Logboek van een Overlevende - April 2005

Vrijdag, 1 April 2005
Inmiddels is mijn uitkering over maart eindelijk binnen. Op zich fijn, maar .... wel 300 Euro gekort! Niet te geloven, hoor! Daar zit zo'n ambtenaartje van de UWV achter zijn of haar bureau in een riant kantoor (we weten inmiddels wel hoe er de laatste jaren geld over de balk is gesmeten bij verbouwingen en herinrichtingen bij de nederlandse variant op het Kremlin ... hele luxe toiletten en al die schaamteloze verkwistingen) en die besluit dus dat ik het maar met 300 Euro minder moet doen. Ik kan normaal van de uitkering rondkomen, maar hou niets over om die dingen nog aan te schaffen, die ik voor mijn huis nodig heb (gordijnen, kasten, etc.), met zo'n korting kom ik dus in de problemen. Wie weet gaat dat heerschap naar huis en vertelt trots tegen zijn kinderen: "Jullie kunnen trots zijn op papa, want hij is heel belangrijk. Papa heeft macht en vandaag is er iemand in Wageningen die dat gemerkt heeft. Ik laat niet met me spotten!"
Na even helemaal in de vernieling te hebben gelegen (na het lezen van die brief ben ik een eindje gaan fietsen ... me suf piekerend bij wie of wat ik aan kon kloppen voor hulp, maar natuurlijk kon ik nergens terecht ... het ene moment wou ik er een eind aan maken en dan weer vreselijk kwaad met plannen om amok te maken bij het UWV, Rijkswaterstaat, VGZ en zo) ben ik weer wat overeind gekrabbeld. Ik snap echt niet waarom ik toch nog verder wil! Wat doe ik mezelf toch aan om maar weer door te martelen? Maar ja ... die vreemde, sterke drang om te overleven in me ... hoe lang blijft die me nog voortstuwen? wat kan ik allemaal nog aan? In ieder geval ben ik nu weer koortsachtig bezig om te zien wat ik aan mijn situatie kan doen. Vandaag wilde ik naar de Sociaal Raadslieden gaan, maar die hebben op vrijdag geen spreekuur. Daar ga ik dus maandag heen.
Verder heb ik op diverse sites - in een forum en zo - anderen opgeroepen om samen aktie te ondernemen. Uit ervaring weet ik dat je dan heel veel kan bereiken. Als je alleen bezig bent word je niet serieus genomen maar bundel je de krachten, dan kun je de hele wereld aan. De kracht van het collectief. Daarom heb ik dit op diverse sites gepost:

Ook ik heb de pech om aan de willekeur van het UWV te zijn overgeleverd. Een aantal jaren geleden kreeg ik een depressie die mij mijn huwelijk, mijn huis en mijn baan heeft gekost. Daarvoor was ik ruim 18 jaar in dienst van Rijkswaterstaat!

In 2003 heb ik 8 maand zonder geld gezeten doordat het UWV weigerde uit te betalen. Dat had misschien nog wel langer geduurd als een maatschappelijk werker van mijn ex-werkgever daar toen niet was ingesprongen. Maar ook die heeft nog een hele tijd moeten beuken om het eindelijk voor elkaar te krijgen. Je kunt het allemaal lezen in het logboek op mijn site http://www.geocities.com/depress1999/mijnverhaal/logboek/aug03.html

Uiteindelijk heb ik die uitkering dus met terugwerkende kracht gehad, maar had wel veel extra kosten doordat ik veel aanmaningen en incassobureaus achter me aan had. De energiemaatschappij heeft me zelfs op een gegeven ogenblik afgesloten. Die extra kosten krijg ik natuurlijk niet vergoed!

Sinds september woon ik helemaal alleen. Mijn huis is nog lang niet helemaal ingericht (ik heb o.a. geen kasten en geen gordijnen) want ik heb het geld gewoon niet. Ik heb moeite rond te komen en nu krijg ik vandaag ook nog eens een brief dat ik de komende maanden gekort wordt op mijn uitkering "omdat ik niet genoeg doe om weer aan de slag te komen"!

Ik heb mijn uitkering over maart nog steeds niet binnen en heb al achterstand in betalingen. Dit was voor mij de nekslag. Ik ben al jaren aan het knokken om uit mijn depressie te komen en ben al ver gekomen. Helemaal in mijn eentje heb ik het zover gebracht, zonder professionele hulp of medicaties. Maar iedere keer als je wat hoop hebt wordt je keihard teruggetrapt, vaak door het UWV. Dus .. het bijltje erbij neergegooid. Ik ben op.

Inmiddels ben ik een paar uur verder en bedenk ik dat er veel meer mensen zijn die door het UWV geterroriseerd worden. Waarom slaan we de handen niet ineen en vechten samen terug? Als we een goede aktie op poten zetten die de aandacht van de media krijgt dan weet ik zeker dat ineens politici en organisaties ook aandacht aan ons besteden en dan wordt eindelijk het UWV aangepakt. Ik heb wel wat ideeen voor akties, heb ook ervaring met organiseren (voor mensenrechten en zo). Wie voelt er voor om voor eens en voor altijd te zorgen dat het UWV aangepakt wordt? Alleen bereik je niks, maar samen staan we sterk!

Arie
email: [email protected]
mobiel: 06 - 222 67 908

Hopelijk zien anderen, die door die UWV kliek gedupeerd worden, ook in dat we daadwerkelijk wat kunnen bereiken. Als je dit leest en je hebt ook problemen met UWV, denk er eens over om mee te doen. Ken je iemand die zulke problemen heeft? Geef dit dan door! Ik kreeg in ieder geval al wel wat reakties, die me weer een wat beter gevoel gaven. Ik heb ze bij Steunbetuigingen gezet. Het werd ook wel tijd dat daar weer eens wat bij kwam staan hehehe. Dus ... ik leef nog en probeer ook nog steeds om een leefbaar bestaan te realiseren. Het is wel shit dat ik nu al mijn, toch al weinige, energie in dit soort dingen moet steken. Die heb ik zo nodig om weer op de been te komen, maar ja ... dit is nodig om te overleven. Dat die klootzakken niet snappen dat ze je iedere keer weer tegenwerken! Dat het daarom alleen maar langer duurt!

Sites waar ik bovenstaand gepost heb: Arbo.pagina.nl Prikbord - Heeft u ook zoveel Problemen met UWV ?? Forum - Ik wil werken Forum - KCW Burn out Forum - NFGV Depressie Centrum Forum - Stichting Pandora Forum - Tros Radar Forum - Uitkeringen.pagina.nl Prikbord - VPRO Tegenlicht Forum - WAO café Forum - WAOplein Zwartboek - Werkloos.pagina.nl Prikbord Er zijn er meer, maar ik ben ze even kwijt. Als ik ze me herinner, zet ik ze er wel bij. Mocht je nog andere weten, mail me even!

Maandag, 4 April 2005
Op het moment dat ik dit type zit ik er door. Ik heb maar 2 uur geslapen. Ondanks dat ik weer pas 's morgens sliep ben ik toch naar de Sociaal Raadslieden gegaan. Helaas nog voor niks ook, ze konden niks voor me doen. Het geval met het UWV is zo complex, dat ik daarvoor beter naar het Buro Rechtshulp kan gaan of een advocaat in de arm nemen. Met complex bedoel ik niet dat het zo ingewikkeld is, maar ja ... het is het UWV he. Je merkt toch steeds weer dat iedereen heel voorzichtig, soms zelfs bang, wordt als het om die instantie gaat. Dat is niet normaal in een democratie anno 2005! Het is niet enkel die strenge, zelfs onbeschofte, regels ... op zich kun je ze dat niet helemaal kwalijk nemen .. die worden bedacht door die lieden op het Haagse pluche, die het steeds over normen en waarden hebben en dan zelf maatregelen nemen die getuigen van een duidelijk gemis aan enig normbesef. Maar het is ook om de rigide opstelling die het UWV heeft. Ik heb nog niemand ontmoet die het meegemaakt heeft dat er iemand bij het UWV echt naar je luistert. Ze sluiten hun oren en ogen en herhalen domweg steeds dezelfde onzin. Met onzin overdrijf ik niet. Voorbeeld: je bent een man van 50+ en er is geen passende baan waar je op kunt solliciteren. Er was enkel een vacature waarin ze vroegen om een schoolverlater (V), niet ouder dan 18 jaar. Gezien de hoge werkeloosheid komen er op zo'n vacature honderden sollicitatiebrieven binnen. Het heeft echt geen zin om daarop te solliciteren, 100 % zekerheid dat je dat niet wordt! Als je dat tegen het UWV zegt, dan krijg je te horen: "Je hebt gelijk, dat weten wij ook wel. Maar toch moet je die brief sturen." Doe je dat niet dan loop je het gevaar dat je gekort wordt. Het gaat er dus niet om dat je weer aan de slag komt, maar dat je bepaalde procedures volgt om iedereen tevreden te stellen. Geen wonder dat het percentage, wat weer in het arbeidsproces terugkomt, zo laag is! Het UWV is totaal in competent! Zij bevordert terugkeer niet en werkt het zelfs tegen! Wanneer doeken ze die instantie eindelijk eens op! Er is al vaak over gepraat in de politiek over het totale disfunctioneren van het UWV, maar waar zij wel daadkrachtig asielzoekers, bijstandsmoeders, etc. aanpakken daar durven ze hier niet de knoop door te hakken. Mijn voorstel? Doek het UWV op, houdt de tiental mensen die wel wat kunnen in dienst en vorm een nieuwe instantie het UWV en CWI samengevoegd. Dan heb je alles in 1 hand: het banenaanbod en diegenen, die werk zoeken. Mij ervaring met het CWI is dat de meeste mensen daar wel naar je luisteren en ook met je meedenken, oplossingsgericht. Dat kun je van het UWV dus niet zeggen. Die ondoordringbare vesting, waar je geen gesprek krijgt. Als je het geluk hebt krijg je een afspraak voor een telefonisch overleg en je belt dan komt het zelden voor dat je ook een bevredigend gesprek krijgt. Ik heb het in ieder geval nog NOOIT gehad! Om misverstanden te voorkomen, met bevredigend gesprek bedoel ik niet dat ik mijn zin krijg. Maar wat maak je mee? 1) De persoon, waar je die afspraak mee hebt, is gewoon niet aanwezig (dat gebeurt meerdere keren achtereen) 2) Hij of zij is toch niet de aangewezen persoon om je antwoord te geven (het is inmiddels al de 3e of zo. Je hebt elke keer duidelijk uitgelegd waar het om gaat. Je krijgt dan de naam en telefoonnummer van degene die je écht moet hebben om er achter te komen dat die het toch weer niet is) 3) Ze schijnen niet te kunnen doorverbinden. Je moet gewoon opnieuw bellen en die volgende persoon is NOOIT aanwezig, zodat je weer een paar dagen verder bent. 4) Als je al een keer een vrij redelijk gesprek hebt gehad, dan heb je nog steeds geen antwoord. Hij/zij belooft dat ze je dan terugbellen, maar dat doen ze NOOIT!
Nog meer klachten? Jazeker!!!! Het is een administratief zootje daar! Herhaaldelijk raken dingen zoek of worden naar de verkeerde locatie gestuurd. In het eerste geval moet je iets opnieuw toezenden, in het tweede geval moet je hopen dat het doorgestuurd wordt. Het betekent altijd vertraging en dus moet je op je geld wachten. De mensen, die van hen afhankelijk zijn, hebben het niet breed en vertaging in betaling betekent een serieus probleem. Opvallend is, dat dingen vaak zoek raken bij diegenen die zich kritisch geuit hebben over het UWV! Zodra je kritisch bent - ik heb het dus niet over schelden of bedreigen, al kan ik me voorstelen dat je dat doet omdat ze je tot op het bor treiteren - nee ... je hebt je gewoon kritisch geuit over hun handelwijze ... dan ben je aan de beurt. Ze verlagen zich dan tot repressieve maatregelen om je de mond te snoeren.
En er is meer! Het UWV gaat er van uit dat iedereen kan werken en dat je dus te lui bent en niet wil, als je geen baan hebt. Zo word je ook benaderd. Wat je ook zegt, het maakt niet uit. Jij bent te lui om te werken en zij zullen dat hardhandig eruit slaan!
Wat ik wil? En met mij vele anderen? Dat de overheid een instantie in het leven roept, waar mensen werken die creatief zijn in het scheppen van werk. Die inititiatieven ontplooien en initiatieven van anderen stimuleren. Die samen met je kijken wat je beperkingen en mogelijkheden zijn. Die naar je luisteren en met je meedenken. Ik spreek voor mezelf, maar er zijn er veel meer: Ik wil GRAAG weer aan de slag! Ik baal toch zo ontzettend dat ik van een uitkering moet leven! Als ik bedenk dat ik misschien nooit meer aan de slag kom, dan lig ik daar wakker van. Helaas kan ik op dit moment echt niet werken. Er is geen baas, die het pikt dat ik sommige dagen niet kan komen omdat het even helemaal niet meer gaat. Er is geen baas, die mij in dienst neemt, gezien mijn leeftijd en een depressie als bagage. De overheid moet dus zorgen, dat die kanslozen/kansarmen wél weer deel kunnen nemen aan het arbeidsproces. De fout ligt niet bij degenen, die niet meer aan de slag komen, maar aan deze maatschappij, die mensen voorgoed op een zijspoor zet ... uitgerangeerd.
Ik vraag niet om een minder streng beleid, maar wel om een rechtvaardig beleid Ook ik wil dat diegenen, die echt niet willen, aangepakt worden. Ook ik ben tegen het profiteren van gemeenschapsgelden. Maar laten er dan wel competente mensen werken bij instanties als het UWV, die dat kunnen onderscheiden. Niet er van uitgaan dat iedereen kwaadwillend is! Ik wil weer aan de slag, maar zoals het nu gaat kom ik dat niet meer. Met de juiste contactpersonen en begeleiding kan dat wel. Het UWV zorgt er niet voor dat ik weer aan het werk kom. Integendeel, door hen ben ik steeds weer terug bij af. Telkens moet ik weer overeind krabbelen en de hoop weer proberen te ontdekken. Voor het eerst sinds een tijd kreeg ik afgelopen week weer gedachten om er een eind aan te maken. Is dat bevordelijk voor mijn herstel?
Zo, dat zat me hoog en moest ik kwijt. Nu moet ik echt even op de bank liggen, want ik ben kapot. Ik ga maar niet op bed liggen, want dan ga ik weer piekeren .. dan is er die wurgende eenzaamheid ... het verlangen om armen om je heen te voelen die je vertellen dat je wel ok bent en het weer goed komt ... dan denk je aan die uitzichtloze situatie en dat er maar geen verandering in komt .. Dus op de bank voor de tv ... kijken naar een saai programma en hopen dat ik dan een beetje kan slapen.

Woensdag, 6 April 2005
Het kan er nog wel bij. Ik ben ziek. Vanmorgen werd ik heel vroeg wakker en voelde me niet lekker .... koortsig en misselijk. En ja hoor .... flink overgeven. Gelukkig kon ik daarna toch weer een paar uur slapen. Ik voel me nog steeds niet lekker, maar het is niet meer zo erg als vanmorgen. Ik ga zo toch proberen om wat te eten, ook al ben ik nog steeds misselijk.

Donderdag, 7 April 2005
Nog steeds ziek. Maar niet meer zo erg als gisteren en ik blijf wel eten. Dat is wel eens anders geweest en daar heb ik van geleerd. Verder is er niet veel te melden. De bekende pijn dat mijn kinderen al een tijd niet meer zijn geweest. Ik weet echt niet hoe ik daar mee om moet gaan. Ik hou van die twee en mis het kontakt, weet ook niet wat ze meemaken of hoe het met ze gaat. Ook denk ik regelmatig aan die overleden vriend, vooral nu het mooi weer wordt. We zagen elkaar 's zomers vaak bij zijn zoon in Amsterdam. Ik ben daar nog niet geweest na zijn dood en zie er ook tegenop. Veel herinnert aan hem. Ik was trouwens vanmorgen al om 8 uur wakker, heb dus wel heel weinig geslapen. Ik hoop dat ik dus vanavond vroeg(er) in slaap val en weer eens wat meer aan de dag heb. Helaas werkt het weer niet echt mee om er uit te gaan. Dat wil ik echter wel doen. Ik moet trouwens ook, was mijn ID-kaart kwijtgeraakt en die is gelukkig gevonden. Dus ga ik die morgen ophalen. Eindelijk weer eens een meevaller! Als nu mijn kinderen ook weer eens komen .... ach ... ik moet daar niet meer op hopen ... leren accepteren is het recept om over deze pijn heen te komen. Maar ja ... is makkelijker gezegd dan gedaan!

Zaterdag, 9 April 2005
Net te laat! Ik wilde vandaag online via de bank een oude rekening van de NUON betalen, waarvoor ik een herinnering heb gehad (Euro 226,50). Helaas was ik net te laat ... er waren al andere dingen afgeboekt, zoals de huur over april. Dus die blijft liggen. Als ik die korting niet had gehad, dan had ik het kunnen betalen. Ik kan ze ook niet bellen, want dan willen ze weten wanneer ik het wel kan voldoen en dat weet ik dus niet. Daar gaan ze nooit mee akoord natuurlijk. En deze plus de volgende maand word ik ook nog gekort.

Zondag, 24 April 2005
Morgen heb ik een afspraak met Maatschappelijk Werk. Ik wil nu eindelijk mijn leven eens op orde krijgen en hoop dat ze mij daarbij willen en kunnen helpen. Ik betrap mezelf erop dat, als ik wat onderneem, ik vaak denk dat dit de laatste strohalm is. Als dit niet werkt, dan kap ik er mee. Zo mag ik niet denken natuurlijk, maar het is ook niet niks ... ik ben al zo lang bezig en iedere keer komt er wel wat tussen dat het toch weer niet lukt. Ik probeer vooruit te kijken omdat het verleden en het heden shit is, maar ook de toekomst heeft helaas weinig perspectief. Wat kan een depressie toch iemands leven volkomen op de kop zetten en verwoesten! Ik geef het nog niet op ... vecht nog door ... maar dat is zwaar! Gelukkig heb je nog af en toe wat leuke momenten zodat je even kunt genieten. Het verandert dan wel niets aan de situatie, maar je kan even vergeten. Dat is zoooo belangrijk! Vergeten dat alles tegenzit ... vergeten dat je alles kwijt bent ... vergeten dat het leven shit is. Ik ben er vorige week even uit geweest en dat was heerlijk! Het is ook wat beter weer, zodat ik er af en toe even op de fiets uit kan of op het balkon zitten. Lekker wel. Mijn dochter is even langs geweest de dag nadat ik terug kwam. Mijn zoon zie ik niet meer. Hij heeft me zelfs op MSN geblokkeerd, zodat ik helemaal geen kontakt meer met hem heb. Op zich doet dat al pijn, maar nog erger vind ik het dat ik er ook niet voor hem kan zijn, terwijl hij me wel nodig heeft. Hij gaat duidelijk door een hele moeilijke fase en het schiet niet op. Al kan ik dan niet alles voor hem wegnemen, ik kan hem wel advies geven en hem er aan herinneren dat ik van hem hou en er voor hem ben. Ik denk veel aan hem. De laatste dagen gaat het weer moeizaam, ik slaap weer slecht. Gelukkig is het nog niet zo erg dat ik pas om 8 of 9 uur in slaap val, maar voor drieën lukt het me nooit .. soms is het al na vijven. En dan word ik dus rond 12 uur wakker. Ook het eten gaat niet goed, heb al een paar dagen niet warm gegeten .. enkel een boterham of 4 per dag. Daar moet ik dus echt wat aan doen. Morgen maar goed eten. Behalve naar Maatschappelijk Werk ben ik ook van plan om deze week mijn huis eens helemaal op orde te krijgen, voor zover het gaat. Helemaal schoonmaken en opruimen. Ik zie er wel tegen op, maar weet zeker dat het me een beter gevoel gaat geven als ik klaar ben. Morgen eerst naar Maatschappelijk werk. En woensdag naar een voorlichtingsavond van de Woningstichting over het afsluiten van onze portieken.

Maandag, 25 April 2005
Vandaag dus naar Maatschappelijk Werk geweest. Ik had een lijstje gemaakt over de dingen, die ik voor elkaar wil krijgen. Vooralsnog is er niets opgelost. Voor bepaalde zaken, zoals een bezwaarschrift naar het UWV schrijven, ben ik doorverwezen naar de Sociaal Raadslieden. Daar moet ik morgen dus heen. En verder heb ik een afspraak voor een volgend gesprek op Vrijdag 6 Mei. Dus, het is nog steeds afwachten. Het is mooi weer. Ik heb dan ook gelijk maar een stukje gefietst en ook een paar boodschapen gehaald. Niet te veel, want ik heb bijna geen geld meer. Hopelijk komt mijn uitlering - die weer gekort is - snel. Mooi weer, wel lekker, maar voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik zit er doorheen. Ik probeer er alles aan te doen om me beter te voelen, ga naar buiten en zo ... en straks ga ik toch maar weer eens wat eten - heb de laatste dagen zo'n drie boterhammen per dag gegeten en verder niks - maar niks schijnt te helpen. Het leven is shit en ik wil het eigenlijk niet meer.

Dinsdag, 26 April 2005
Helaas... ik werd te laat wakker om naar de Sociaal Raadslieden te gaan. Ik had de wekker nog wel gezet, maar heb die dus niet gehoord, viel ook veel te laat in slaap. Dat wordt dan donderdag. Het is ook minder weer... wel heel symbolisch.

Woensdag, 27 April 2005
Ik ben er nog. Het valt nog niet mee, maar vanavond toch wat beter nieuws. Er was een bijeenkomst van de Woningstichting voor de bewoners van de 2 flats. (Ik had het vergeten, maar werd herinnerd door de buren) Daarin werden we voorgelicht over plannen voor dit jaar. De portieken worden dus deze zomer afgesloten. Dat zag er goed uit op de tekening! Er komt ook een intercom, zodat je vanuit je woning kunt horen wie er is en dan besluiten om de deur open te doen. Ook komen er nieuwe voordeuren in de woningen, omdat de oude niet aan brandvertragende eisen voldoen. Verder worden dan ook tegelijk de balkons en de buitenkozijnen geschilderd. Als bewoners dubbele beglazing willen hebben dan moeten ze dat van tevoren opgeven. Dat wordt dan tegelijk meegenomen. Je krijgt dan wel een huurverhoging, maar die verdien je dik terug met de lagere stookkosten. Na afloop kon je vragen stellen. Aangezien ik niet in orde ben, en de vragen veelal ontaardde in gezeur, ging ik voor het einde weg. Een opzichter van de Woningstichting liet me uit. Ik raakte nog even met hem aan de praat. Ik zei dat ik heel blij was met de uitkomst, maar ook gemengde gevoelens had. Ik had voor alle bewoners er wat uit gesleept, maar met mijn eigen problemen met de woning gebeurt dus niks mee. Hij vroeg door en ik heb hem wat zaken verteld. Ook mijn depressie kwam ter sprake. Hij kent de ouders van de vrouw, die destijds met kerst is vermoord door haar man. Binnenkort komt hij bij mij langs om de woning te bekijken. Ik ben voorzichtig .. heb wel vaker te vroeg gejuicht ... maar hij kwam we over als een sociale kerel en dus heb ik weer wat hoop. Verder kreeg ik vanavond een 2ehands afzuigkap aangeboden. Hij kost maar 25 Euro. Ik zei dat ik die best wel wilde hebben, maar hem voorloig niet kon kopen met die maanden korting op mijn uitkering. Dat was echter geen probleem. Ik mcht betalen wanneer ik kon. Ik heb mezelf trouwens vannacht opgegeven voor De Paarse Krokodil bij Barend en Van Dorp. Kortom ... ik ben er nog.

Donderdag, 28 April 2005
Vandaag naar de Sociaal Raadslieden geweest. Ik had de wekker gezet om 10 uur, maar had die weer eens niet gehoord (sliep ook pas tegen een uur of 6). Gelukkig werd ik om kwart over 11 wakker, maar niet ontbeten om gelijk te kunnen gaan. Ik moest een paar uur wachten, want het is daar altijd druk. Door het huidige beleid van deze regering komen veel mensen in de problemen en dat zijn dan wel diegenen die het toch al niet makkelijk hebben. Een bezoek aan de Sociaal Raadslieden is dan vaak hun laatste strohalm. Deze keer was het een vrouw. Zij heeft het UWV gebeld en ook 2 brieven geschreven: de eerste om me ziek te melden en de andere om bezwaar te maken tegen de korting op mijn uitkering. Ze heeft er ook postzegels op geplakt en ik heb ze gelijk op de post gedaan. Nu maar hopen dat die brieven niet zoek raken bij het UWV. Dat zou niet de eerste keer zijn. In de brieven heeft ze er bij gezet dat ik graag een persoonlijk gesprek wil met het UWV en dat ze meer informatie over mijn toestand kunnen lrijgen bij mijn huisarts en bij Maatschappelijk Werk. Nu maar weer afwachten. Ik heb er wel een goed gevoel over dat die brieven de deur uit zijn, maar ben er nog niet gerust op. Het UWV staat nu eenmaal niet bekend als redelijk en luisterend. Het is nu 3 uur en ik ga maar even ontbijten.

Vrijdag, 29 April 2005
Omstreeks 8 uur vanmorgen viel ik pas in slaap, te veel zorgen aan mijn hoofd. Om kwart over 1 werd ik wakker door geboor en getimmer. Eerst baalde ik daarvan, maar achteraf ben ik wel blij. Nu pak ik tenminste nog iets van de dag mee. Het is nu kwart voor 6 en ik heb nog helemaal niks gegeten, dus dat ga ik zo maar even doen. Toch wat leuks. De buurman is vandaag jarig en hij vroeg mij net of ik vanavond ook nog kwam. Fantastisch, hoe snel ik hier in de flat ben opgenomen, hoor! Dat is me echt reuze meegevallen. Trouwens, niet enkel hier in mijn portiek, maar ook in de rest van de flats ben ik bekend. Dat komt natuurlijk door die aktie om de portieken af te sluiten en meer brandveiligheid. Dus vanavond ben ik er even lekker uit, gezellig onder de mensen. Dat komt niet ongelegen, de laatste dagen is het niet best en vooral de eenzaamheid vreet aan me. Soms zit het mee! Zoooo .. dat klinkt eigeniljk wel heel positief hehehe
Verder heeft iemand bij de Nationale Ombudsman een klacht ingediend over mijn zaak en die is het aan het bekijken. We wachten maar af, durf niet veel hoop te koesteren, anders is de klap te groot als er weer eens niets gebeurd. Het is eigenlijk te gek voor woorden: iedereen, die mijn verhaal kent geeft toe dat mij onrecht is gedaan en dat er helemaal niks van klopt. En dan toch kun je je recht niet halen. Als ik bedenk wat ik allemaal al niet heb gedaan om aandacht voor mijn zaak te kragen en dan iedere keer mijn neus te stoten! Pfffff .. maar niet teveel aan denken, anders gooi ik het bijltje er definitief bij neer. Maar het zegt toch wel genoeg over in wat voor land wij leven. En dan durft dat asociale tuig ons ook nog iedere keer aan te spreken over 'normen en waarden'. Wat een lef! Ze zorgen daar in Den Haag heel goed voor zichzelf, gaan er ieder jaar steeds meer op vooruit en tegelijkertijd schoppen ze duizenden mensen de verdommenis in. Wél minima keihard korten, maar niet in willen grijpen bij onbeschofte zelfverrijkingen. Maar ja, dat doen ze zelf ook. Waarom Balkenende, en vooral Zalm, die zakkenvullende bestuurders niet aanpakken? Niet omdat het zo 'complex' is, zoals ze beweren. Neeee ... het is zo simpel ... herhaaldelijk waren er de laatste jaren geluiden, dat ministers veel meer moeten krijgen (ik zeg met opzet niet verdienen) gezien de topinkomens bij bedrijven. Een minister moet toch minstens evenveel verdienen als een topbestuurder, want zij hebben immers minstens zoveel verantwoordelijkheid. Als nu die topinkomens worden aangepakt dan snijden ze dus zichzelf in de vingers. Normen en waarden? Die zijn bij hen ver te zoeken en zij zijn de laatsten die mij daar over aan mogen spreken. Respect willen ze ook nog eens hebben! Een schop onder hun kont moeten ze krijgen en ik zou de eerste zijn, die dat zou doen als ik de kans kreeg. Asociaal, onchristelijk, onmenselijk, rechteloos, zonder enige norm en waarde .. dat is hun beleid. En wij laten ons als tamme schapen naar de slachtbank voeren. Waar is de tijd dat mensen nog genoeg zelfrespect hadden om dit niet te pikken? We moeten gewoon dit hele land lamleggen totdat ze opgerot zijn! En ze dan ook nog voor het internationaal gerecht slepen voor schendingen van mensenrechten en internationaal recht. Ze gaven namelijk wel opdracht aan militairen om illegaal Afghanistan en Irak binnen te vallen en te bezetten. Und das haben wir dieses mahl gewust! Er is geen excuus voor. De oud-koloniaal kan maar geen afstand doen van ziekelijke heerszucht. Afijn ... over een paar jaar krijgen we wel te horen wat voor smerigheden 'onze jongens' nu weer hebben uitgehaald, gevolgd door een schijheilig 'Sorry, maar we staan nog steeds achter onze beslissing.' Bush, Blair, Balkenende ... Bah!

Zaterdag, 30 April 2005
Het was vannacht nogal laat geworden, maar wel gezellig! Vandaag ben ik er nog uitgeweest ... even door de stad gefietst. Er was niet veel meer te doen, de Koninginnedag feestelijkheden waren voorbij. Voor de rest doe ik maar wat rustig aan, heb de Samenvatting (wat wil ik eigenlijk) bijgewerkt, aangezien die nog van Augustus 2003 was. En verder zien dit weekend door te komen. A.s. donderdag is hier in Wageningen het Bevrijdingsfestival. Daar hoop ik wel heen te kunnen. En dan heb ik vrijdag een volgende afspraak met Maatschappelijk Werk. Hopelijk hoor ik deze week ook nog van het UWV.

Terug naar Logboek index - Door naar Mei 2005

Copyright © 2005 depress1999