We hebben net een vlucht met Kalula gemaakt en zijn in Durban, de vlucht was opzich wel grappig, de crew is een stuk relaxter en informeler dan �normale� airliners, het veiligheids verhaaltje heeft grapjes zoals, roken is verboden, en ook op de toiletten hier zijn rookdetectors en camera�s aan gebracht, of na de landing waneer de speaker weer tot leven komt dan is het eerste wat je hoort��peeeeeuw�en dan pas het; welkom in Durban, het minder grappige was dat de landing ook echt slecht was en dat je bij elke bocht je maag in je keel vond, maar al met al toch weer heel aangekomen.
In Durban werden we opgewacht door Paul van de Silentwings Hangliding school, we gingen naar Bulwer (een gat met 55 inwoners), Na een paar uur in de bus en na een bakje koffie bij Paul zijn moeder kwamen we in Bulwer aan, hierna gingen we gelijk door naar de kroeg om een hapje te eten. In de kroeg in Bulwer kwamen we in aanraking met de �lokale� Zuid Afrikaan, eigenlijk niet helemaal want in de kroeg zie je geen een zwarte Zuid Afrikaan, dat de apartheid voorbij is wil natuurlijk niet zeggen dat je ook dingen samen gaat doen, en zeker niet in Bulwer, die 55 inwoners zoals men het zegt slaat ook op de witte inwoners, want er leven toch zeker zo�n 4 keer zoveel zwarte afrikanen, maar die tellen niet echt mee voor de �witte� afrikaan.
Bulwer was voor ons gevoel een stap terug vanaf Capetown, hier hebben we een stuk minder gemerkt van de oude appartheid gevoelens, het verschil tussen arm en rijk zie je wel overal, krotten wijken van +/- 20 km lang, in de busjes (goedkoop vervoer) zitten alleen zwarten, langs de weg werken alleen zwarten iedereen heeft een hulp in de huishouding (zwart) en een tuinman (zwart) en die noemen ze gemaks halve Boy, ook al is de man 75 jaar oud.
Maar goed Bulwer en de vliegschool, Paul de eigenaar is ongeveer de grootste chaoot die ik ooit heb gezien, hij woont met zijn vrouw en kind in de caravan en zijn huis verhuurt hij aan mensen die komen hangliden, en dan is er natuurlijk Leila, zo ongeveer de lelijkste hond ooit maar de op een na liefste (don�t worry scoob), de school is van Paul en Pete en de eerste lessen kreeg ik van Pete.
Hoe leer je hangliden:
Les een; hoe bouw ik een glider op, gelukkig heb ik dat al geleert met microlight vliegen en hier kon ik een hoop tijd besparen.
Les twee; Loop de heuvel op met je glider. En dat is gelijk het minder aan Hangliden, je blijft aan het sjouwen met die vleugel.
Les drie; Rennen. Je moet met de vleugel de heuvel afrennen, je begint met weinig wind en weinig heuvel, dit maakt dat de vleugel net wil vliegen maar dat het nog geen zin heeft om jouw op te pakken.
Je rent dus als een idioot de berg af met je helmpje op en je harnasje aan en je voelt de vleugel al aan het harnas trekken maar dat is alles, ondertussen stuur je de vleugel en op het einde flair je, dit is de vleugel uitduwen om een remmende/liftende werking te krijgen, als je dit goed doet dan stop je op je voeten en anders op je buik/knieenen.
Je krijgt al een idee van mijn knieen, na twee landingen op de verkeerde manier zijn die dus open en dat maakt weer dat je het snel wil leren (het is een beetje als fietsen).
Na een hoop ge-ren komt dan les vier; Meer wind en meer heuvel, de hele vleugel word naar boven gereden (gelukkig niet dragen) en bovenop de heuvel kan je alles opbouwen. Na een grondige check van de vleugel en harnas die je je hangcheck, dat is harnas inklikken en kijken of je aan de vleugen kan hangen. Als je dit niet doet dan gaat de vleugel wel vliegen maar jij niet en dan hangt het weer af van de heuvel hoeveel pijn je gaat hebben.
Na een grondige check pak je de vleugel op en ga je startklaar staan op de top van de heuvel, je hebt je helm op (altijd een mooi gezicht) je harnas aan (heel modieus) en de vleugel rust op je schouders en de wind, als de wind een beetje waait dan wil de vleugel al een beetje vliegen.
Na de vleugel precies in de wind gedraaid te hebben wacht je op een wind vlaag, je haalt nog een keer adem en dan is het rennen zo hard je kunt. Je voelt dat de vleugel gaat vliegen en je draaid je handen om een betere grip te krijgen dan terwijl je nog steeds rent valt ineens de aarde onder je weg en geruisloos vlieg je weg����.
Het gevoel is onbeschrijflijk je vind jezelf op 20 meter hoogte en je zweeft een helling af met de wind in je gezicht, als je je gewicht naar links verplaatst dan zet je geleidelijk een bocht naar links in en je voelt je als een zwevende vogel.
De eerste vluchten zijn niet bijster lang +/- 1.5 minuut maar het gevoel is sensationeel.
Om je Zuid Afrikaanse brevet te behalen moet je 5 hoge vluchten doen en helaas heb ik er maar 2 gemaakt, door het weer konden we niet meer vliegen, tijdens de slecht weer dagen zijn we nog wel een klein wildpark ingeweest, liggend op de auto lekker naar zebra�s blesbok en impala�s kijken� heerlijk, ook zijn we nog in de burght van een stekelvarken geweest, het zijn wel stekelvarken met stekels van 50 cm best flink, en de burght was bij een boer op het land, niet veel mensen kennen deze burght en hij is dus volledig intakt en zeer indrukwekkend het geheel bestond uit 3 grote ingangen en tunnels waar ik rechtop in kon staan, het geheel moet meer dan 50 jaar oud zijn en door een stekelvarken familie gebruikt worden, ik zal er een paar foto�s van uploaden.
Een andere dagtrip die we gedaan hebben is Sanipas, dit is de grensovergang van Zuid Afrika naar Lesotho. Lesotho is een landje dat op de bergen ligt en de sanipas is dan ook zo�n 2400 mtr hoog, van Lesotho hebben we niet veel gezien maar de trip erheen was fantastisch, je slingert omhoog aan het einde van een prachtige vallei en de weg is alleen begaanbaar met een 4wiel drive, en als je bijna bij de top bent dan zijn er ijs watervalletjes (jaja ijs in Afrika).
We hebben zelfs nog een kort vluchtje met een trike gemaakt, in de take off kwamen er alleen 6 zeillatten 20 cm naar buiten, nadat we geprobeert hadden dit te maken vlogen we nog een rondje met hetzelfde resultaat, de lokale vliegers vonden het een beetje grappig dat ik niet verder wou vliegen maar dat zijn ook dezelfde mensen die allemaal wel een keer gechrashed zijn en die allemaal wel een dooie vlieger kennen, niet de beste adviseurs, de vleigveiligheid in de kleine lucht vaart is een beetje anders dan in Nederland.
Net voordat we naar Durban gingen was ik mijn tas aan het pakken en toen ik mijn zaklamp in mijn tas stopte besloot mijn rug ermee op te houden, het heuveltje oplopen met een vleugel in mijn nek had toch iets meer van mijn rug gevraagd dan er goed voor is, we zijn die avond nog naar Durban gereden en zijn het hostel Hippo Hide ingegaan maar de volgende 2 dagen heb ik alleen maar op bed gelegen en heb ik Angels and Demons van Dan Brown gelezen, het is de voorloper van de Da Vince code, leuk boek maar iets minder goed als de Da Vince code, terwijl ik lekker op mijn bedje lag heeft Berit de visas voor Mozambique geregeld.
Van Durban heb ik dus niet veel gezien, na 3 dagen daar zijn we opweg gegaan naar Swaziland, om 10.00 uur waren we bij de bushalten en we waren de eerste klanten voor de minibus, de chauffeur beloofde ons dat we om 13.00 uur zouden vertrekken, maar helaas op 13.00 uur waren er maar 6 klanten en men rijdt niet met minder dan 8 klanten.
Berit stelde na nog een half uur wachten voor om met zijn allen voor 8 personen te betalen zodat we in iedergeval die dag nog in Swaziland zouden komen (scheelt een hotelnacht), daar moesten de Afrikaanse heren eerst over nadenken, en na een half uur kwam een Afrikaan met het voorstel om met zijn allen een beetje meer te betalen zodat we konden gaan, Berit en ik keken elkaar een beetje vreemd aan maar prima, voorstellen klinken hier blijkbaar beter als ze van een man komen.
Toen er gerekend moest worden wat de prijs dan moest zijn was het ook moeilijk te geloven dat een vrouw het antwoord wist, er was zelfs een calculator voor nodig om er zeker van te zijn datdie vrouw wel gelijk had.
Om 15.00 uur zat iedereen eindelijk in de bus en gingen we opweg naar Swaziland�..