Bee en ik zijn in Boliva (La Paz), en in de afgelopen week is er weer een hoop gebeurt........
Vanuit Manuas was het plan om per vliegtuig naar Portho Velho te gaan, Ticket geboekt bij Gol en �s nachts weer naar het vliegveld.
Het toestel vertrok precies op tijd en na een tussenstop zou Porthe Velho de volgende luchthaven zijn, tijdens de vlucht hoorde we wel het eea aan gebrabbel in de speakers maar wat er gezegt werd geen idee.
Om 03.00 uur vonden we het toch een beetje vreemd dat we er nog niet waren, op het ticket stond immers 01.00 aankomst tijd. Na een beetje te hebben rondgevraagd bleek het dat Portho Velho dicht zat en dat we uitweken naar Brasilia (hoofdstad van Brazilie).
Om 07.00AM waren we op de bestemming en de volgende vlucht naar Portho Velho vertrok pas weer om 20.00 uur, het duurde even voor we uitleg kregen in het engels want bij de hele firma Gol spreekt niemand engels, maar gelukkig was er een Brasiliaanze service engineer van Wartzila die ons in het engels te woord wou staan.......
Gol bood ons een Hotel aan + eten en drinken om de dag door te komen en �s avonds zouden we weer verder vliegen.
Het Hotel was een 4 sterren hotel, met jawel een Kingsize bed en een warme douche, dat was alweer zo�n maand geleden dat we die gehad hebben en je kan je dus voorstellen hoe blij we waren, heerlijk gratis eten (buffet met alles erop en eraan) en engelstalige tv........lekker een dagje niksen en dat is het beste om te doen want Brasilia heeft de charme van industrie terrein de Hurk.........., gebouwd in 3 jaar en van het edele materiaal BETON.
Na een heerlijk luier dagje (kosten 0,00) zijn we dan �s nachts weer doorgevlogen naar Portho Velho....tevens een stad waar weinig over te melden is, we hebben er geslapen en de bus gepakt.
De Busrit naar de grens met Bolivia was prachtig, onderweg zagen we grote rode papagaaien en ranches, na 5 uur in een Luxe bus waren we bij de grens, gauw nog even een exit stempel halen en dan met de kano over naar Boliva.
Bolivia,
De grensplaats in Bolivia Quiana mirim, is een klein stadje met een para hotels en wat restaurantje, de porijs in vergelijking met Brazilie is gelijk een derde (ideaal).
In Quiana mirim zijn we twee nachten gebleven, hier hebben we een bus geregeld naar Rurrenabaque, en tevens de nationale hobby bekeken.
De gemiddelde Boliviano gaat �s avonds op zijn brommer rondjes om de Plaza rijden en dan een beetje met elkaar babbelen, al met al een heel grappig geziocht als je op het terras zit.
Op de dag van vertrek moesten we om 07.30 bij het busstation zijn, de bus zou om 08.00 uur vertrekken en je wil hem natuurlijk niet missen.
Bus is een erg groot woord, ons vervoer middel was een Volvo van +/- 20 jaar oud, extra hoog op de wielen, geen raam in de deur, stoelen te vergelijken met de krukjes op de kleuterschool, water in de koplampen, een reservewiel op het dak, twee chauffeurs, een monteur en twee extra kereltjes van een jaar of 17 (functie komt later).
Bij het instappen komen we ook gelijk een australische en een nieuw zeelander tegen, beide hadden we al eerder gezien in Manaus en ook zij waren opweg naar Rurrenabaque, wij vieren waren de enige touristen in de bus en verder waren er nog zo�n 30 ander passagiers.
De bus rit voerde ons over alleen maar onverhard, over een pontje, stalen pontom bus erop en duwen met een tweede bootje, langs prachtige natuur, langs ranches, �s nachts zagen we tijdens het lostrekken van de bus de mooiste sterren hemels en zo�n 30 uur later leverde de bus ons echt af in Rurrenabaque..........
Geloof me na 30 uur op een kleuterschool stoeltje (je kan er zelfs op slapen), lostrekken van de bus, die twee 17 jarige kereltjes waren voor het wegspitten van de modder voor de wielen, dan is een bedje toch wel erg lekker.
Kortom een bus in Bolivia is een avontuur op zich.
Rurrenabaque, of zoals de locals zeggen Rurre:
In Rurre willen we een Pampas tour gaan doen, na wat te hebben rond gevragen horen we dat dit een uniek ervaring moet zijn.
We boeken een tour van 50 Dollar pp vor 3 dagen en we vertrekken de volgende morgen, de Nieuwzeelander Leon gaat ook met ons mee (zijn vriendin Jane blijft achter) en verder bestaat de groep uit 2 tjechen en 2 israeliers
Eerst stappen we in de jeep, en rijden we 3 uur naar de Pampas, Pampas staat woor een waterland gebied met rivieren en moerassen.
Na 3 uur en een lekke band komen we bij de boot, onderweg hebben we ook de gids en de kok opgepikt.
De gids (Negro) is een jaartje of 40+ en mist het topje van zijn vinger, de kok (Glaudio) komt uit hetzelfde dorpje als de gids en beide spreken spaans en een beetje engels.
Met de kano (+motor) varen we de rivier op, het is een vier uur durende tocht en onderweg is er vanalles te zien, het begint met schilpadden die lekker op een tak zitten te zonnen, als de boot te dichtbij komt laten ze zich in het water vallen en zijn ze weg, even verderop zien we kleine aapjes in de boom, de gids heeft nog een para banaantjes en die krijgen ze, eigenlijk niet zo goed aapjes voeren maar alleen deze kleine aapjes komen op bananen af, ze zijn van nature brutaal en komen even kijken wie er langs hun boom vaart, ook als we veel verder de rivier opvaren dan maken deze kleine aapjes altijd herrie als de boot langskomt, onderweg zien we ook Arays (papagaaien) overvliegen en ze komen altijd met zijn tweeen over.
De gehele 4 uur is het alsof we door een sprookje varen on de 15 minuten zien we wel verschillende soorten apen en het stikt van de bloemen.
Op een gegeven moment ruikt het een beetje naar vis en dan zien we een Aligator, het beestje is zo�n 1.5 meter lang en we leggen de boot er langs, jawel op een halve meter ervanaf, de gids probeert het beest nog even te vangen maar daar heeft snappie geen zin in, en een keer zwiept de staart en weg is ie........
Na nog eens 20 minuten varen zien we een grote golf voor ons van een andere aligator die ervandoor gaat, er was gezegt dat er geen alligatoren zouden zijn door het hoge water maar we hebben mazzel.
Op een gegeven moment wil de gids op een droog stukje nog naar een slang gaan zoeken, wij volgen braaf het advies van lange broek en lange mouwen op en we gaan aan wal.
Het enige wat we tegenkomen is de gehele muskieto bevolking van de Pampas, ik heb nog nooit zoveel van die kl*te muggen op me gehad en ze steken werkelijk door alles heen............het resultaat was dat Bee na de Pampas trip een totaal van 125 muggenbulten had............en dat kriebeld.
Tegen 17.00 uur kwamen we bij de hut en aldaar ging de kok gelijk aan de slag voor het eten, echt een ongelooflijke maaltijd.
Na het eten komt gelijk de volgende atractie, het kamp heeft een eigen huis alligator, het verblijf steekt 20 cm boven het water uit ivm met de hoge waterstand en als je naar de wc moet dan moet je door het water lopen, en dat op 6 meter van Antonia......de huis aligator.
Antonia is 20 jaar oud en eet alles maar ze is wel bang voor mensen, als je naar haar toe loopt dan gaat ze er liever van door, dit doen alle alligators, maar toch als je naar de wc gaat s nachts dan hoop je maar dat Antonia niet is vergeten dat ze bang is voor mensen.
Negro onze gids heeft er ook gelijk een hobby en dat is Antonia met het handje voeren, en dan ook even over het neusje aaien, het kost vrij veel moeite want antonia vertrekt liever, de gids moet haar dus echt voorzichtig benaderen en dan een stukje kip geven....
De gids is inderdaad die met die missende vinger.......en dat kwam inderdaad van een Aligator.
�s nachts zijn we nog een keer gaan varen om alligators te spotten, hun ogen lichten rood op als je er een lamp op schijnt, het resultaat van de nachttrip 1 rood oog, niet veel dus. In de nachts konden we onder ons muskieten netje genieten van de tropische regenval, de regen ging door tot de volgende ochtend.
�s ochtends om 09.00 gingen we in de regen opweg naar de dolfijnen, in de Pampas en voornamelijk in het moeras gedeelte leven Roze dolfijnen, ze bestaan echt en we hebben ze niet alleen gezien maar er ook mee gezwommen.
Na 1.5 uur varen waren we in een gebied dat verdacht veel lijkt op friesland maar dan onbewoond, meren en grasland en riet en als je dan op de juiste plek bent, dolfijnen.
Na eerst de beestjes (groep van 7) vanaf de boot te hebben bekeken ben ik en nog een paar van de groep in het water gesprongen, dat is echt een hele beleving het water is te donker om de dolfijnen onderwater te zien, maar als zo een beestje op een meter van je langskomt (boven water) dan is dat toch een hele beleving.......echt onbeschrijvelijk......en het idee dat er in het zelfde water toch ook weer Aligators zitten dat geeft ook weer een beetje extra spanning.
Na een uurtje zwemmen gaan we weer naar het kamp voor lunch en daarna weer een stuk varen over de rivier, �s middags zien we ook nog een luiaard in de boom hangen. Het beestje doet het lekker op zijn gemak en de gids verteld dat het diet er ongeveer een dag over doet om een boompje te beklimmen...geen haast dus.
s'avonds hebben Bee en ik nog een kleine discussie met de Israeliers over ....jawel Israel en hun kijk op de situatie, het is appart om hun standpunt te horen dat ze toch echt een wapen nodig hebben en dat de hele wereld tegen ze is en de enige veilige plek op aarde is Israel, maar je van je 18e tot je 21e verplicht in het leger voor zowel mannen als vrouwen zal waarscheinlijk ook wel het eea met je standpunten doen.
Een van de Iraeliers was in ieder geval een enorme wijsneus.....hij had natuurlijk ook in de intelligence gezeten en hij was er ook zeker van dat ik het helemaal mis had met dat de hoofdstad van Nederland Amsterdam is........en dat is dan een van de voorbeelden. Ook had hij enorme schrik van wiebelende boten en alligators en eigenlijk van alles, maar dat probeerde hij �goed� te verbergen.
Het leukste was wel dat ik de boot even wou laten wiebelen in samenwerking met de gids achter het roer en dit om de Nieuw Zeelander die op de punt stond over boord te laten lazeren, maar tot mijn verbazing hoor ik achter me een plons en zie ik de Israelier (die notabene meewiebelde) over boord gaan..................erg grappig allemaal
De Pampas tour eindigd de volgende dag nog onverwacht, omdat het water zo hoog is kan de jeep on niet halen, we moeten daarom een stuk verder varen, over weilanden en wegen en langs de koeien en de paarden.
De beesten staan tot hun middel in het water en kijken een beetje raar naar ons als we langs komen, na een uurtje extra varen komen we op een plek waar de jeep ons kan bereiken.
Terug in Rurre hebben we het even rustig aan moeten doen, dit omdat ik lekker met koorts in mijn nest lag (een dagje), was even bang voor malaria, en daarna omdat de vliegtuigen niet gingen ivm het weer.
Tijdens deze dagen hebben we kennis gemaakt met de Banana-bread-man, deze Amerikaan woont in Boliva en verkoopt Banana bread vanuit zijn zelf gemaakt auto, tevens staat er op zijn auto �the Davici code is noncense�, ik had het boek net uit en vond het erg goed en dus hadden we het eea te discussieren.
Banana-bread-man is een Christen en een geval appart, hij schrijft tevens het eea en ik heb ook de moeite genomen om het te lezen, het varieerd van hoe je tot god komt tot dat we allemaal een microchip krijgen en dat dat het teken is van de duivel, oh en aids is gemaakt om de mensheid naar beneden te krijgen, dit allemaal in samenwerking met de WHO en de united nations........het is maar dat je het weet.
Banana-bread-man is aardig extreem maar wel een interessant als je toch op een vlucht wacht........waarschijnlijk zal het in zijn hemel heel rustig zijn sinds je geen muziek mag luisteren, geen leuke dingen voor het huwlijk je moet gedoopt zijn maar wel helemaal onder, sprenkelen telt niet...enz enz......
De vlucht van Rurre naar La Paz is een beleving op zich..........nou vind ik vliegen zo ie zo al leuk, maar dan met een Secna Caravan (12 personen) en zittend achter de piloten, vliegend van 100 meter boven zeenivo tussen de bergen door naar 3600 meter boven zeenivo en dan landen in La Paz, het hoogste Internationale vliegveld in de wereld.........................helemaal te gek!!!!!!!!
Het enige nadeel, hoogteziekte....we zijn niet echt ziek geweest maar wel de normale verscheinselen, duizelig (alsof je te snel opstaat), kortademig bij alles wat je doet (alsof je net 5 km gerend hebt) en een beetje misselijk, maar daarvoor kregen we in het hotel een kopje Coca thee..........
La Paz is een prachtige stad die heel veel te bieden heeft maar daarover later meer, vandaag gaan we naar Urure en dan naar de zoutvlakte, het kan dus weer een weekje duren voordat er updates zijn....
Groetjes Bee en Rob