| De Levensloop En Ziektengeschiedenis Van Onze Boy! |
 |
|
| Hallo allemaal................. Welkom op de site van onze Boy....... Boy is een Tosa-Inu van 9 maanden. Waarom hebben voor dit ras gekozen? Nou heel simpel het robuuste van deze hond sprak ons aan, en een vriendin van ons heeft ook een Tosa en aangezien we Joy,want zo heet ze, zo vaak zagen werden we verliefd op dit hondenras,met name omdat ze lief zijn voor hun gezin,ondanks dat het een japanse vechthond is. Door een advertentie in de Vondst kwamen we er achter dat in Someren (Brabant) een nest met Tosa's was, nou 2 telefoontjes en anderhalf uur verder waren Peggy en ik de trotse eigenaren van Boy...Boy was toen net 10 weken en 3 dagen oud,en een scheetje om te zien (nu ook nog). Nadat Boy 2 maanden bij de zus van Peggy heeft gewoond (daar wij bezig waren met de verbouwing/inrichting van onze flat die we net gekocht hadden) kwam dan eindelijk de dag dat hij voorgoed met ons meeging,en weet je dat afscheid van Peggy's zus,man en kinderen verliep niet zonder het vergieten van zeer veel waterlanders...Op 24 December 2001 ging Boy dan ook eindelijk mee naar zijn nieuwe huis,daar aangekomen vond hij het maar niks,hij liep er zeer zielig en verlaten bij tot veel verdriet van ons. Maar naar 2 keer eens lekker flink binnen gepiest te hebben en zodoende zijn geur verspreid te hebben ging het steeds beter met hem en voelde hij zich thuis. In Februari 2002 begon Boy opeens met tijd en wijlen wel erg raar te lopen,hij zwaaide behoorlijk met zijn achterwerk en liep alsof hij gezopen had, daar hij dit in November ook al eens gedaan had makten we ons daar geen zorgen over want toen is het namelijk over gegaan we dachten dat het een groeispurt was.Maar een aantal dagen later toen we van het werk kwamen kon Boy helemaal niet meer op zijn achterpoten staan,we hebben doen de dienstdoende dierenarts gebeld want de onze had die middag vrij we konden gelijk komen. Die concludeerde dat Boy waarschijnlijk een hernia had en geopereerd moest worden Boy was toen net goed en wel 6 maanden!! Hij kreeg een injectie dat was een ontstekingsremmer die moest binnen 24 uur aanslaan zo niet was het geen hernia maar wat anders. De dag erna was er GEEN verbetering te zien,dus wij gelijk terug naar onze dierenarts daar was een vervanger die concludeerde dat Boy een voedingsachterstand had!! Hij adviseerde ons Boy zoveel en zovaak mogelijk op een dag eten te geven. Boy woog toen al 45 kilo!! en at niet maar vrat je de oren van de kop af, dus daar geloofde we niet echt veel van, maar oke Boy kreeg weer een injectie dit was een spierversterker daar zou die binnen een week goed maar vooral blijvend op moeten reageren en een medicijn om een ontsteking en pijn tegen te gaan kregen we mee... Dit was op een Donderdag, nou tot en met de Maandag erna heeft Boy het daar goed op gedaan en toen ging het weer razendsnel bergaf met zijn achterpoten... We zijn in die week op Woensdag weer terug gegaan naar onze dierenarts (die was er toen gelukkig zelf weer) toen deze Boy zag schrok hij zo erg dat hij ons gelijk doorstuurde naar "DierenKliniek Limburg" ... Daar konden we 's Maandags al terecht, we moestern Boy meteen een paar uur daar laten voor onderzoeken en dat doet pijn in je hart als je zag hoe zielig hij je aankeek maar het was voor zijn bestwil... Toen we hem 's middags op konden halen kwam ze met een conclusie en wel een heel andere namelijk hij had GEEN Hernia maar wat anders hij had ook niks aan zijn heupen wat dat "zwaaiend lopen" veroorzaakte, hij had ook GEEN voedingsachterstand integendeel hij had te veel voeding in zijn maag en ging gelijk over een dieet en wel STOP puppiebrokken en starten met de volwassen brokken en wel de "Eukanuba Large Breed, daar mocht hij 225gram op een hele dag van hebben, dit was dus echt niks voor Boy... Hij moest bijgevoerd worden met BONEN, BONEN, BONEN!!! Boy is vanaf dat moment begonnen met bedelen en moest van de Kliniek telkens met honger van tafel en dit heeft een groot gedeelte van zijn karakter verandert, maar daar kom ik dalijk nog op terug... Diezelfde week op Donderdag moest Boy terug voor een ruggemergpunctie, dit zou defenitief een antwoord geven op zijn manke lopen, weer moest hij een paar uur daar blijven Toen we hem op konden halen kwam het antwoord wat zeer schokken, pijnlijk en vooral verdriet voor ons meebracht. Op zijn R�ntgen fotos, die gemaakt waren d.m.v punctie met contrastvloeistof hoog in zijn nek ingespoten, was te zien dat hij een zwelling van zijn ruggemerg had (dit kwam door een groeispurt en een teveel aan kalk in zijn puppiebrokken?!) De vloeistof was genoeg voor zijn halve rug maar stopte ergens in zijn nek!! De arts van de DierenKliniek zei, dat we hem vanaf nu Prednisolon 5mg 2 keer 4 pilletjes per dag moesten geven en dat gedurende 2 weken, meer zei ze niet!! Tot grote ergernis van ons, nagevraagt te hebben wat zijn toekomst verwachting was kwam het hoge woord eruit. Boy MOEST binnen 7 dagen reageren ander was er geen hoop meer voor hem!!!! Dat was voor ons een zeer pijnlijk moment, omdat hij nog zo klein en jong was amper 6 maanden!!! Op hoop van zegen namen we Boy met de medicijnen mee en gingen aan de slag. Hij moest nog steeds met honger van tafel en we moesten hem zo rustig mogelijk houden (probeer dit maar eens met een pup van 6 maanden). Na die 2 weken dat we terug moesten bleek dat wonderen toch nog bestonden Boy had namelijk gereageerd op de medicijnen HOERAAA.... Om de 10 dagen moesten we terug naar de Kliniek voor controle daar werden iedere keer zijn reflexen getest (strekken van zijn hals, met een tang in zijn tenen knijpen enz.) deze gingen langzaam de goede kant op, hij begon te reageren zo als het moest, hij moest met honger van tafel af gaan en hij moest in een bench hij mocht er alleen uit om te eten en te plassen werd ons medegedeelt, tevens mocht hij geen halsband meer om maar een tuigje, dit om trekken aan zijn nek te voorkomen. Dat tuigje is er gekomen, de bench niet dat vonden we onzin (omdat je een pup niet steeds hoort op te sluiten in een kooi en binnen is Boy vrij rustig en goed te corrigeren als hij een druk moment heeft) en we hebben Boy bijgevoerd met BONEN, wortelen, brocoli,komkommer en bloemkool... Boy was op tijd van een maand 8kilo afgevallen en zag er misserabel uit, maar volgens de arts van de Kliniek viel dat wel mee!! en mocht hij makkelijk nog wat afvallen Nadat we weer eens terug gingen na de Kliniek vroegen wij (want anders zegt de arts het je niet tot grote ergernis van ons) wat zijn toekomst verwachting nu was.. ze zei toen dat we Boy er weer boven op kregen maar zei er gelijka achteraan dat het volgende week weer mis kon zij en we Boy alsnog moesten laten inslapen (die arts is zeer hoopgevend en neemt het je ook zo weer af ... een vervelend mens in onze ogen!!) We blijven om de 10 dagen terug gaan naar de Kliniek en zijn Prednisolon word steeds meer afgebouwd, vooruitgang in het lopen is er nu niet meer hij blijft zwaaiend lopen maar hij doet het minder als voorheen en heeft inmiddels door het vele lopen wat we uiteindelijk mochten met hem meer spierkracht opgebouwd.. Boy krijgt nu tot aan zijn 10e levensmaand 2 keer daags 2 tabletten Prednisolon en moet nog steeds met honger van tafel af! al hebben we zelf zijn brokken stiekum iets meer opgebouwd nu weegt Boy 40kg en ziet er weer acceptabel uit... Uit de tests blijkt wel dat Boy NU geen pijn meer heeft!! En ondanks zijn "handicap" gelukkig is en dat uit hij nu ook. Lees op de volgende site "Boy's gedrag" hoe het verder afloopt |
 |
 |