In Ghana worden een heleboel verschillende talen gesproken. Dat maakt communiceren lastig, vandaar dat Engels als algmene taal is geaccepteerd. Voor 1957 was Ghana een kolonie van Engeland, zodoende. Echter Engels is voor kinderen in de rurale gebieden toch een groot probleem. Het is niet hun eerste taal en thuis wordt het ook niet gesproken. Kinderen moeten het echt op school leren. Dat zou in principe geen probleem hoeven zijn, ware het niet dat er op inderwijsgebied flinke problemen zijn. Er is een tekort aan leraren. Er zijn af en toe wel boeken, maar die zijn vaak in te moeilijk Engels. Ook vind ik dat de manier van onderwijzen nogal eens tekort schiet. Het lijkt erop alsof men vaak gewoon ergens begint, en dan bedoel ik niet bij de basis. Kinderen zullen het wel oppikken, hoor je vaak. Ik betwijfel het. Elk jaar gaan er kinderen na jaren onderwijs van school af zonder te kunnen lezen en schrijven. Dat is erg.
In Ghana gaan kinderen eerst naar de kleuterschool (Kindergarten, Abodzokpo), daarna zes jaar naar de basisschool (Primary School, Gomedzesuku). De volgende school voor iedereen is de Junior Secondary School (JSS). Die duurt drie jaar. Deze wordt afgesloten met een examen: Basic Education Certificate Examination (BECE). Als kinderen hiervoor een goede score halen kunnen ze naar de Senior Secondary School (SSS). Deze school is niet in alle dorpen en is ook veel duurder dan de JSS. Veel kinderen kunnen daardoor niet naar de SSS. |