Welkom in de Hel!
De eerste tijd van mijn gedwongen thuisblijven
was niet helemaal negatief. Het was fijn om eindelijk eens niets
te moeten. Dat was lang geleden! Maar het was ook een tijd van
vraagtekens, van onzekerheid. Waarom was ik naar huis gestuurd?
Was het dan zo slecht met me gesteld? Wat was er dan precies met
me aan de hand? Vragen waar ik geen antwoord op wist en ook niet
kreeg.
Na een paar weken begonnen de spanningn in huis op te lopen. Mijn
vrouw verweet me dat ik me aanstelde, dat ik naar mijn werk moest
gaan. Aangezien ikzelf ook nog niet de ernst van de situatie
inzag zei ik haar dat ik dat ook wilde, maar dat me dat door de
ARBO arts verboden was. Dat ik ook niet wist wat er precies met
me aan de hand was, dat ik wel wist dat ik niet lekker in mijn
vel zat, maar dat het veel ernstiger was. Waarom anders zou een
ARBO arts, wiens functioneren wordt beoordeeld aan de hand van
aantal 'gevallen' die hij weer in het arbeidsproces terug brengt
of houdt, mij verbieden om aan het werk te gaan? Het mocht niet
baten, de verwijten bleven komen. En toen een paar maand later
duidelijk werd dat het echt mis met me was, hielden de verwijten
niet op. Ze veranderden alleen en gaan door tot op de dag van
vandaag: "Je bent een zwakkeling" "Je doet ook
niets om wat aan je situatie te veranderen" "Volgens
mij ben je allang niet meer depressief" "Een kennis van
me heeft een vriendin en die was na een paar weken al van haar
depressie af".
Naast die verwijten kwam ook de onophoudelijke kritiek. Kritiek
op alles. Als ik momenten had, dat ik volkomen passief was, dan
kreeg ik daar verwijten over en als ik dan wel wat ondernam dan
was er weer kritiek op waar ik mee bezig was. Op een gegeven
ogenblik is ze naar de huisarts gegaan om zich te laten
informeren over wat een depressie was. Ik was daar zo blij over
en verwachtte dat haar houding er wel door zou veranderen. Helaas
... nu kreeg ik te horen dat ze jaloers op me was. De huisarts
had haar verteld dat het beste was om mij met rust te laten, me
de kans gunnen om in alle rust aan mijn herstel te werken en me
te steunen. Ze was jaloers omdat zij ook wel zin had om een
tijdje eens lekker niets te hoeven doen! Wat had ik graag geruild!
Alleen gun ik het haar niet wat ik doormaak, dat gun je niemand.
Het leven was shit maar het zou nog erger worden.
Langzamerhand begon de depressie mij in de greep
te krijgen. Het leven werd een regelrechte hel. Afwisselende
perioden van het niet langer meer willen leven en dan weer angst
om dood te gaan. Ook angst dat er verschrikkelijke dingen gingen
gebeuren met mijn kinderen, die alles voor me betekenen. Die
angsten gingen ook gepaard met lichamelijke pijnen. Ik weet nu
uit ervaring dat leed, hartepijn, ook lichamelijk gevoeld wordt
en hoe! Gek werd ik er van!
En dan die rusteloosheid! Als het leven pijn doet dan vind je
geen rust. Alles binnen in je schreeuwt en dat wil er uit, maar
het kan niet. Talloze malen trok ik mijn jas aan om een endje te
gaan fietsen, om bezig te zijn, proberen die pijnlijke gedachten,
die immense pijn te vergeten. Op de hoek van de straat keerde ik
dan weer om, omdat ik doordraaide, het hielp niet. Ik liep naar
buiten en weer naar binnen, keer na keer. Bijna altijd 's avonds
laat of 's nachts.
Iemand gaf me eens het advies om naar programma's op tv te kijken over mensen in soortgelijke situaties, maar dan moest ik halverwege afhaken, ik kon het niet aan. Ik kon me met hen identificeren tot een zeker moment, dat steeds terug kwam. Dat was het moment waarop ze vertelden dat er plotseling mensen in hun leven kwamen, die hen steunden. Dat het sindsdien beter was gegaan. Dan moest ik het toestel uitdoen, huilend. Dan werd het gevoel van mijn eenzaamheid, de totale verlatenheid teveel. Wat was er mis met me? Waarom maakten zij dat wel mee en ik niet? Waarom had ik niemand? Wilde ik eigenlijk wel zo verder leven als het toch niemand wat kan schelen hoe het met me gaat?
Op een nacht ben ik een eind wezen fietsen en belandde uiteindelijk in de uiterwaarden langs de Rijn. Geen mens in de wijde omtrek. daar heb ik het uitgeschreeuwd, gehuild. O, wat had ik er wel niet voor over gehad als er toen iemand was, die de arm om me heen sloeg. Iemand, die zei, dat ik niet alleen was in deze ellende. Helaas, wonderen bestaan niet. Ik kwam uren later thuis, leeg, doodop, zonder hoop.
De jaren daarna heb ik nog veel dieptepunten meegemaakt, ook suicidale. Heel vaak heb ik mij afgevraagd: "Waarom hebben ze mij geboren laten worden, als ik er dan eigenlijk niet mag zijn?" Dat denk ik af en toe nog. Ik heb jandorie toch niet gevraagd om geboren te worden! Ze hebben me ongevraagd op deze klotewereld gezet en vanaf het moment dat ik er eenmaal was, word ik er steeds aan herinnerd, dat ik er niet mag zijn! Op een van die suicidale momenten kom ik nog terug bij 'Mijn Werkgever". Door hun manier van omgaan met een depressieve werknemer (vooral de afdeling Personeelszaken) werd ik tot het uiterste gedreven.
De jaren vanaf 1999 zijn een aaneenschakeling van vallen en opstaan, Van proberen er weer boven op te komen. Op de momenten dat het wat beter met me ging, zette ik me in om aandacht te vragen voor het afgrijselijke lot van de bevolking op de Molukken. Ik baal zo dat ik dat niet meer kan doen, want hun lijden gaat maar door. Helaas, de kaars is bij mij echt helemaal op. Ik kan niet meer.
Behalve doodop ben ik ook kwaad. Kwaad omdat mij nooit een eerlijke kans is geboden om weer op de been te komen. Ik was veel verder geweest als ik de nodige steun had gehad. Ik ben namelijk wel een knokker. Het is mij o.a. ook gelukt om destijds van de drugs af te komen. Dat betekent toch wel iets, lijkt me. Ik wil ook best knokken om uit deze depressie te komen, maar met al die tegenwerking en treiterijen red ik het niet. Ik ben niet paranoide, maar wat je meemaakt als je in een depressie raakt, dan zou je het wel worden. Als je omgeving, je werkgever, allerlei instanties altijd maar bezig zijn om je onderuit te halen dan moet je sterk in je schoenen staan om niet een samenzwering te vermoeden.
Copyright © 2003 depress1999