Welkom in de LeerlingenKamer!
" Kalm
aan, ik ben het maar." Een meisje met lang bruin haar kwam de leerlingenkamer
binnenwandelen.
"Wie ben jij?" vroeg xwitched nieuwsgierig "ik heb je hier
nog niet gezien"
"Klopt." zei het andere meisje "Ik ben Heleentje, en ik ben
nog maar net gesorteerd"
Heleentje plofte in de dichtsbijzijnde zetel en haalde een boek uit haar
tas, dat ze schijnbaar wilekeurig ergens opensloeg en begon te lezen.
"Wat lees je?" vroeg Janneke, die blijkbaar enigzins over haar
boosheid heen was. Heleentje reageerde niet.
"Hé, hallooo!!" Janneke wuifde haar hand voor Heleentje's
gezicht heen en weer.
"O, wat? sorry, ik lette even niet op"
"geeft niets hoor, hebben wij ook als we lezen." zei xwitched
goedmoedig. Ze sprong op en liep naar het notitiebord. Daar was net een
nieuw bericht op verschenen.
"Wow!" riep xwitched "We mogen dit weekend naar hallow ville!"
Janneke kkek net zo enthousiast als xwitched, maar Heleentje keek verbaasd.
"Wat is Hallow Ville?" vroeg ze verward?
"O, dat weet jij natuurlijk niet" zei Janneke snel. "dat
is een dorp hier in de buurt, met een heleboel winkels!"
"Leuk!" zei een onbekende stem. Iedereen schrok zich rot, ze hadden
niemand horen aankomen. "En wie ben jij?" vroeg Janneke uiteindelijk.
"Minerva," zei het meisje vrolijk. De anderen stelden zich ook
voor. "Wow! Je haar!" riep Heleentje opeens. Minerva draaide met
haar ogen. "Proficiat, je bent de drieduizendste!" "Nou ja,
het ís ook wel làng," zei xwitched voorzichtig. "Dat
had ik nu echt nog niet door," zei Minerva sarcastisch. Haar donkerblonde
krulhaar kwam tot voorbij haar knieën. "Hoelang heb je er al voor
gespaard?" vroeg Janneke nieuwsgierig. "Het is nog maar 1 keer
geknipt en ik word 13 in september, ander onderwerp graag!" Minerva
antwoordde zo snel dat ze het nog eens moest herhalen.
Opeens
kwamen er een witte en een zwarte uil binnengevlogen. "Nog post?"
vroeg xwitched. "Nee, dat zijn mijn uilen," zei Minerva bits en
ze ging in een hoekje tegen de uilen zitten fluisteren. Ze trok zich er
niks van aan dat er ook nog mensen in de kamer waren. "Ook vriendelijk,"
mompelde Heleentje. "Ze draait wel bij, ze is alleen verlegen," zei Janneke na Minerva een tijdje bekeken te hebben. Ze had een fantastische
mensenkennis. De vriendinnen keken het vreemde meisje lange tijd aan.
Op dat moment werd hun gestaar onderbroken door Celeone die vrolijk de leerlingenkamer
binnenstapte. Ze groette iedereen opgewekt en staarde daarna naar de hoek
waar het geluid van de uilen van Minerva vandaan kwam. "Is dat Minerva?" vroeg ze aan Heleentje die nog steeds met open mond naar het haar van Minerva
zat te staren. Heleentje knikte geluidloos.
Plotseling
draaide Minerva zich abrupt om en keek Celeone recht in haar ogen aan. Celeone
glimlachte onwennig en stelde zich voor. Minerva scheen zich nu wel op haar
gemak te voelen en vertelde met een grote grijns wie ze was. Daarna staarde
Celeone verbaasd naar de krullen van Minerva. Voordat Janneke haar een schop
kon geven had ze al opgemerkt: "Jemig, jouw haar, wat láng."
Dit keer kon Minerva er wel omlachen en vertelde voor de drieduizendenéénste
keer hoe lang ze wel niet gespaard had om zulk haar te kunnen krijgen...
Vorig - Volgende
Wil jij meeschrijven aan de leerlingenkamer van Demeansta? Meld je dan aan op het forum!