1984
Alfa Ayının Kabileleri
Aptal
Beyaz Adamlar
Beyaz
Geceler
Yeni!
Bir Delinin Hatıra Defteri
Fil
Kulesi
Glue
Gözün
Hikâyesi
Kabal
Kara Gezgin
Korkunun
Sanatları
Kürklü
Venüs
Mezarlarınıza Tüküreceğim
Olağanüstü, Üç Kimyasal Romans
Sinemamızda Bir “Auteur”: Ömer Kavur
Ubik
1984 - George Orwell / Can Yayınları
20. Yüzyılın bence en önemli edebi eseri bu romandır. George Orwell
(asıl adı Eric Arthur Blair - Mert) bu eseri yayınladıktan bir yıl sonra,
1950'de ölmüştür. Politik-bilimkurgusal bir dram olan "1984"'ü tanımlayabilecek
en etkili kelime "karamsar" olacaktır. 1984'te umudun en ufak bir kırıntısına
bile yer yoktur, eserin kahramanı bir an için bile olsa hayatıyla ilgili iyimser
düşüncelere kapılamaz.
Yıllarca süren savaşlar sonunda dünya üç büyük
devletin egemenliğine kalmıştır: Okyanusya, Avrasya ve Doğu Asya. Kitabın
ilerleyen sayfalarında öğreniriz ki, aslında bu üç devletin de birbirinden farkı
yoktur. Ancak kitap Okyanusya tarafını anlattığı için, diğer iki devletin
durumunun çok kötü olduğu ve Okyanusya'nın pek yakında dünyanın tek hakimi
olacağı düşüncesi bize sık sık empoze edilir. Okyanusya'da (Doğu Asya ve Avrasya
gibi) komünizm hüküm sürmektedir. Parti, güçlü ve bilge bir lider tarafından
yönetilmektedir: BIG BROTHER (Evet, Biri Bizi Gözetliyor yarışmasının orijinal
adı olan "Big Brother", ilk bu eserle ortaya çıkmıştır). Big Brother her şeyi
bilir ve görür. Her yerde onun kocaman posterleri asılıdır ve o posterleri delip
geçen bakışlarıyla adeta beyninize hükmetmektedir. Posterlerin üstünde aynen
şöyle yazmaktadır: "BIG BROTHER IS WATCHING YOU!". Her yerde; işyerlerinde,
evlerde, hatta tuvaletlerde tele-ekranlar vardır ve insanların yaptığı her
hareket parti üyeleri tarafından denetlenmektedir. Parti sahiplenici ve kucak
açıcıdır (aslında hükmedici ve beyin yıkayıcı olsa da)! Parti bu sayede her şeyi
denetleyebilmektedir, bir tek şey dışında: Düşünmek. İşte bu yüzden, en büyük
suç düşünmektir! Cezası ise ölümden bile daha beterdir.
Parti, insanların
düşünmesini engellemenin bir yolunu bulmuştur: Yeni bir dil: Adı da "yenikonuş".
Yenikonuş'un tek amacı, kullanılmakta olan sözcükleri her geçen gün biraz daha
azaltarak, insanların kendilerini ifade edebilmelerini olanaksız kılmaktır.
1984'te henüz Yenikonuş tek iletim aracı değildi; İngilizce ile birlikte
kullanılmaktaydı. Parti, Yenikonuş'un 2050'ye dek İngilizce'nin tamamen yerini
almasını planlıyordu.
Bu 'Yenikonuş' hadisesine biraz daha açıklık getirelim:
Yenikonuş benimsendiği ve İngilizce tamamen unutulduğu zaman, kabul gören
öğretilere karşıt düşüncenin üzerinde düşünülmesi olanaksız hale gelecekti.
Yani, Yenikonuş'un sözcük dağarcığı, bir parti üyesinin açıklamak istediği tüm
kavramları doğru ve ustaca kullanabilmesine izin verirken, bunun dışındaki tüm
kavramları ve onlara ulaşabilmenin dolambaçlı yöntemlerini ortadan
kaldırmaktaydı. Bu, kısmen yeni sözcüklerin kurulmasıyla, ama daha çok,
istenmeyen sözcüklerin dışlanmasıyla ilgiliydi. Artık kötü diye bir kelime
yoktu; bunu yerine 'iyi değil' kullanılmaktaydı. Yenikonuş'un en tehlikeli
özelliği, "çiftdüşün" idi. Çiftdüşün sayesinde insanlar, önce kendi kendilerini
kandırıyorlar; daha sonra da kendi kendilerini kandırdıklarını unutup, yaşamaya
devam ediyorlardı. Bu konuyu birazdan açıklayacağım.
1984'te Okyanusya, Doğu
Asya ile müttefikti ve Avrasya ile savaş halindeydi. Ancak üç devlet de o kadar
güçlüydü ki, ikisi birleştiğinde bile diğerine üstünlük sağlayamıyordu. Kitabın
ilerleyen sayfalarında, değişen şartlar gereği, Okyanusya, Doğu Asya'ya savaş
açar ve Avrasya ile müttefik olur. Bir süre sonra dengeler yeniden değişir ve bu
bir kısır döngü içinde dolanıp durur. Ancak; Parti'nin hata yapmış olması
gerçekten mümkün müdür? Yani, Okyanusya bir zamanlar Avrasya ile savaşıyordu...
Buradan tek bir sonuç çıkarılabilir: Avrasya kötüdür. Parti ise asla kötülerle
ortaklık yapmaz. Bu yüzden tarih değiştirilmek zorundadır. Bütün gazeteler,
dergiler, kayıtlı belgeler değiştirilir ve şu konuma gelinir: Okyanusya tarihin
başından beri Doğu Asya ile savaşmaktaydı ve Avrasya ile müttefikti. Kayıtları
değiştiren kişiler, çiftdüşün yardımıyla kayıtları değiştirdiklerini unuturlar
(Evet, gerçekten unuturlar!) Doğu Asya 'artık' düşman değildir: Doğu Asya zaten
hep bizim düşmanımızdı!
İnsanlar ikiye ayrılmış durumdadır: İnsanlar ve
proleterler. İnsanlar, Parti için çalışırlar. Her an Parti için bir şeyler
yapmak zorundadırlar. Partinin yasaklamaları ve dayatmaları aslında hep
'insanların iyiliği' içindir. Örneğin, cinselliği ele alalım: Cinsellik bir
suçtur; seksten kesinlikle zevk alınamaz! Çünkü seksten alınacak zevk, Parti
için çalışma isteğinin önüne geçebilir. Bu yüzden seks, sadece çocuk (Parti'nin
geleceği için çalışacak bir kişi daha) yapmak için gereken sıkıcı, rutin bir
işlemdir. Proleterler ise, Parti ile ilgileri olmayan fakir kesimdir. Parti'nin
yasakları bunlar için geçerli değildir; onlar zaten önemsiz yaratıklardır, insan
bile sayılmazlar. Onlar içki içip sarhoş olan, seks gibi sıkıcı bir işlemden
bile zevk alan, bütün gün kahvede iskambil oynayan, ve en önemlisi Parti'ye
yarar sağlayamayan zavallılardır. Parti üyelerinin proleterlerle iletişim
kurması yasaktır. Parti, kendisine bir tehdit unsuru olma ihtimali olan
proleterleri yaptığı baskınlarla öldürür.
Kendisi de bir parti üyesi olan,
eserin anti-kahramanı Winston, bir şeylerin ayırdına varmıştır. Her sabah 7'de
kalkıp gece yarılarına kadar parti için çalışmak, bunun dışında başka hiçbir
uğraşa sahip olmamak: Hayatın anlamı gerçekten de bu mudur? Bundan gerçekten
zevk mi almaktadır? Acaba gerçekten de uçak denen aleti parti mi bulmuştur?
Acaba bir gün parti yazıyı da kendisinin bulduğunu iddia edecek midir? Kuşkusuz
Winston, bu düşüncelerini kimseyle paylaşmaz; çünkü hiç kimsenin arkadaşı
yoktur. Bunlardan birine bahsetmesi, partiye güvensizliğini belli etmesi
olacaktır ki, bu da ölüm fermanını kendi eliyle imzalaması demektir. Ancak işin
kötü tarafı, kendisi bile hiçbir şeyden emin olamamaktadır, çünkü partinin
iddialarının tersini kanıtlayabilecek bir kanıt bile yoktur!
Winston
herkesten ölesiye nefret etmektedir, ancak birileriyle partinin geleceği
hakkında konuşurken, yüzüne o aptal, memnun koyun ifadesini yine de yerleştirmek
zorundadır. Memnuniyetsizlik, parti için tehdittir ve gereken hemen yapılır.
Winston'ın çalıştığı bakanlıkta özellikle dikkatini çeken biri vardır: Bir
kadın. Bu kadın tüm nefretinin sorumlusu gibidir adeta. Hiç durmadan, saatlerce
partinin yaptığı güzel işlerden, etrafa getirdiği iyiliklerden, hayatın ne kadar
harika olduğundan bahsetmektedir. Winston bu kadının kim olduğunu ve görevinin
ne olduğunu bilmemektedir, ancak eğer bir fırsatını bulabilse, onu öldürmekten
memnunluk duyacaktır.
Winston'ın çalıştığı yere arada bir uğrayan O'Brien
adlı bir adam vardır. Winston, nedendir bilinmez, o adamın da kendisiyle aynı
hisleri paylaştığını düşünmektedir. O da kendisi gibi partinin ne boktan bir şey
olduğunun farkındadır sanki, bu yüzden bir fırsatını bulup kendisiyle aynı
görüşleri paylaşıp paylaşmadığını öğrenmek istemektedir. Ancak bu mümkün
değildir, her yerde tele-ekranlar vardır ve Winston'ın onunla iletişim kurma
şansı neredeyse hiç yoktur. Ayrıca O'Brien partinin etkili kişilerinden biri
olarak bilinmektedir; Winston ya yanılıyor ise, o zaman ne olacaktır?
Derken
Winston bir gece rüyasında O'Brien'ı görür. O'Brien ona şöyle demektedir:
"Karanlığın olmadığı bir yerde buluşacağız". Winston artık emindir O'Brien'ın da
kendi tarafında olduğundan, ancak yine de ona ulaşması pek kolay
olmayacaktır.
Kitabın girişi genel olarak böyle. Elbette Winston'ın nefret
ettiği kadın da zamanla olayların içinde kendine bir yer ediniyor ve eser müthiş
bir hız kazanıyor. 250 sayfalık bir roman; ama inanın insan bir günde
bitirebiliyor, hatta belki de bir oturuşta.
1984'ü okuduktan sonra,
hayatınızda hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. -
Kıvanç.
www.k-1.com/Orwell
INDEX
Alfa Ayının Kabileleri
(Clans Of The Alphane Moon) – Philip K. Dick / Metis Edebiyat
2002
Philip K. Dick ‘80’li yıllarda “Solar Lottery” romanının “Uzayda
Suikast” başlıklı çok eski bir Türkçe çevirisini okuduğumdan beri en sevdiğim
bilim kurgu yazarıdır. Beni Dick’in tarzına bu kadar yatkın yapan nedir
bilemiyorum, sonuçta her ne kadar işlediği temalar son derece sağlam ve hayal
gücü çok kuvvetli olsa da, beni asıl çeken sanırım Dick’in yarattığı paranoyak
dünyalar olsa gerek. Dick’in romanları gerçekten hiç kimseye güvenilemeyecek bir
ortam sergiler, baş karakterin güvenebileceği kimsesi yoktur, en yakın arkadaşı
bile onu her an satabilir, hatta bizzat kendisi bile! Kahramanımız çoğu kez
kendini içinden çıkması gereken zor durumlarda veya büyük planların içinde bir
piyon olarak bulur, büyük bir resmin içinde birileri yolunu kaybetmesini
sağlamıştır ve tek başına bu güvensiz, yabancı dünyalarda kendi yolunu bulmaya
çalışır. Karşısına çıkan kadın karakterler büyük ölçüde femme fatale’dır,
kadınlara da güvenemez anlayacağınız. İşte tüm bu paranoyak ve belirsiz yapının
içine Philip K. Dick önemli sorular yerleştirir: Zaman nedir? İnsan nedir?
Gerçek nedir?... Bunu yaparken hikayelerinin içine keskin bir kara mizahı
yedirmekten de kaçınmaz. Kısacası kaybetmeye mahkum olan ancak mücadele etmekten
de asla kaçmayanların yazarıdır Philip K. Dick.
“Clans Of The Alphane Moon” Dick’in nispeten az dikkat çekmiş
romanlarından birisi. Dick bu romanı belki de en önemli üç romanı “The Man In
The High Castle”, “Do Androids Dream Of Electric Sheep?” ve “Ubik”’i de yazmış
olduğu, en verimli dönemi olarak anabileceğimiz ‘60’lı yılların ortalarında
yazmış. Baş karakterimiz Chuck Riddersdorf tam bir Philip K. Dick karakteri;
kaybetmiş, hayata küsmüş, sömürülmüş, kadınlar konusunda başarısız… İronik bir
biçimde evlilik danışmanlığı yapan karısından ayrılmış, dahası bu fütüristik
kabustaki nafaka sistemi sayesinde varını yoğunu kaybetmiş ve kaybetmeye de
devam ediyor. Karısının da ön ayak olmasıyla beraber kendini karmaşık ve
komplolarla dolu bir olaylar zincirinin ortasında elinden hiçbir şey gelmeyen
bir piyon olarak buluyor. Olaylar bir akıl hastanesinin eski sakinleri
tarafından işgal edilen ve paranoyaklar, manikler, depresifler gibi gruplara
daha doğrusu sosyal sınıflara bölündükleri bir uyduda bağlanıyor.
Çok fazla ayrıntıya girip de işin heyecanını kaçırmak istemiyorum.
Romanda bir sürü iyi işlenmiş karakter var ve bölüm bölüm hikaye bu farklı
karakterlerin üzerine odaklanıyor. Yani “Clans Of The Alphane Moon” oldukça
kompleks bir olay örgüsüne sahip. Gerçi bu kadar değişken ve karmaşık bir olay
yapısı Dick’in tarzına yabancı olanlar tarafından başta garipsenecektir
muhtemelen ama eminim romandaki ironik ve rahat anlatım birçok kişiyi cezp
edecektir de. Bu romanın en ilgi çekici yönü de dediğim gibi Alfa Ayı’nın
halkının yani akıl hastalarının oluşturduğu toplumsal yapı. Farklı psikolojik
rahatsızlıklar toplumda farklı sınıflar oluşmasına sebep oluyor. Bu da Dick’in
topluma ve insanlara olan bakış açısını gayet iyi özetliyor kanımca.
“Clans Of The Alphane Moon” en iyi Philip K. Dick romanı değil hiç
şüphesiz ama size çıkmaktan hiç pişman olmayacağınız düşüncelerinizi provoke
edecek bir yolculuk sunuyor… –
Mert.
www.ideefixe.com
INDEX
Aptal Beyaz Adamlar (Stupid White Men)
– Michael Moore / Babıali Kültür Yayınları 2002
Michael
Moore’un, George Bush yanlılarının en çok nefret ettiği kişinin, neredeyse bir
tarihsel belge gözüyle bakabileceğimiz bu eserinin tam adı “Stupıd Whıte Men...
And Other Sorry Excuses For The State Of The Natıon!”
Kimdir
bu Michael Moore? Kendisini “seçmen” olarak tanımlayan birisi; 1954 Michigan /
ABD doğumlu bir sinema yönetmeni. Çektiği filmler politiktir ve sistemi
eleştiren yapımlardır; tabii ki Moore’un keskin ve eşsiz mizah
anlayışıyla.
Moore’u
pek çok Türk sanatsever, “Benim Cici Silahım” adlı filmiyle keşfetti. 2002
yılında “En iyi belgesel film” dalında bir Oscar heykelciği getirmişti bu yapım
Moore’a. 90lı yılların sonunda yaptığı televizyon ‘belgesel-dizi’si “The Awful
Truth” Cnbc-e’de yayınlanmaya başladığından bu yana da ciddi bir hayran kitlesi
edindi Türkiye’de.
Mike
ilk kitabı “Downsıze Thıs!”’i (Hadi Bunu Da Küçültün) 1996’da yayınladı ve kitap
çok konuşuldu. Bu eserde Moore, büyük Amerikan şirketlerini masaya yatırıyordu,
hem de Naomi Klein’in o çok ünlü “No Logo”sundan çok önce.
“Aptal
Beyaz Adamlar”’ı 2002 Mart’ında yayımladı Moore. Kitap, Amerika gündemine bomba
gibi düştü ve tam 22 hafta en çok satan kitaplar listesinin zirvesinde kaldı.
Moore kitabı ilk başta ABD başkanlık seçimlerinin analizi olarak tasarlamıştı.
Eseri 2001’in başlarında tamamladı ve o yılın Sonbaharında yayınevine gitti.
Ekim’in başında 50.000’lik ilk baskı hazırdı, ancak 11 Eylül olayları patlak
verince yayınevi kitabın piyasaya çıkış tarihini erteledi. Yayınevi yazarla
görüştü ve 11 Eylül olayları hakkında bir şeyler yazmayı düşünüp düşünmediğini
sordu. Olumlu cevap alınca, yazardan, bu defa kitabın bazı yerlerini (hemen
hemen yarısını), ülkenin içinde bulunduğu hassas ortamda siyasi bir saldırı
sayılacağı gerekçesiyle yeniden yazmasını istedi. Özellikle başkan Bush
hakkındaki sert fikirlerini yeniden gözden geçirmesini, ona yazdığı açık
mektubu, seçimlerde yapılan hileleri anlattığı bölümleri çıkarmasını
istiyorlardı. Amerika’nın en büyük yayıncı kuruluşlarından biri olan Harper
Collins’in sahibi Rupert Murdoch, ayrıca eski kopyaları yok etmek ve yenilerinin
basım masrafının yarısını karşılamak üzere yazardan 100.000 $ istedi.
Moore
şaşırmıştı: “Kendimi sansür etmemi istediler ve kendimi sansür etme hakkımı
kullanmak için kendi cebimden para ödememi istediler” diyerek yaşananları
protesto etti: “Bunu yapmayacağım!”
Moore
ile Harper Collins arasındaki pazarlık 3 ay sürdü ve sonunda geri adımı Harper
Collins atmak zorunda kaldı. Yayınevi, kitabı hiçbir değişikliğe uğratmadan
basacağını ilan etti. Ve görüyoruz ki iyi de yapmış!
“Aptal
Beyaz Adamlar”’ı yayınevi, “Mike’ın kötülük ve aleladelik üzerine bir
manifestosu” olarak tanımlıyor. George Bush’un ne kadar zeki ve de akıllı (!)
bir insan olduğunu hala keşfedemeyen varsa mutlaka okumalı. Bush’un zekasının
farkında olanlar da okuyup gülmeli. İşte size Amerika’nın en az yarısının Bush
kadar süper zekalı olduğunu gösteren bir anekdot ‘W’ Bush’tan:
“Kazandığıma şaşıyorum. Barışa, refaha ve sorumluluğa karşı
yarışıyordum.”
(Seçimi
kazandıktan sonra, İsveç başbakanı Goran Perrson ile konuşurken, canlı çekim
yapan televizyon kamerasının açık olduğunu fark etmeden
söylemiştir!)
Moore hayatı boyunca her alanda aktif olmuş bir insan, yani yaptığı ahkam
kesmek değil kesinlikle. 18 yaşındayken, yaşadığı eyaletin Eğitim Başkanı (yani
bir nevi Milli Eğitim Müdürü) olmuş bir insan. Tarzını bilmeyenlere tavsiyem,
her çarşamba Cnbc-e’de 21.15’te ekrana gelen “The Awful Truth”’u izlemeleri ve
sonra da bu kitabı edinmeleri. –
Kıvanç.
www.bky.com.tr
INDEX
Beyaz Geceler – Fyodor
Mihayloviç Dostoyevski
“Beyaz
Geceler”, Fyodor Mihayloviç Dostoyevski'nin en tanınan eserlerinden biri değil
ve kitabın arkasında da belirtildiği gibi, ilk yayınlandığında büyük yankılar
uyandırmamış bir roman. Ancak hakikaten de “sadece genç ruhlarda yaşayabilen saf
ve büyük bir aşk”ın en güzel örneklerinden birini sunuyor.
70 sayfadan kısa
olan bu roman için size söyleyebileceğim en güçlü şey sizi kalbinizden
yaralayacağıdır. Eserin kahramanı kendini ‘hayalperest’ olarak tanımlayan ve
kadınlarla ilişki kurmakta –bırakın başarısız olmayı– tamamıyla tecrübesiz bir
genç adam. Sadece rüyalarında gördüğü kadınla konuşabilen ve ona aşık olan bir
insan bu, hayatının amacı da rüyalarındaki o kadını (yani bir nevi soul
mate'ini) gerçek hayatta da bulabilmek. Hayatı boyunca hiçbir kadınla ‘iletişim’
kurmamış; son derece utangaç ve çekingen bir adam. Ve bir gece bir kadınla
tesadüf eseri tanışıyor ve sizin de tahmin edeceğiniz üzere ona aşık
oluyor.
Dostoyevski zaten sadece iki kişiden oluşan bu romanın
kahramanlarının portresini mükemmel çizmiş. Hatta öylesine mükemmel ki,
olayların sonunu kitabın daha başlarındayken tahmin edebiliyorsunuz ki, bu
sanırım “Beyaz Gecelerin”in en büyük (ya da tek) eksisi. Ancak çok akıcı ve
etkileyici bir eser, ve yaşanan onca olaya rağmen kahramanın hep iyimser ve
umutlu bir tablo çizebilmesi (ki bu durumda olan bir adamda iyimserliğin
zerresini aramak aptallık olur) bile inandırıcı duruyor. – Kıvanç.
http://sanalkitap.9cy.com/Roman_hikaye/dostoyevski_beyaz_geceler.htm
INDEX
Bir Delinin Hatıra Defteri – Gogol /
Varlık Yayınları
Ukraynalı
yazar Gogol'un en ünlü kitabı
olan “Bir Delinin Hatıra Defteri” 100 sayfalık bir eser ve üç ayrı hikâyeden
oluşuyor. Üç hikâye de garip anti-kahramanlarıyla oldukça şaşırtıcı.
İlk eserin adı “Bir Delinin Hatıra Defteri”, ki
vakti zamanında ülkemiz tiyatrolarında bir oyun olarak da sergilenmişti.
Başlarda son derece normal bir insan izlenimi veren Aksenti İvanoviç adlı
anti-kahramanın akıl sağlığının pek de yerinde olmadığını ilerleyen sayfalarda
fark ediyoruz. İvanoviç kendisine bir komplo düzenlendiğini düşünmektedir ve bu
komployu engelleyebilecek kişilerin iki tane köpek olduğundan emindir.
Birbirleriyle mektuplaştıklarını sandığı köpeklerin mektuplarını bir şekilde ele
geçirir ve komployu çözmeye çalışır. Ve bir anda aklına bir şey dank eder:
Kendisi yeni İspanya kralıdır! Ancak tahta oturuncaya kadar bunu etrafındaki
insanların fark etmesine engel olmak zorundadır... Anlayacağınız, oldukça garip
ve sürreal bir hikâye; zaman zaman trajikomik bir havası var.
İkinci eser “Palto” adını taşıyor, üç hikâye
arasında en dramatik ve en iyi olanı bu. Bir devlet memuru olan ve şu ana kadar
okuduğum bütün romanlar içinde anti-kahramanlığa en yakın kişilik
olduğunu düşündüğüm Akaki Akakiyeviç son derece sıradan bir insandır. İşi
dışında başka hiçbir meşguliyeti olmayan, hiç arkadaşa sahip olmayan ve
işyerindeki diğer çalışanlar tarafından hep alaya alınan zavallı bir
adamcağızdır bu. Bir gün paltosunun çok eskidiğini fark eder ve yeni bir palto
diktirmeye karar verir. Ancak terzinin verdiği fiyat çok yüksektir; bu parayı
biriktirmesi için uzun bir süre boyunca parasından kısması gerekmektedir. Ancak
o kararını vermiştir; aylarca para biriktirir ve sonunda yeni paltosuna kavuşur.
Palto, onun için bir paltodan çok daha fazla şey ifade etmektedir; sahip
olduğu her şey bu paltodur âdeta. Ancak sonra bir gece paltosunu çaldırır
ve asıl trajedi bundan sonra başlar... “Palto” gerçekten mükemmel; hayatım
boyunca okuduğum en etkileyici kısa hikâyelerden biri.
Üçüncü ve son hikâyenin adı “Burun”. Boris Vian'ın
olağanüstülük ile saçmalık arasında gidip gelen hikâyelerini son derece orijinal
fikirlerden yola çıkarak tasarladığını düşünürdüm “Burun”'u okuyana kadar.
“Burun” Vian'dan çok önce Vian tarzı yazılar yazan bir adam olduğunu kanıtlıyor:
Adı da Gogol! Bu hikâyede, Binbaşı Kovalev bir sabah uyandığında burnunun
yerinde olmadığını fark eder. İlk başta buna bir anlam veremez, rüya gördüğünü
falan sanır, ama burnu gerçekten de yerinde değildir. O da burnunu aramak için
dışarı çıkar ve onu bulur. Ama yerine koyması pek de kolay olmayacaktır, çünkü
burnu bir insan kılığına girmiştir; âdeta ondan kaçmakta ve eski yerine dönmek
istememektedir... Hâkikaten garip bir hikâye.
“Bir Delinin Hatıra Defteri”'ni
oluşturan üç hikâye de çok başarılı; bu kitabın hayatım boyunca okuduğum en iyi
Rus romanlarından biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
– Kıvanç.
www.varlik.com.tr
INDEX
Fil Kulesi (The Tower Of The Elephant) – Robert
E. Howard / İthaki Yayınları 2003
Robert E.
Howard'ın 2. bir Conan kitabı daha İthaki Yayınevinden çıktı. İsmi "Fil Kulesi".
Anlaşılan o ki İthaki, Robert E. Howard’ın kaleminden çıkmış tüm Conan
öykülerini yayınlamakta kararlı, zira kitap “Conan Yıllıkları” serisinin ilk
kitabı olarak karşımıza çıkmış. Umarım devamını getirirler.
Çocukluk yılları benim gibi çizgi roman okuyarak geçenlerin yolları Conan
ile muhakkak bir şekilde kesişmiştir. Evet, birçok kahraman vardı ama Conan’ın
yeri ayrıydı. Her şeyden önce Conan’ın yaşadığı Hiborya çağı adeta nefes alıp
verircesine gerçekçiydi. Her ne kadar doğa üstü birçok öğe ile dolup taşsa da
karakterleri gerçekçiydi. Öyküler, mekanlar, canavarlar; kısacası her şey
görkemliydi. Bilemiyorum çoğu kişi Tolkien’ın dünyasına hastadır ama eğer
gerçekliğe tercih edeceğim bir “alternatif dünya” olsaydı bu, Robert E.
Howard’ın eşsiz Hiborya çağı olurdu.
Lovecraft ile birlikte en sevdiğim iki korku/fantezi yazarından birisidir
Howard. Lovecraft'ın aşırı tekinsiz, bunaltıcı, kapkaranlık, ve de en ufak bir
mutluluk kırıntısının dahi bulunmadığı dünyasına karşılık Howard'ın dünyası
(yada Dünya'ları) daha sert, daha şiirsel, daha mistik bir havadadır. Her iki
yazarın hikayelerindeki baş karakterler tamamen zıttır. Aslında yazarların her
ikisi de epey içe kapanık tiplerdir, ama Lovecraft öykülerine adeta kendini baş
karakter olarak koyarken, Howard ise gerçek hayatta olmak istediği karakteri
başrole koyar. Örneğin Lovecraft karakterleri daima sinirleri zayıf, silik,
korkak, karamsar karakterler iken Howard'ın karakterleri son derece güçlü,
kuvvetli, karizmatik, cesur ve uyanıktır. Howard'ın karakterleri ister bir
boksör, ister ortaçağdan kalma bir sofu, ister bir karanlık çağ kahramanı olsun,
bu özelliklere daima sahiptir.
Barbar
Conan, Howard'ın en ünlü kahramanıdır. Yazar bu karakterin yer aldığı öyküleri 4
senelik bir süre içinde yazmıştır. Ancak bu sınırlı sayıdaki öyküler dahi devasa
bir çizgi romana, sinema filmlerine ve başka bir sürü yazarın yazmış olduğu
yığınla öykü ve romana kaynaklık etmiştir.
Türkiye'de “Kılıç ve Büyü Öyküleri” adı altında, Conan tarzında çeşitli
öykülerin yer aldığı, farklı yazarların işlerini içeren bir kitap yine İthaki
tarafından geçtiğimiz senelerde basılmıştı. Bu kitapta da 3 Howard öyküsü
mevcuttu. Daha sonra komple bir roman olan (çizgi romana da uyarlanmıştı) "Conan
The Conqueror", yine İthaki'den “Fatih Conan” adıyla yayınlanmıştı. Bu
elimizdeki "Fil Kulesi" ise kısa öykülerin derlenmiş olduğu bir
kitap.
Kitaba
adını veren öykünü benim gibi azılı Conan okuyucuları hemen anımsamışlardır.
Conan'ın en unutulmaz öykülerinden birisidir "Fil Kulesi". Kitapta "Fil
Kulesi"'nin yanında bir kısmına çizgi romanlarda da rastlamış olduğumuz 5 öykü
ve 3 tamamlanmamış öykü yer alıyor. Ancak bunları Howard'ın eşsiz kaleminden
okumak bambaşka bir olay kesinlikle. Bir de bence kitabın en önemli ve en zevkle
okunan kısmı (en azından benim için) tüm Conan fanatiklerinin ezbere bildiğine
inandığım bir Hiborya çağı haritasıyla desteklenmiş Hiborya Çağı Tarihçesi.
Gerçekten müthiş bir hayal gücünün ürünü olduğu ortada, bu şekilde de biz
Türklerin kökeninin Turan ve Hyrkania'lılara ve daha da eskiye gidersek
LeMUria'lılara dayandığını öğrenmiş bulunuyoruz. :)
Kitapla
ilgili tek bir şikayetim var. Kapakta Boris Vallejo’nun elinden çıkmış bir
resmin yer alması mükemmel olurdu, zira Vallejo’nun adeta fotoğraf tadındaki
resimleri (ki hiçbir fotoğraf o kadar güzel olamaz) Conan’ın yaşadığı Hiborya
çağının adeta görsel karşılığı gibidir. Umarım bir sonraki kitabın kapağında bir
Vallejo resmi ile karşılaşırız.
Sonuçta “Fil Kulesi” sizlere soğuk ve berbat gerçeklikten bir kaçış
imkanı sunuyor. Fantastik kurgu türünden hoşlanan ancak Elf’ler ve goblinlerle
dolu, bol büyülü Ejderha Mızrağı ve benzeri serilerden aşırı şatafatlı oldukları
gerekçesiyle hazzetmeyenler “Fil Kulesi”’ne muhakkak şans tanısınlar. Conan
fanatiklerine ise bir şey demeye gerek var mı; almayan bizden değildir!
– Mert.
www.ithaki.com.tr
INDEX
Glue - Irvine Welsh / 2001
İngiltere’de 2001 yılında basılan “Glue”, İskoç yazar Irvine Welsh’in
kariyeri boyunca yazdığı en etkileyici roman. En az “Transpottıng” kadar komik,
en az “Ecstasy” kadar dramatik, en az “Porno” kadar heyecanlı ve en az “The Acıd
House” kadar karmaşık.
“Glue”, Edinburgh’ta büyüyen 4 çocuğun; Terry Lawson, Andrew Galloway,
Billy Birrell ve Carl Ewart’ın, hayatlarını anlatıyor. Kitap 4 ayrı bölümden
oluşuyor; ilk bölüm 70’lerde geçiyor ve bu bölüm hakikaten çok eğlenceli. Irvine
Welsh hayal gücünü hakikaten çok iyi çalıştırmış ve kitabı bize 1 yaşındaki 4
çocuğun ağzından anlattırmış. Okumak lazım! Çok komik!... 1980’lerde geçen 2.
bölümde adamlarımız artık ergenlik çağına girmişlerdir ve karı kız peşinde
koşmaktadırlar. Bu bölümde fark ederiz ki, içlerinde en çapkını Terry’dir. En
beceriksizleri ise Andrew olarak göze çarpmaktadır. 100 sayfa boyunca
adamlarımız milli olmak için ellerinden geleni yaparlar ve biz de eğleniriz...
Kitabın 3. bölümü 90’larda ve 4. bölümü de 2000’de geçiyor. 2002’den de birkaç
sayfalık final ile eser son buluyor. Daha fazla ayrıntıya girip keyfinizi
kaçırmak istemem, çünkü eğer kitabı okursanız, daha fazla tüyo vermeyip yazıyı
bu kadar kısa kestiğim için bana teşekkür edeceksiniz.
Kitap henüz Türkçe olarak yayınlanmadı, ama sanırım yakında
yayınlanacak. Yine de size tavsiyem, eğer İngilizce’niz yeterliyse ve sokak
aksanına alışıksanız, kitabı İngilizce okumanız olacak. Çünkü her şey daha iyi
yerli yerine oturuyor. –
Kıvanç.
INDEX
Gözün Hikâyesi (Historie de l'æil) - Georges Bataille
/ Çivi Yazıları
"Gözün Hikâyesi", 20. Yüzyılın aykırı edebiyatının en önemli eseri
olarak nitelendirilmektedir. Açıkçası kitap şehvet ve pornografi öğelerine
"ısrarla" eğilmekte, bu yüzden okumadan önce iki kez düşünmekte fayda var. Şayet
kitabı okuyacaksanız, önsözlerini sona bırakmanızı öneririm. Kitap bir sürü
gönderme ve imgelerle dolu, eğer bunları kendiniz açığa çıkarabilirseniz,
eserden aldığınız zevk daha da artacaktır (Şahsen ben ereksiyon dolu zevkli bir
saat yaşadım, bunu da belirtmeden duramayacağım).
Önsözlerde kitabın genel
yapısı ve gidişatından bahsediliyor elbet, ancak hem biraz uzun tutulmuş (Eser
yalnızca 60 sayfa iken, önsözleri neredeyse 100 sayfa!), hem de kitabın sonundan
bahsedildiği için biraz keyif kaçırıyor. Önsözde Roland Barthes'in de belirttiği
gibi Bataille, Marquis de Sade'a çok şey borçlu. Ancak beni Sade'ın eserleri
kadar etkilemedi "Gözün Hikâyesi". Gerçi Roland Barthes şu gözleminde yerden
göğe kadar haklı: "Sade, erotik kombinasyonların çetelesini tutarken,
Bataille'da bir dizi nesnenin huzursuzluğuyla ve maddelerin keşfiyle
karşılaşırız". Kitabın bir diğer önsözünü ise Susan Sontag yazmış. Özellikle şu
satırları oldukça etkileyici: "Gözün Hikâyesi'ni bu kadar güçlü ve rahatsız
edici yapan neden, Bataille'ın, pornografinin nihai anlamda cinselliğe değil,
ölüme dair olduğunu daha iyi anlamasıdır". Bu, benim aklıma hemen The Cure'un
ölümle ilgili albümü "Pornography"i getirdi, ne dersiniz? (Kesinlikle! -
Mert)
"Gözün Hikâyesi", muhtemelen henüz 18 yaşını doldurmamış olan
anlatıcının Simone adlı bir kızla tanışması ve yaşamının akışının değişmesini
anlatıyor. Beraber keşfettikleri şeyi "seks" olarak tanımlamak etkisiz kalacak:
Sanırım yaptıkları, cinsel fantezileri, çok çok ileri boyutlara taşımak
(Kimileri bundan sapıklık olarak söz edebilir). Anlatıcı ve Simone daha sonra
Marcelle adlı bir kızla tanışırlar ve onu da seks oyunlarına katmak isterler.
Ancak Marcelle oldukça utangaç ve çekingen bir kızdır ve onun bu masumluğu,
anlatıcı ve Simone'u daha da azdırır ve ondan daha da etkilenirler.
Kitap
hakikaten "muzır neşriyatla" (!) dolu. Dediğim gibi, bir saatte okunuyor; bu tip
şeyler midenizi bulandırmıyorsa keyifle bile okunabiliyor. Ancak ben kitabı
umduğum kadar etkileyici ve "rahatsız edici" bulmadım. - Kıvanç.
www.civiyazilari.com
INDEX
Kabal (Cabal) – Clive Barker / Oğlak
Yayınları 2000
Evet, geç de olsa kült İngiliz korku yazarı Clive Barker’ın romanları
Türkçe olarak karşımızda. “Kimdir bu Clive Barker?” diye sorulacak olursa kısaca
“Hellraiser” demem sanırım yeterli olacaktır. Barker bir yazar olmasının yanında
sinemada da boy gösteren bir isim ve bu filmi onun kült bir korku ustası
sayılmasını da kolaylaştırdı. Yarattığı karanlık atmosfer ve grotesk tiplemeler
(bkz. “Hellraiser”’daki unutulmaz “iğne kafa”) Barker’ı diğer korku ustalarından
kolayca ayırmamızı sağlayan bazı etkenler. Buna bir de hiçbir romanından eksik
olmayan mistisizm, gore ve erotizmi de ekleyince ortaya birbirinden orijinal ve
vurucu eserler çıkıyor.
“Cabal” Barker’ın 1988’de yayınlanan romanı, aynı zamanda kendisi
tarafından 1990 senesinde “Nightbreed” adı altında sinemaya uyarlanmış. Roman
tam anlamıyla “kaybetmiş”, hiçbir umudu kalmamış ve yaşamı boyunca acı çekmiş
Aaron Boone karakterinin hayatındaki son günlerini ve “sonrasını” anlatıyor.
Zira Boone kendini içinde bulduğu acımasız bir komplo sonucunda son nefesini
veriyor ama kendi gibi olanların, yani “ötekiler”’in bir nevi sığınağı olan
Midian’ı ölmeden önce keşfetmesi onun bambaşka biri olarak, bir “canavar” olarak
geri dönmesini sağlıyor. Bu noktada devreye Boone’un sevgilisi Lori giriyor ve
onun gözlerinden bir yandan Boone’un ait olduğu bu yeni varoluşa ve bu varoluşu
kabullenmesi için verdiği çabaya, bir yandan da “insan canavarlar”’ın yaptığı
kötülüklere tanık oluyoruz. Tabi tüm öykü boyunca Barker’ın trademark’ı grotesk
yaratıklar, şekil değiştirmeler, gore ve erotizm eksik olmuyor.
Yazar Midian, yani “gecedölü”’nün (yada diğer bir deyişle canavarların)
sığınağı, Tanrıları Baphomet gibi fantastik unsurları ön planda tutsa da aslında
romanın alt metini varlığını çoğu kez neredeyse bağıra bağıra gösteriyor. Zira
Barker “normal” insan karakterleri kötücül, adi, çürümüş ve neredeyse
traji-komik figürler olarak çiziyor ve “canavar”’ları haklı, hatta “kurban”
olarak gösteriyor. Yani burada bilindik korku kalıpları tersine çevrilmiş
durumda. Barker aslında kimin canavar olduğunu anlatmaya çalışıyor ve bunu
yaparken “toplum yararına” çalışan tüm kişileri çürümüş birer mahluk olarak
sergiliyor. Örneğin psikiyartist zevki için insanları harcayan bir katil, kasaba
şerifi kendi egosu için her türlü acımasızlığı sergileyebilecek bir fırsatçı,
kasaba rahibi de gizli bir homoseksüel! Diğer “normal” karakterlerin de büyük
çoğunluğu böyle “çürümüş” tipler; bencil, fırsatçı, acımasız. Ve Barker bu
“normal” olanların “ötekilere” karşı başlattığı soykırım kokan mücadelede
aslında kimin gerçek canavarlar olduğunu sorgulamamızı sağlıyor. Bu noktada
Midian’ın halkı olan gecedölü de toplumdan itilmiş, dışlanmış, “sıra dışı”
olanları sembolize ediyor. Yani roman aslında toplumun çoğunluğunu
oluşturanların kendilerinden farklı olanları nasıl yok etmeye çalıştığını
anlatan ve kendini toplumdan ayrı hisseden herkesin kendini kolayca içinde
hissedebileceği bir destan havasında.
“Cabal” gerçekten güçlü bir alt metine sahip ve “politically correct”
bazı okuyucuları muhtemelen rahatsız edecektir. Ancak benim romanla ilgili
rahatsız olduğum nokta da bu: bazı noktalarda Barker’ın eleştirme isteği
gereğinden fazla öne çıkıyor ve bu noktalarda olaylar adeta alt metine hizmet
veren kamuflaj malzemelerine dönüşüyor. Yani Barker alt metin ile olay akışı
arasındaki bağlantıyı kurmamızı sağlayan sembollere (bilhassa romanın ilerleyen
bölümlerinde) gereğinden fazla ağırlık veriyor. Ama neyse ki Barker’ın üstün
anlatım gücü, yer verdiği bir yığın “twist” ve en önemlisi de inanılmaz hayal
gücü romanı zevkle okunur hale getiriyor.
Barker okuyucunun zihnini sıkıcı tasvirlerle yormak yerine
karakterlerinin ruh hallerini birebir yansıtıyor ve bunun yarattığı atmosfer ile
de en ufak tasvire gerek kalmadan olayları adeta karakterlerin gözlerinden
canlandırmaya başlıyoruz, ki bu da bence Barker’ın en üstün yönlerinden birisi.
Ama yine de romanın baş karakteri Boone’un “hayatta olduğu” inanılmaz iç
karartıcı ilk bölüm diğerlerinden daha farklı bir atmosfer sergiliyor, bence o
ilk bölüm başlı başına kısa bir öykü olarak bile yayınlanabilirdi zira her ne
kadar sonu açık kalan bazı olaylara sahipse de sağlam bir “twist”’e ve kendi
içinde tutarlı bir havaya sahip. Keşke Barker aynı atmosferi tüm romana
yaysaymış, zira oradaki intiharsal hava gerçekten eşsiz, ancak hikayenin
gidişatı sebebiyle roman çok daha optimist, hatta romantik bir havaya bürünüyor
sayfalar ilerledikçe. Tabi bolca gore’a bulanmış bir optimizm bu.
“Cabal”’ı ve diğer Barker romanlarını korku türünde daha
farklı, daha mistik tatlar arayanlara ve gore’dan rahatsız olmayanlara şiddetle
tavsiye ederim. Bilgisayar oyunu olarak da senaryosunu Barker’ın yazdığı
mükemmel FPS “Undying” her daim önerimdir, “Undying”’i bir filme bile tercih
edebilirim. “Cabal” Barker’ın dünyasına giriş için iyi bir başlangıç olacaktır.
– Mert.
[email protected]
INDEX
Kara Gezgin – Orkun Uçar /
Xasiork 2003
"Kılıç ve Büyü" tarzının Robert E. Howard tarafından yaratılmasından ve
fantastik edebiyatta uzun yıllar boyunca ses getirmesinden sonra orijinal
bağlamda ülkemizdeki İLK yankısının bu kitap olduğuna değinerek yazımıza
girelim. Neymiş bu fantastik edebiyattaki "Kılıç ve Büyü" tarzı? En yalın
haldeki cevabımız herhalde, "Kılıca karşı büyü, büyüye karşı kılıç!!!"
anekdotunun genişletilerek hikaye, roman ya da epizodik roman kurgulanması
şeklindeki edebi biçimi olur. Sadece yerli yazarları basma gibi globalizm
karşıtı bir misyonu yüklenmiş durumdaki Xasiork Yayınevi'nin kurucusu da olan
Orkun Uçar, "Kara Gezgin" ile 10 ciltlik bir epizodik roman olan Derzulya serisi
oluşturma planını iyice bir rayına oturtuyor. Serinin açılışını "Kızıl Vaiz" ile
yaparken, bu tarza, hayali bir öykü kulübü unsuruyla okuyucuyu da katılımcılığa
teşvik ederek kıyak bir şekilde sokuluyor. İkinci kitap olan "Kara Gezgin" asıl
olayların geçtiği ilk kitap aslında. Aynı zamanda üçüncü ve dördüncü kitaplarla
serinin içersinde daha bir birbirine bağlı olayların yer aldığı Habis Üçlemesini
oluşturuyor. "Kara Gezgin", "Sarı İstila", "Gri Tanrı" şeklindeki renk içerikli
isimler bize Polonyalı yönetmen Krzysztof Kieslowski'yi de hatırlatmıyor değil:
İlk kitaptan dolayı beklentimiz, bu üçlemenin de diğeri gibi başarılı olacağı.
"Kara Gezgin"'de de diğer fantastik yazın ürünlerindeki gibi hayali bir
dünya kurgulanmış. Derzulya isimli bu dünya her ne kadar post-apokaliptik bir
konsept üzerine oturtulmuşsa da, Mark Twain'in ünlü "Kral Arthur'un Sarayında
Bir Amerikalı" klasiğindeki gibi zamanda atlanmış hissini yaşatıyor. İlk başta
tüm dünyadaki insanlar ilerdeki bir tarihte toptan bin beş yüz yıl kadar geriye
gidecekler gibi bir durumla karşılaşıyoruz. Aslında zaman aynı zamandır ama
coğrafyasıyla, havasıyla, suyuyla hatta fizik kanunlarıyla bile dünya aynı dünya
değildir artık. Lakin roman ilerledikçe olayın çok daha karanlık olduğunun,
şeytandan bile daha şeytani bir sebepten dolayı oluştuğunun farkına varıyoruz.
Bu hayali, şeytandan daha şeytani unsurun en akıl almaz kötülükleri bile etik
tayfta siyahtan daha açık tonlara kaydırdığına hayranlık veren bir şaşkınlıkla
tanık oluyoruz kitapta. Başarılı üslup ve kurgu bu akıl almaz durumu oldukça iyi
betimliyor.
Yer yer Derzulya metaforunun Türkiye'nin bir makro kozmosu olduğunu
hissettiren kitapta genel olarak, koşulların zorlamasıyla katillerin,
şeytanların nasıl birer kahramana dönüşecekleri anlatılıyor. Sosyoloji ve tarih
bilgisiyle kurgulanmış olayların pozitivist olmalarından dolayı güncel dünyada
kolayca analojik karşılıklarını bulabilmeleri de kitabın fantastik-kurgu değil
de bilim-kurgu olduğunu düşündürüyor. Ama bu fizik, matematik, kimya ve
biyolojinin uygulanması ile değil de başka bir bilim dalı olan sosyolojinin
uygulanması ile oluşturulmuş bir bilim-kurgu. "Kılıç ve Büyü" tarzı kurgular
teknolojiyi barındırmazlar zaten. Ama Orkun bu tarza sosyolojiyi de
katmış. Sosyoloji tabanlı olduğu için de yazarın bulunduğu çağdaki toplumu
yansıttığı düşünülebilir. Kötülüğün bu denli abartılmış olması da abartma gibi
soyutlamalarla kitapta kaçış edebiyatının amaçlandığını düşündürtüyor. Bu
olasılık ne kadar doğrudur bilmem ama kötülüğün en azından bu çağda neredeyse
sonsuz olmasından dolayı böyle bir amaç daima boşa çıkar hatta tam tersi olur;
kaçış değil de kovalayış edebiyatı!!!
Tasvirlerin azlığı ve kısa cümleler kitaba bir nutuk havası veriyor. Bu
hava kitaba sertlik kazandırıyor; "Yüzüklerin Efendisi" bira ise "Kara Gezgin"
viski!!! "Conan" ise arada kalıyor, votka!!! Şaka bir yana sertlikte büyük
"pulp" ve polisiye yazarı Harold Robbins'le karşılaştırmak gerek bence bu
kitabı. "Elveda Janet" kadar kanlı, sert ve şaşırtmacalı. Yaratıcılıkta "Dune"
serisi ile boy ölçüşebilecek gibi ileriyi de düşünürsek tabii. Hatta şimdiden
örneğin "Dune"'daki baharat burada biraz daha ileriye götürülmüş, kanlı canlı
fakat zehrinden dolayı alabildiğine tehlikeli "Toht" yaratığı olmuş. Kitabın
çeşnisi olan yer, kişi ve kılıç isimlendirmeleri de alabildiğine bol tutulmuş.
Nicelikte olduğu kadar nitelikte de cömert davranılmış; "Albızkıran" gibi
etimoloji uygulanabilen titizlikteki bu tarz isimlendirme çalışmaları da ayrı
bir takdire layık gerçekten... –
Korhan.
www.xasiork.org
INDEX
Korkunun Sanatları –
Giovanni Scognamillo / İnkılap Kitabevi 1996
Kapağında Klaus Kinski’nin olduğu bir kitabın kötü olma ihtimali var
mı? Üstüne üstlük yazar da “öteki” sinema ve edebiyat konusunun Türkiye’deki
duayeni, emektar Giovanni Scognamillo olursa? Ne yalan söyleyeyim, bu iki şahıs
benim açımdan bu kitap için yeterli referanslar. Bu kitabı yakın bir zamanda
edinmiş olmam ise tabi biraz buruk bir sevinç benim için, çünkü “Korkunun
Sanatları” 1996’da yayınlanmış.
Yazar hakkında “kimdir, nedir?” şeklinde bir tanıtım yapmaya gerek
duymuyorum, eğer bu ülkede yaşayıp korku türüyle ilgileniyorsanız ve bu ismi
duymamışsanız sanırım kendinizi ilgisizlikle suçlamanız gerekir. Scognamillo
“Korkunun Sanatları”nda, farklı farklı sanat dallarındaki “korku” janrlarını
neşter altına yatırmış ve ortaya zevkle okunan, yararlı bir araştırma kitabı
çıkarmış. Ortada yılların getirdiği bir birikim var ve bunu kitapta rahatlıkla
görebiliyoruz.
Kitapta Tiyatro, Müzik, Edebiyat, Sinema, Çizgi Roman,
Resim ve Mimari konularında “Korku” türünün (ya da diğer bir deyişle korkuyu
besleyen türlerin, örneğin gotik vs...) ortaya çıkışı, gelişimi örneklerle
açıklanmış. Yazar bu sanat dallarının korku türündeki birbirinden farklı
orijinlere sahip örneklerini, yaratıcılarını, akımlarını incelemiş. Yani kitap
“korku” sanatlarıyla ilgilenen kişiler için içerdiği bilgiler nedeniyle tam
anlamıyla arşivlik bir çalışma, hatta mini bir ansiklopedi bile diyebiliriz.
Kitapta ayrıca konuyla ilgili fotoğraf, resim, poster vs… gibi ekstraların
renkli olarak yer aldığı 16 sayfalık bir ek mevcut. Sanırım eleştirebileceğim
tek nokta kitaptaki bazı imla problemleri ki bu abartılacak derecede büyük bir
sorun da değil. Sonuçta konuyla ilgili kişilerin, özellikle kaynak arayışında
olanların kaçırmaması gereken bir çalışma, daha fazla söze gerek yok sanırım.
– Mert.
www.inkilap.com
INDEX
Kürklü Venüs (Venüs Im Pelz)
– Leopold Von Sacher-Masoch / Çiviyazıları 2001
Çiviyazıları edebiyatın “aykırı” eserlerini yayınlayan bir yayınevi.
Marquis De Sade’ın “Justine” ve “Sodomun 120 Günü” eserlerini yayınlayıp
okuyucuyu sadizimle tanıştırdıktan sonra görevlerini tam olarak yerine
getirebilmeleri için mazoşizmin baş eserini de yayınlamaları gerekiyordu, bunu
da mazoşizm’in isim babası Leopold Von Sacher-Mazoch’un mazoşist edebiyatın
kilometre taşı sayılan “Kürklü Venüs” romanını yayınlayarak
gerçekleştirdiler.
Öncelikle uyaralım, bu yayınevinin diğer kitaplarını içerdikleri “Sex
& Violence” öğeleri için ilgiyle takip eden arkadaşlar “Kürklü Venüs”’de
istediklerini bulamayacaklar, zira buradaki şiddet ve müstehcenlik seviyesi
örneğin Sade’ın eserleri ile karşılaştırıldığında çok düşük bir seviyede. Ancak
bu da işin iyi tarafı, zira roman her ne kadar mazoşist edebiyatın kilometre
taşı sayılsa da genel olarak kadın-erkek ilişkileri hakkında önemli noktalara
değiniyor ve bu da onu Heteroseksüel olan herkes tarafından okunabilir kılıyor.
Kitabı özellikle kadın doğası üzerine kafa yoran arkadaşlar “kullanma rehberi”
olarak bile görebilirler. Romanla ilgili daha ayrıntılı incelemeye geçmeden önce
yazarı tanısak daha iyi olur sanırım.
Leopold Von Sacher-Mazoch 1835 yılında dünyaya gelmiş. Zeki, kültürlü bir
kişilik, erken yaşta okumaya başlamış, tarih ve hukuk eğitimi görmüş ve 20
yaşında doçent olmuş. 23 yaşında ilk romanını yayınladıktan sonra iki kadın ile
ardı ardına mazoşizm yüklü ilişkiler yaşamış. Bu ilişkiler sonucunda “Kürklü
Venüs” romanını yazmış. Yani romandaki olaylar tabiri caizse “tecrübeye dayalı”.
Yazar ilişki kurduğu bu iki kadını Wanda adlı tek bir karakterde birleştirmiş.
Daha sonra birçok kez evlenmiş ve çocuk sahibi olmuş, 59 yaşında da kalp
yetmezliğinden hayata gözlerini yummuş.
“Kürklü Venüs” gerçekten son derece kişisel bir roman ve yazarın sevdiği
kadınlar ile olan ilişkilerini oldukça açık bir şekilde sergiliyor. Roman
Severin karakterinin Wanda adlı genç bir dul ile arasındaki aşk ilişkisi üzerine
kurulu. Severin sevdiği kadına adeta tapıyor. Aynı zamanda muhtemelen küçükken
hayran olduğu teyzesinin kendisini kırbaçla dövmesini de bir takıntı haline
getirmiş ve sevdiği kadın tarafından eziyet görmekten, daha doğrusu onun kölesi
olmaktan zevk alıyor. Severin adeta bir tanrıça olarak gördüğü Wanda’nın kölesi
olmak için adeta yalvarıyor. Her ne kadar Wanda ilk etapta Severin’in bu
isteklerine soğuk baksa da Severin’e olan sevgisi nedeniyle isteklerini yerine
getiriyor ve böylece tehlikeli bir yolculuk da başlamış oluyor. Severin
Wanda’nın gerçek anlamda kölesi olmayı kabul ediyor ve kağıt üzerinde bir
anlaşma imzalıyor. Roman boyunca Severin’in yaşadığı ikileme tanık oluyoruz;
sevdiği kadın tarafından aşağılanmaktan, onun başka erkeklerle beraber
olmasından derin bir acı duysa da aynı zamanda önüne geçemediği bir zevk de
alıyor. Wanda ise Severin’in bu kırılgan tavırları nedeniyle ondan nefret
etmekle onu sevmek arasında bir ikilem yaşıyor, zira Wanda’nın istediği dediğim
dedik, kıskanç bir eş ve ancak böyle bir erkeğe sonsuza dek sadık kalabileceğini
biliyor. Ve işin acı tarafı kendini rolüne öylesine kaptırıyor ki Severin’e acı
çektirmekten o da zevk almaya başlıyor, ve sevgisi de gitgide yok oluyor. Bu
şiddetli sürecin sonunda hem Wanda hem de Severin önemli şeyler öğreniyorlar.
Severin Wanda’yı despot bir erkeğe kaptırıyor, ama aynı zamanda mazoşist
eğilimleri sonucunda kendini köle gibi teslim ettiği kadının kendine
çektirdiklerinden ders alıyor ve romanın sonunda kadın-erkek ilişkileri
konusunda oldukça değişen bakış açısını şu cümleler ile özetliyor:
“Doğanın yarattığı gibi olan ve erkeği şimdi olduğu gibi kendine çeken
kadın, erkeğin düşmanı ve sadece erkeğin kölesi ya da erkeğin despotu olabilir,
ama hiçbir zaman yol arkadaşı olamaz. Yol arkadaşı, ancak erkeğe hakları
ile eşit olduğunda, eğitimde ve işte erkek gibi olduğunda, olabilir.”
Yani Severin kadınlarla olan ilişkilerinde bir nevi rol değiştiriyor,
despot davranmayı ve kadınları ancak bu şekilde kendine bağlayabileceğini
öğreniyor.
Yazarın kadın doğasına bakışı oldukça ilginç ve eminim feministlerin pek
de hoşuna gitmeyecektir. Ancak yine de son cümlesindeki “kadın ve erkek eşit
olduğunda” sözü sanırım günümüz için durumun daha farklı değerlendirilmesi
gerektiğini de ortaya koyuyor.
“Kürklü Venüs” oldukça sofistike bir dille yazılmış. Elimizdeki bu baskı
oldukça eski bir Alman baskısından birebir çevrilmiş ve orijinalindeki birçok
hata da olduğu gibi bırakılmış. Sonuç olarak mazoşizm teması zerre kadar ilgimi
çekmese ve baş karakterin yaşadığı duygusal ikilemi tam olarak anlayamasam da
romanı temelde oldukça ilginç ve gerilimli bir ilişkiyi merkeze aldığı için
sıkılmadan okuduğumu da belirtmem gerekir. Romanı bitirdikten sonra aklıma iki
soru takıldı:
1. Severin karakterinin kadın-erkek ilişkilerine bakış açısının roman
sonu itibariyle değiştiğini göz önüne alırsak, acaba Masoch da Severin gibi
mazoşist eğilimlerini gerçek hayatta terk etti mi?
2. Steve Severin kendini bunca sene Siouxsie’ye kırbaçlattı mı???
J
– Mert.
www.civiyazilari.com
INDEX
Mezarlarınıza Tüküreceğim (I Spit
On Your Grave ) - Boris Vian / Tüm Zamanlar
Yayıncılık
Boris Vian'ın en ünlü romanı olan "Mezarlarınıza Tüküreceğim",
gerçekten de adı gibi sert bir eser ve insanda yüze aniden inen bir yumruk
etkisi yaratıyor. "Mezarlarınıza Tüküreceğim" bence Vian'ın en iyi eseri olmasa
da, kesinlikle yazdıkları içindeki en etkileyici olanı. 140 sayfa boyunca
agresyon ve sürprizler dinmek bilmiyor ve kitap sizi kesinlikle sersemletiyor.
Vian, kitabın olay yaratacağını bildiği için, daha baştan, asıl dili olan
Fransızca olarak değil, İngilizce yazmış romanı. Kitap hakikaten de olay
yaratmayı başardı, ve hatta filme de alındı. Ne kadar trajik ve ironiktir ki,
Vian filmin ilk gösterimi sırasında kalp krizi geçirip ölmüştür.
Peki kitap
ne anlatıyor? Kimilerine göre kitap "resimsiz porno" iken, kimileri bunun ırk
ayrımına yönelik bir eser olduğunu düşünüyor. Vian'ın betimlemeleri ya seks
üstüne kurulu, yada nefret. Sanırım iki görüş de doğru söylüyor eserin konusu
hakkında.
"Mezarlarınıza Tüküreceğim" bir yabancının bir kasabaya yerleşmesi
ve bir eczaneyi işletmeye başlamasıyla start alıyor. Adamımız 13-14 yaşlarında
kızlarla gönül eğlendiriyor, seks partileri veriyor, falan filan. Başlangıçta
adamımızın bir sefa pezevengi olduğu düşüncesine kapılabiliriz: Nedir yani, adam
genç kızlarla ilgileniyor işte?! Hmmm... Ama inanın bu kadar basit değil.
Zamanla işin iç yüzü ortaya çıkıyor ve her şey yerli yerine oturuyor.
Bu
roman, 20. yy'ın üstünde en çok konuşulan ve eleştirilen eserlerinden biri,
belki de birincisi oldu. Bunun ana sebebi de, kimse aksini iddia etmeye
kalkışmasın lütfen, pornografi ve sübyancılık. Kitabın vermek istediği mesaj hep
yanlış algılanmış ne yazık ki. Ancak bunda biraz Vian'ın da suçu var; sonuç
olarak kitabı öylesine sade ve basit bir dille yazmış ki, bir ilkokul öğrencisi
bile kitabı okuduğunda her şeyiyle çözümleyebilir. Eh, bunda Vian'ın suçu ne
diyebilirsiniz? Bunu da şöyle açıklayayım: Boris Vian'ın eserleri genellikle
hayal dünyalarında geçer. "Pekin'de Sonbahar" olsun, "Yürek Söken" olsun, hepsi
öylesine anlaşılmaz ve saçma yapıtlardır ki, verdikleri 'tehlikeli' (!)
mesajların üstü bir nebze de olsa örtülebilmiştir böylece. Ancak "Mezarlarınıza
Tüküreceğim"'de Vian, belki de kendi isteğiyle, bir kuyuya düşmüştür. Uç
noktalarda gezinmeyi ve zamanının ötesinde yürümeyi seven bir insandı Vian,
ancak kim bilir, belki de dünya henüz böyle bir şeye hazır
değildi?
"Mezarlarınıza Tüküreceğim", çoğu romanının bana hitap etmediğini
düşündüğüm Vian'ın en sevdiğim 2. eseri oldu (1.si: "Kırmızı Ot"). Ancak kitabın
en eğlenceli bölümünde Boris Vian'ın imzası yok. Şöyle açıklayayım: Kitabı eğer
almak istiyorsanız, piyasada hala bulabilir misiniz bilmiyorum ama, mutlaka ama
mutlaka Tüm Zamanlar Yayıncılık'ın bastığı kopyayı edinmeye çalışın. Kitap
sansürlenmemiş, ancak eserin sonunda T.C. Başbakanlık Küçükleri Muzır
Neşriyatından Koruma Kurulu'nun (evet, adı aynen böyle!!!) kitap hakkında aldığı
12 sayfalık karar metni bulunuyor. Okuması çok eğlenceli, inanın bana...
- Kıvanç.
www.toadshow.com.au/rob/vian/vian.htm
INDEX
Olağanüstü, Üç Kimyasal
Romans (Ecstasy – Three Tales Of Chemical Romance) – Irvine Welsh /
Stüdyo İmge
2003
Irvine
Welsh’in “Ectasy” adlı romanı 2003 nisan ayında Stüdyo İmge tarafından basıldı.
“Ecstasy” yaklaşık 100’er sayfalık üç orta uzunluklu hikayeden oluşuyor.
İlk
hikayenin adı “Lorraine Livingston’a Gidiyor”. Bu hikaye, Rebecca Navarro adlı
bir yazarın ve Lorraine’in başından geçen olayları anlatıyor. Tabii yine çılgın
rave partileri, ecstasy, haplar... İşin içinde bazı ilginç ayrıntılar da var bu
sefer; ölü sevici bir karakter hikayenin en renkli kişiliği. İkinci hikaye
“Tetrazidine Çocukları” adını taşıyor. Bunun konusu; bir ilaç şirketinin
piyasaya sürdüğü ve zamanında adeta kapışılan ve yok satan bir ilacın, yan
etkilerini çok uzun yıllar sonra göstermesi, ve bundan muzdarip olan insanların
ilaç şirketinin sahibinden intikam alma çabaları olarak özetlenebilir. Kitaptaki
üç hikaye arasında en iyi olanı bu. Son eserin adı “Yenilmeyenler”. Konu,
“Lorraine Livingston’a Gidiyor”’a benziyor. Yine club, yine haplar, ecstasy,
speed, çilek... Bir kulüpte tanışan iki genç, ve zamanla aralarında gelişen
aşk...
“Ecstasy”, yazdığı kitaplar arasında okumadığım sadece bir tane eseri
bulunan Irvine Welsh’in beni az etkileyen kitabı oldu. Zevkli sokak aksanı
konuşmalar, ince düşünülmüş espriler yine var bu romanda; ancak bana “Glue” ya
da “Porno”’daki tadı vermediğini söylemeliyim. Ancak kitap yine de kesinlikle
sıkmıyor; hızla ve keyifle okunabiliyor. –
Kıvanç.
www.studyoimge.com
INDEX
Sinemamızda
Bir “Auteur”: Ömer Kavur – Şükran Kuyucak Esen / Alfa
Yayınları 2002
Webzine’de bulabileceğiniz “Short Films Of David Lynch”’in kritiğinde de
belirttiğim üzere bana sinema sanatını sevdiren iki isimden biri Ömer Kavur.
“Gizli Yüz” hala en sevdiğim filmlerden biri, keza aynı şey “Anayurt Oteli” için
de geçerli. Gelmiş geçmiş en önemli Türk yönetmenleri arasında ismi ilk akla
gelen yönetmenlerden birisi hiç şüphesiz. Gerek yılların birikimiyle oluşturduğu
kendine özgü anlatımıyla, gerek filmlerini adeta bir zincirin halkaları gibi
birbirine bağlayan temalarıyla Ömer Kavur bugün yurtdışında toplu özel
gösterimleri düzenlenen, kendini dünyaya kanıtlamış bir sanatçı. Ne acıdır ki
Kavur sineması Türkiye’de asla hak ettiği ilgiyi göremedi, her filmi
festivallerde ödüle boğulsa da sınırlı sayıda izleyiciye ulaştı. Bunda Kavur’ın
işin ticari yanını önemsemeyişinin de katkısı olduğunu düşünüyorum. Aslında hiç
şüphesiz ki bir sanatçının tamamen sanatına konsantre olması gerekir, ancak ben
yine de Kavur sinemasının daha iyi bir tanıtımla ulaşabileceği potansiyel
izleyicileri olduğunu düşünüyorum. Son filmi “Karşılaşma”’da sanırım durum biraz
değişti, “Uzak”’ın Cannes’daki büyük başarısının ardından insanlar sanat
sinemasına geçmişe nazaran daha sempatiyle bakmaya başladılar. Bunun sonucunda
da “Karşılaşma” bu yıl Altın Portakallarda en iyi film, en iyi yönetmen vs… gibi
ödüllerin yanında bir de sürpriz bir biçimde Halk Jürisi ödülünü kazandı. Ne
diyelim, umarız gelecekte bu ilgi daha da artar, belki biz de “Gizli Yüz”,
“Anayurt Oteli”, “Akrebin Yolculuğu” gibi yönetmenin yerli-yabancı bir çok
saygın film festivalinde ödül kazanmış başyapıtını DVD’de görme şansına
erişiriz.
Söz konusu kitap Ömer Kavur sinemasını derinlemesine inceleyen 470
sayfalık bir eser. Şükran K. Esen Ömer Kavur sinemasını, yönetmeni bir Auteur
olarak ele alarak incelemiş ve yönetmenin filmlerinde sürekli olarak karşımıza
çıkan zaman, yabancılaşma, arayış gibi temaları göz önünde tutarak filmlerin
içlerinde sürüp giden anlatıyı deşifre etmeye çalışmış. Kitapta kapsamlı bir
Ömer Kavur biyografisinin yanında tüm Kavur filmlerinin oldukça kapsamlı
sypnosisleri mevcut. Filmlerin çözümlemelerinde Esen, yönetmenle yaptığı
söyleşilerden de yararlanmış. Zaten kitapta Kavur’la yapılmış oldukça uzun bir
söyleşi de yer alıyor. Tüm film incelemelerinin sonunda Esen Kavur sinemasının
özelliklerini ayrıntılı bir biçimde özetlemiş.
Kitap gerçekten büyük bir çabanın ve çalışmanın ürünü ve ortaya çıkan
sonuç fazlasıyla tatmin edici. Tek rahatsız eden şey kitaptaki bazı imla
hataları, kitabın basılmadan önce sağlam bir editör incelemesinden geçmesi hiç
de fena olmazdı. Ama bu haliyle de çok rahatsız edici sayılmaz, zaten dolgun
içeriği bu hataların üzerini rahatlıkla örtüyor diyebilirim.
“Sinemamızda Bir “Auteur”: Ömer Kavur”, basında kolay kolay
rastlayamadığımız bu usta yönetmenin sinemasına ilgisi olanlar için bulunmaz bir
nimet. Aynı zamanda Türk sinemasının en önemli yönetmenlerinden birini böylesine
derin bir incelemeye tabi tuttuğu için de arşivsel bir niteliğe sahip. Başta
Ömer Kavur severler olmak üzere tüm sinefillere şiddetle öneririm. –
Mert.
www.omerkavur.com/alfa_t.asp
INDEX
Ubik – Philip K. Dick / Altıkırkbeş 2002
Philip K. Dick romanları ülkemizde iki ayrı koldan yayınlanmaya devam
ediyor. Metis Bilimkurgu “The Man In The High Castle”, “Vulcan’s Hammer” ve
yukarılarda bir yerlerde eleştirisini bulabileceğiniz “The Clans Of The Alphane
Moon” gibi eserleri biraz düşük kaliteli bir baskıyla yayınlarken Altıkırkbeş “A
Scanner Darkly”, “Radio Free Albemuth” ve “Martian Time Slip” gibi önde gelen
Dick romanlarını daha kaliteli bir şekilde okuyucuya sunuyor. Biz gariban Dick
fanlarına da hem bu yeni baskıları, hem de artık ikinci elde bulabileceğimiz
Dick çevirilerini elimizden geldiği ölçüde satın almak kalıyor tabi
ki.
“Ubik” Altıkırkbeş’in bilimkurgu serisinden çıkan bir roman. Bir
kitapçıda kapağını gördüğünüzde muhtemelen itici ve garip gelecektir ama “Ubik”
yüksek beklentilerle bile okuduğunuz zaman sizi şaşırtacak bir roman. Philip K.
Dick ile tanışmak için en doğru roman bu mudur bilemiyorum, ama benim gibi çoğu
önde gelen Dick romanını okumuş birisi için “Ubik” Dick’in doruk noktası. Eminim
benim fikrimi paylaşmayanlar olacaktır, ama şunu bilin ki bu romanı satın
aldığınızda bir başyapıt satın almış olacaksınız.
“Ubik” Philip K. Dick’in ölüm, yaşam, gerçeklik, zaman gibi kavramlar
üzerine yaptığı inanılmaz bir çalışma. Yine ironik, karamsar, güvensiz bir
gelecek, birbirinden garip ve uçuk bir sürü karakter, Dick’in teknolojiden
psişik güçlere varan çeşit çeşit icadı, olay örgüsü içinde karşımıza çıkan bir
sürü kırılma noktası, ve Dick romanlarında görülmüş en acımasız ve en akılda
kalıcı Femme Fatale. “Ubik” bize Philip K. Dick’in neden “Future Noir” gibi bir
tarz ile anıldığını en iyi anlatan roman belki de. 250 sayfalık bu roman o kadar
yoğun ve akılcı ki kendinizi kaptırmamanız olanaksız. Olaylar geliştikçe ve
hikaye hiç beklenmedik yönlere kaydıkça artık bu inanılmaz tempo içinde biz de
baş karakter Joe Chip gibi kendimizi bir piyon gibi hissetmeye
başlıyoruz.
Philip K. Dick romanlarının konularına değinmeyi çok sevmiyorum çünkü
potansiyel okuyucuların heyecanı kaçsın istemiyorum, ama yine de biraz giriş
yapalım. Romandaki disütopik gelecekte artık parapsikolojik yetenekler bilim
tarafından tamamen kabul edilmiş durumda, dahası bu yeteneklere sahip insanların
çeşitli işler için kullanıldığı birbirine karşıt şirketler söz konusu. Bu
telepatlar ve medyumlar casusluk başta olmak üzere bir sürü amaç için
kullanılıyor. Bir de bunların yanında Dick yarı-yaşam gibi bir temayı da öyküye
katmış, ki bu taze taze ölmüş olan insanların özel tabutlara kapatılıp iki dünya
arasında tutulması anlamına geliyor. Özel bir iletişim cihazı yardımıyla bu
yarı-ölü insanlarla zihin yoluyla bağlantı kurulabiliyor, öyle ki bazıları
yarı-yaşam halinde şirket bile yönetebiliyorlar! Adamımız Joe Chip de Runciter
Asc. şirketinin operasyonlarının önemli bir adamı, ancak ekibiyle birlikte
kendini bir komplonun içinde buluyor ve bu komployu kimin kurduğunu çözmeye
çalışırken olaylar da giderek anlamsız bir biçimde garipleşmeye başlıyor:
Cebindeki bozuk paralar yıllar öncesinin sürümleriyle yer değiştiriyor, içmek
istediği kahve küfleniyor, elini attığı bir karton sigaraların hepsi çürüyüp
patır patır dökülüyor, vs… Diğer bir değişle fiziksel dünyaya ait tüm değerler
kafalarına göre takılmaya başlıyorlar. Joe Chip’in işe bulaşma sebebi daha
doğrusu insanların uğruna birbirini öldürmekten çekinmediği değer olan para bile
giderek anlamsızlaşıyor. Ve tüm bu öykünün merkezine Dick bölüm başlarında bazen
bir bira markası, bazen bir kahve markası, bazen de araba markası olarak bir
reklam içinde karşımıza UBIK olgusunu yerleştiriyor. Ubik kelimesi “her yerde
olan, sınırsız” anlamına gelen “Ubique” kelimesinden türetilmiş. Bir nevi
tanrısal bir olgu Ubik. Ve bunun tüm roman boyunca farklı farklı “ürünler”
olarak karşımıza çıkması hiç de tesadüfi değil, zira romanın merkezinde de işçi
– işveren ya da başka bir değişle ürünü satan ve alan arasındaki ilişki duruyor:
Romandaki en dikkat çekici ve sona dek devam eden ilişki de “işveren” Runciter
ile “işçi” Joe Chip arasındaki ilişki zaten. Bu ilişki “Tanrı – insan”
ilişkisinden çok da farklı sayılmaz belki de Dick’in gözünde, sonuçta romanın
son bölümünde Ubik “Tanrı” olarak karşımıza çıkıyor (“Ben varım. Her zaman var
olacağım”).
Romanın alt metnini daha fazla deşmek istemiyorum, zaten bunun yeri de bu
eleştiri kısmı değil, inceleme kısmı, belki bir gün Dick’in yazdıklarına
ayrıntılı bir biçimde değiniriz. Ama size söyleyebileceğim “Ubik”’in
yabancıların değimiyle tam anlamıyla “thought provoking” bir roman olduğu.
Romanın sonunda yüzünüze aptal bir gülümseme yayılıyor, çemberi mükemmel
tamamlıyor Philip K. Dick.
Bir de Philip K. Dick romanlarını okurken anlatılanları
rahatça akılda canlandırmak mümkün oluyor, her ne kadar Dick ayrıntılara önem
verse de okuyucuya da epey bir pay bırakıyor. Ben Dick romanlarını kafamda bir
film gibi canlandırarak okuyorum. Bunun başrolünde Colin Farrell’ı oynattım
mesela :))
Eğer bilimkurgu okuruysanız ve
bu romanı okumadıysanız ödevinizi eksik yaptınız demektir. “Ubik” benim için
“Solaris”, “1984”, “Stranger In A Strange Land”, “Fahreneit 451” gibi zihin
tahrik eden büyük klasiklerle aynı katta. Tek kelimeyle farz. – Mert.
www.altikirkbes.com
INDEX
GERİ DÖN