan maar weer naar de Sociaal Raadslieden. Volgens de Sociaal Raadsman heeft het CWI niet juist gehandeld. In afwachting van de uitkomst van mijn conflict met RWS mag ik niet zonder inkomen blijven zitten en zou dus in aanmerking moeten komen voor een bijstandsuitkering. Hij belt het CWI, maar de betreffende persoon is op dat moment niet bereikbaar. Ik laat mijn telefoonnummer achter en ga naar huis. Later wordt ik terug gebeld. Er is een nieuwe afspraak gemaakt bij het CWI. Ik kan er a.s. Vrijdag, 22 Augustus om 15.15 uur terecht.
Ik merk aan mezelf dat het opraakt. Al bijna 4 maand zonder inkomen en nog steeds niets. Ook voor a.s. vrijdag is het helemaal niet zeker dat ik dan wel wat krijg. Er spoken weer allerlei gedachten door me heen. De ene keer wil ik de handdoek in de ring gooien. Het heeft allemaal geen zin meer, het leven heeft geen zin. De andere gedachten zijn die van machteloze woede. Dan ben ik van plan om naar Arnhem te gaan om een van de hoofdschuldigen aan mijn huidige situatie, het hoofd van P&O, op te zoeken en hem in elkaar te rammen. Of in hongerstaking te gaan voor het gebouw van mijn werkgever, gewapend met een spandoek om ze aan te klagen. Ik weet het echt niet meer! Ik ben op! Het enige wat ik vraag is een inkomen waar ik recht op heb, en woonruimte. Ik wil eindelijk eens werkelijk aan mijn herstel werken!
Ik beloof mezelf om in ieder geval door te gaan tot ik deze site af heb, tot ik mijn verhaal heb gedaan en een ieder kan zien in wat voor asociale maatschappij wij leven. Dan is dit een aanklacht tegen al die instanties, ambtenaren, bedrijven, hulpverleners hoe ze toelaten dat een mensenleven te gronde wordt gericht en in sommige gevallen er zelfs daadwerkelijk aan meewerken. Wie weet of ze dan wellicht door anderen er nog eens op worden aangesproken. Als er nog zoiets als gerechtigheid bestaat dan zouden lieden als mijn werkgever geen moment meer een goede nachtrust mogen hebben. Dan zouden al die instanties, die zich achter allerlei regels verschuilen om niets te doen, verplicht worden om tien jaar lang elke dag al die regels 100 keer handmatig over te moeten schrijven.

Woensdag, 20 Augustus 2003
Geen verandering in de situatie, wel weer vervelende opmerkingen thuis. Mijn ex heb ik op de hoogte gebracht van de problemen met mijn uitkering en haar reactie was: "Dat ik dit nog allemaal moet meemaken. Ik wil het helemaal niet en hoef het eigenlijk ook niet. We zijn gescheiden en je had al lang weg moeten zijn." Ze heeft aan een kant natuurlijk wel gelijk, maar het doet wel pijn om wederom te moeten horen, dat iemand uit je omgeving zich niet interesseert wat er met je gaat gebeuren en zich meer zorgen maakt dat ze het hoort. Ik zeg haar dat, als er op korte termijn geen verandering komt, ik wel weg ga en desnoods op straat ga leven. Ik moet hier echt weg! Het is niet leuk om ergens te zijn waar je niet welkom bent. Helaas is er op dit moment geen plek waar ik dat wel ben.

Donderdag, 21 Augustus 2003
Vandaag zat er een antwoord van Stichting Pandora in de mail met het advies om hun telefonische informatie en adviesdienst te bellen. Ga ik morgenochtend ook maar doen. Ik zie vreselijk tegen morgen op. Natuurlijk ben ik blij dat ik een gesprek heb bij het CWI, maar ik WEET dat ik na morgen nog steeds met lege handen sta en ook geen uitzicht op wat voor uitkering dan ook. Hoe ik dat weet? Ik ben nu al zo lang bezig en nog geen steek verder. Ja, het is een kenmerk van iemand met een depressie, dat hij alleen maar negatieve verwachtingen heeft en dus probeer ik constant daartegen te vechten. Maar mijn verwachtingen in deze zijn gebaseerd op ervaringen. O, ik hoop zo dat ik me vergis en dat ik morgen kan zeggen: "Het is toch voor elkaar!" Waarom zijn er toch geen hulpverleners, die met de vuist op tafel slaan en zeggen: "Stop! Zo gaan we dus niet langer met mensen om!" Het enige wat je hoort zijn vage verhalen, citeren van regels en een opnieuw doorschuiven naar een andere instantie. Ik vecht nog steeds door, een strijd tegen regelgeving, tegen hopeloosheid en tegen het weer opkomen van mijn depressie, maar kan zo langzamerhand best wel wat steun gebruiken van iemand die de weg weet in instantieland en wetgeving en bereid is om samen met mij dit gevecht aan te gaan. Voor een gezond iemand is dit al niet te doen, in mijn geval ben ik bezig met het schier onmogelijke. Het is zo frusterend om gevoelsmatig te weten dat je in je recht staat en het toch niet te krijgen.

Vrijdag, 22 Augustus 2003
Bij het CWI geweest en nog steeds geen geld. Ik krijg een pak papier mee dat ik in moet vullen en meenemen naar de volgende afspraak op Maandag 1 September. Dus dat is weer ruim een week zonder inkomen. Wat me wel helpt is het feit dat ik heel vriendelijk te woord ben gestaan. Ze nam echt de tijd voor me en ik kon, voor het eerst sinds jaren, eindelijk weer eens mijn verhaal kwijt. Het geeft me in ieder geval het gevoel dat anderen me toch nog als een mens zien. En zij kan het ook niet helpen, dat die papierwinkel zo gigantisch is. Wat ik o.a. niet snap is dat in een tijd als deze, waar alles over iedereen op computers is opgeslagen, je zoveel informatie moet verstrekken. Voor mij wordt het een hele toer om het allemaal in te vullen. Mijn leven de laatste jaren is nu niet bepaald georganiseerd. En dat terwijl diezelfde informatie, of in ieder geval een groot deel, bij de overheid in computers staat. Ik hoop alles in te kunnen vullen, want bij het in gebreke blijven, geen volledige informatie te kunnen verstrekken, krijg ik dus geen uitkering. Een ander probleem is dat ik ook wat informatie moet hebben van mijn ex. Toen ik haar dat vertelde barstte ze uit, zei dat ze er niets mee te maken wilde hebben. Hopelijk draait ze bij, want anders heb ik een onoverkomelijk probleem. En daar bovenop is mijn identiteitsbewijs ook nog verlopen, dus ongeldig. Hoe ik die moet verlengen, weet ik niet. Dat kost geld en ik heb niets meer. Wat ook aan me begint te vreten is dat ik helemaal niets meer hoor van de vakbond. Ik hoop dat ik nog 'in de picture' ben, maar het zal me niet verbazen als ik in een of andere lade ben beland en er over een paar maand weer uitkom.

Zaterdag, 23 Augustus 2003
Vandaag een vrij relaxte dag. Ik kreeg zelfs wat geld voor sigaretten van mijn ex! O.k. aan mijn situatie is nog niets gewijzigd, maar op een of andere manier vind ik nog de energie om door te blijven gaan. Ik hoop dat dit zich doorzet, dan kan ik, als de praktische dingen allemaal geregeld zijn, proberen door te gaan op deze opgaande lijn.

Dinsdag, 26 Augustus 2003
Gewoon weer een shitdag. Er komen weer aanmaningen binnen voor onbetaalde rekeningen. Dat op zich is al geen reden om te juichen. Wat er nog bij komt is dat mijn ex dit aangrijpt om met allerlei verwijten te komen en uiteindelijk met de conclusie: "Er is maar één oplossing: Jij moet het huis uit." Ik baal toch zo dat ik nog steeds niet heb geleerd om hier mee om te gaan! Ik trek het me nog steeds te veel aan een ben nu dus behoorlijk down. Houdt dit nu nooit op? Ik voelde me de laatste dagen best wel redelijk tot goed, maar moet constateren dat er niet echt veel nodig is om me weer terug te zetten :-(

Woensdag, 27 Augustus 2003
Sinds gisteren ben ik weer moe en heb ook al twee dagen last van zeurderige hoofdpijn. Gisteren dacht ik nog dat die kwam door te weinig slaap, maar vannacht heb ik best wel goed geslapen en toch is die hoofdpijn er nog. Ik hoop dat ik heel snel andere woonruimte heb en eindelijk rust. Ik weet wel dat dan de eenzaamheid zal toeslaan, maar ik prefereer die nu boven de huidige situatie.

Terug naar Logboek index - Door naar September 2003

Hosted by www.Geocities.ws