Bee had een paar idee-en voor een kado en een ervan was een nacht in de Ritz in Lapaz (5 sterren hotel met alles erop en eraan) of een tocht/klim naar de top van de Hujana-Hotosi (6200mtr), Ik heb voor het laatste gekozen.
Wat de hele onderneming in hield,
Ten eerste Basiskamp op 4000 mtr, vanuit hier een klim van 1uur en daar een lesje ijsklimmen.
Jawel met de ijzers onder en met een ijsbijl de ijswand op, deze les was omdat de hewt laatste stuk van de berg over de gletsher gaat en je dus je tools nodig hebt.
De eerste dag was al vrij pittig omdat het klimmen op 4000mtr een stuk zwaarder is als op 2000mtr, de lucht is een stuik dunner er je moet ongeveer twee keer zosnel ademen om een gelijke hoeveelheid zuurstof te krijgen.
Na de klimlessenliepen we weer terug nar het kamp en daar konden we gelukkig in de keuken slapen ipv in onze tent, de tent was zo�n 1.90mtr lang en het was erg koud en het regende zo af en toe.....
om ongeveer 20.00 uur lagen we er al in, dit omdat de hoogte mij al een pracht van een koppijn had bezorgt.......dus een coca thee gedroken, twee aspirines en te bed.
De organisatie van het hele bergtripje verliep overigens super, we hadden en speciale vertaler Gaston, die overigens rustig met 40 kilo een berg oploopt en het eten was prima, + ik had speciaal een nieuwe slaapzak (op lengte) en klimschoenen (maatje48) ook nieuw.
Dag 2 was op het gemakje opstaan, tentje in pakken, ontbijdje met coca thee en om een uurtje of 10 de tocht naar High kamp, kamp houd eigenlijk gewoon in een zooitje stenen valk genoeg om je tent op te zetten, en dan niet met haringen maar met stenen op de rand en dat moet het geheel staande houden ion de wind.
De hele tocht naar boven was ongelooflijk, we hadden allebij onze ri�ugzak op van +/- 15 kilo en dan vanf 4000 mtr omhoog naar 5200 mtr, het lopen op deze hoogte is echt een gevecht tegen jezelf, langzaam aan wordt je misselijk van de hoogte en zodra je stopt om te rusten (elke 15stappen) dan komt de koppijn opzetten, je loopt echt in je hooft te denken is dit nou leuk of niet.........
De hele 1000 meter klimmen nam +/-3.5 uur in beslag, en dan moet je nog even je tent opzetten in de wind en regen.
Ondertussen werd er wel het eea gekookt voor ons en was er wat thee en koffie, maar ik kon geen hap door mijn keel krijgen, om 17.00uur lag ik al in mijn bed (iedereen overigens) want om 00.00 uur moesten we opstaan voor de eind klim.
Het slapen op deze hoogte is ook een gebeurtenis op zich, als je wakker wordt dan haal je adem alsof je net twee trappen hebt opgerend, dat voelt best vreemd want je hebt bijna continu adem nood, daarbij komt dan het tentje van1.90mtr, koppijn en dat maakt het een heel avontuur.
Om 00.00 was er de wekservice en na 45 minuten hadden Bee en ik eindelijk onze lange onderbroeken aan (echt sexy) dan een gewone broek en daarover de sneeuwbroek en dan een tuigje voor de touwen, van boven...T-shirt-trui-jas-overjas, twee paar wanten, en een muts, en dan nog sneeuwschoenen met ijzers en een ijsbijl.
Om 01.30 stonden we op de gletsher......echt een ongelooflijk gezicht, op 5200mtr onder een kraakheldere sterren hemel en met een hoop maanlicht op een gletsher.......een hele belevenis op zich.
Na +/- een uur geklommen te hebben hebben Bee en ik de rest van de tocht tog opgegeven, de lol was er echt af, we zijn tot 5500 mtr gekomen en een ieder die ooit hoger geklommen heeft mag me een mietje noemen, hoogste berg in Europa nog geen 4500mtr.
De weg terug naar het hoge kamp was super zwaar, op het moment dat we omdraaide sloeg de hoogtre ziekte nog even extra toe, ik denkt dat dat komt omdat je je meer ontspant.
�s morgens om 09.00uur zijn we weer terug gegaan naar 4000mtr, de afdaling opzich was zwaar maar prachtig, we hadden super helder weer en konden echt ontzettend ver kijken.
Al met al, eens maar echt nooooooooit meer, dit was het zwaarste wat ik ooit van mijn leven heb gedaan, ik wist niet dat de hoogte zo�n enorme invloed op je kon hebben.
Na het klimmen stopt ook ons La Paz avontuur, we hebben nog even een dagje gerelaxt en souvenirs naar huis gestuurt en daarna zijn we naar Copacabana gegaan........met de minibus, en dat is echt mini........ik zak er nog een fototje van uploaden.
De trip opzich was prachtig, we zijn langs Lake Titicaca gekomen en ook daar nog even met een bootje over, op zich was dit erg grappig, We stonden na de boot op ons busje te wachten en na een tijdje kwam er een Boliviaanse vragen of ze met me op de foto mocht, dat was de eerste en na 30 seconden stond ik met een stuk of 6 boliviaanse op de foto, gelukkig heeft Bee er ook nog een foto van genomen, in Azie gebeurde dit zo ongeveer twee keer per week maar ik heb die foto�s nooit zelf gehad en nu dus wel.
Copacabana.
In Copacabana hebben we het lekker relaxt gedaan, een klein heuveltje beklommen voor het uitzicht over Lake Titicaca (zeg maar gewoon zee want het is echt heel groot), het uitzicht is heel mooi want alles ligt op 3600mtr en de lucht is dus heel helder.......
Tot zover loopt ons hele Bolivia avontuur..........Next stop Peru