Hostel Sondzella ligt in het midden van een wild park, de taxi dropte ons vlakbij het park en we werden opgepikt door de bus van het hostel.
Na een nachtje slapen hadden we de perfecte afrikaanse ochtend, tijdens het ontbijd liep er een struisvogel in de tuin en even later zag ik een familie wrattenzwijnen, Bee en ik maakten even een wandelingetje over het hostelterrein en zagen nog een familie wrattenzwijntjes en impala�s net buit het hek en een paar zebra�s��.
Om 11.00 uur had Bee een paardrij afspraak, helaas mocht ik niet mee rijden want ik ben te zwaar, de paarden mogen maximaal 95 kilo tillen en mijn105 kilo is teveel voor ze.
Naar de paarden wandelen was zo�n 15 minuten lopen en wederom zagen we een hoop wilde dieren, het park is vooral leuk omdat je hier kunt wandelen, ze hebben geen leeuwen maar wel krokodillen dus je moet uit de beurt van de waterkant blijven en dan is het veilig.
Na Bee haar paardrijden zijn we nog even bij de Nijlpaarden gaan kijken, prachtige beesten met een gigantische bek en zien er lief uit maar ze zijn zeer gevaarlijk, ze zijn de op een na gevaarlijkste in de wereld, alleen de muskieto is verantwoordelijk voor meer doden per jaar.
�S avonds konden we ook in het hostel eten, en op het menu stond wrattenzwijn van de barbeque��.heerlijk, het is een lelijk beestje maar het smaakt heerlijk, na het eten zijn we bij het kampvuur blijven hangen met een biertje en werdt het nog erg gezellig.
We waren die avond met een Duits stel een Belg die in Hongkong woont en een Amerikaan die in Weert woont (op 10 minuten van waar wij woonden).
Na 3 nachten in Sonzella en nog een Impala stoofpot zijn we weer verder gereisd, op naar Mozambique, het busje in en naar Maputo de hoofdstad van Mozabique.
Over Maputo kan ik kort zijn, wat een shithole�. Toen we aankwamen zagen we eerst iemand op straat opgepakt worden, 2 man met een pistool in de hand, toen een pickup met mensen achterin met een machinegeweer en elke bewaker heeft een machine geweer, van die typjes die je nog geen waterpistool zou geven, tja net iets teveel wapens in de eerste 15 minuten.
De stad ziet eruit alsof de oorlog net een week voorbij is maarer was een goed ding, het hostel is goed en het was gezellig, al met al om 06.00 uur de volgende morgen zaten we weer op de bus, op weg naar Tofo, het strand dorpje bekend om de walvis haaien en de manta�s.
Om 15.00 uur waren we in Inhambane en vanuit daar konden we een gratis pickup krijgen naar een backpackers lodge, hier aangekomen zagen we de hutjes, een rieten hut met een matras op de grond en dat voor 5 euro per nacht (zonder elektra / toilet), we hadden een poster gelezen van Turtle Cove een backpackers lodge in Tofo voor 4 euro en dan een hut met toilet douche en elektra en een bed + matrasde keuze was niet al te moeilijk.
We moesten even lopen maar na een kwartiertje waren we er en hadden we een mooi hutje.
Wat betreft de timing was het iets minder, de avond dat wij aankwamen was er een feesje dat tot 04.00 uur duurde, wonder boven wonder kon ik door de muziek heen slapen alleen Bee was iets minder gelukkig.
In Turtle Cove ontmoete we nog een Nederlands stel van wie de waardevolle spullen uit de kluisjes van het hostel gestolen was, ze hadden een verhaal vol corrupte agenten het zelf vervoeren van de daders bezoek ann ik weet niet hoeveel politie buro�s enz, al met al waren ze 2000 Dollar ligter en nog een paar 100 euro aan lokale valuta, de daders waren gepakt en de mp3 speler met alle digitale foto�s was weer terug maar het terug gevonden geld was door corrupte agenten verduisterd, reizen met 2000 Dollar is natuurlijk ook niet het slimste wat je kan doen, zeker als het weekloon in Mozambique op 30 dollar ligt.
Ons verblijf in Tofo was een stuk plezieriger, de eerste dag hebben we een beetje gerelaxed en met lokale speer vissers gesnorkeld, en de volgende dag zijn we gaan duiken.
Het duiken gebeurt ook hier vanaf een rubberboot maar het water is een stuk warmer en onderweg spotte we nog een Walvishaai, iedereen trekt gelijk zijn flippers en snorkel aan en dropt de boot je langs de walvis haai, dan kijk je in het water en dan zie je een vis van 7 meter (een klein exemplaar) ongelooflijk een haai van 7 meter en dat zwemt moeiteloos op 2 meter diepte langs je heen.
Je moet aardig doorflipperen om bij te blijven maar het is een prachtige ervaring, de walvis haai is de grootste vis op aarde en je zwemt er gewoon naast voor een minuut of 4, toen had de vis er geen zin meer in en dook hij.
Na deze ervaring was het weer terug de boot in en dan moet je nog gaan duiken��.
Tijdens de duik besloot mijn onderwaterhuis van de camera wederom om mijn duik te verpesten en wederom was ik na 18 minuten al boven, een kort maar mooi duikje.
Bee was bezig met haar diepe duik voor haar advanced duikbrevet en zij kon de duik afmaken met de instructeur, Bee doet alle duiken los en laat ze een voor een aftekenen en dan op het eind heb je je advanced.
Op de terugweg van mantareef (waar geen mantas waren) zag ik opeens een enorme schaduw in het water met de vorm van een haai, ik riep de schipper en toen we de boot draaide zagen we de walvishaai, een groot exemplaar deze keer +/- 12 meter, wederom iedereen de flippers aan en te water. Deze haai was alleen net even sneller en op een gegeven moment was ik de enige die erlangs zwom, zo in je eentje langs een vis met het formaat van een stadsbus is een hele ervaring, gelukkig eet deze haai alleen plankton en heeft zijn bek (3 meter breed) geen tanden, maar toch het is een 12 meter vis en weegt zo�n 11ton, dat is een hoop beest op 1 meter afstand, en het is dan ook heel appart als je recht naast zijn of haar oog zwemt, het kijkt je recht aan met een verrassend klein oogje.
Het was weer een onvergetelijke dag.
Verder hebben we in Tofo nog een drift/stromings duik gemaakt en een tweede duik op het mantareef (weer geen manta te vinden) en ook op deze duik weer twee walvis haaien, eerst een kleine en daarna weer een 12 meter versie, deze keer langzaam zwemmend en met 7 snorkelaars met een big smile erlangs.
Buiten het duiken heb ik nog surfles genomen, op je buik op een surfboardje en peddelen met je handen, erg vermoeiend en uiteindelijk op mijn knieen op het board de golf afrijdend, het sufen moet ik later nog maar een keer proberen.