Het verhaal van Daniella

MIJN VERHAAL & BEDENKINGEN

ANY woman can be a man but a man cann't be a woman!

Why?


	Ik ben in 1950 geboren als jongen. Fysisch dan toch� ? (3), (4).
	Voor zover ik mij kan herinneren heb ik altijd al een speciale voorliefde gehad voor de materie van bepaalde soorten stoffen.
	In de tijd dat ik nog een kleuter was, waren er nog geen wegwerpluiers. Men kreeg eerst een katoenen luier aan met daarover een plastieken broekje. Ik herinner mij nog zeer goed dat ik als kind van rond een jaar vier het oneindig zalig vond om alleen het plastieken broekje op mijn naakte huid te voelen, doordat de luier wegviel kon ik er nog in, o.k. het spande een beetje, maar het gaf mij toch een speciaal gevoel.
	Wat ik mij ook nog heel goed herinner is dat ik ook heel graag rondliep met mijn moeder haar schoenen aan, vooral deze met een hakje droegen mijn voorkeur weg.
	Zo heb ik als kind (moet toen een jaar of zeven geweest zijn) ooit het familiedoopkleedje dat uit zijde was gemaakt, versneden om er een slipje voor mij van te maken (heb het echter nooit klaargespeeld). Toen mijn moeder het ontdekte moest ik hierover uiteraard uitsluitsel geven. Daar ik in die tijd niets liever deed dan kleertjes maken of breien (3.1) (het breien was mij zelfs aangeleerd door mijn moeder) voor mijn teddybeertje - moeder wou misschien van mij de dochter maken die ze zo graag wou en die ze toen nog niet had en later ook nooit gekregen heeft - (ik ben de tweede zoon in rij van vier) zei ik dat ik geprobeerd had om een broekje voor hem te maken. Na een uitbrander te hebben gekregen - niet over het feit dat ik een slipje wou maken maar wel over het feit dat het kleedje onherroepelijk versneden was - was het voorval gelukkig achter de rug.
	Van mijn twaalfde tot mijn vijftiende verbleef ik in een internaat waar je alleen tijdens de vakanties naar huis mocht en dan nog. Daarna ging ik naar een andere school en pendelde dagelijks van huis naar school en vice-verca. Toen zag ik uiteraard uitstalramen van lingeriewinkels (iets waar ik in die tijd heel moeilijk kon voorbijgaan zonder even stil te staan en waar ik het trouwens nu nog altijd niet gemakkelijk mee heb) met al die mooie, zachte en kleurrijke ge�taleerde spulletjes en niemendalletjes. Het blijkbaar nog steeds smeulend vuurtje werd opnieuw aangewakkerd en ik kreeg steeds meer en meer de behoefte om die dingetjes te hebben en aan te doen.
	Eigenlijk hoopte ik dat het een soort fetisjisme was; zich aangetrokken voelen tot ..., het houden van bepaalde materialen; maar er was duidelijk - dat weet ik nu - meer aan de hand� .
	Daar ik geen zusters heb en er dus dergelijk ondergoed niet in huis was, kocht ik slipjes en nylonkousen, met mijn al zo schamel zakgeld, in supermarkten. Het dragen ervan bracht mij in vervoering, dit was heel wat anders dan die ruwe, hardaanvoelende katoenen onderbroeken voor jongens. Daar ik ze niet in de wasmand kon leggen voor een wasbeurt en bijgevolg na een tijdje diende weg te werpen, maar aangezien het feit dat het dragen ervan mij een heel speciaal gevoel gaf, zag ik maar een oplossing: er onbetaald uit de rekken wegnemen weliswaar met het risico om iedere keer betrapt te worden, maar de drang voor het dragen ervan was zo groot dat ik het toch waagde. Zo heb ik zelfs ooit eens een witte-mini-plooirok, een kort zomerjurkje en een bikinietje meegenomen, wat zag ik er prachtig mee. Zo heb ik ook eens in een warenhuis een eendelig badpak gepast. Bij het aantrekken ervan was ik zo opgewonden geraakt dat vooraleer ik goed en wel de schouderbandjes had aangetrokken ik reeds een zaadlozing kreeg. Deze zaadlozing was heel anders dan anders, gans mijn lichaam sidderde ervan, ik voelde het genot tot in de toppen van mijn tenen.
	Bij een lenteschoonmaak, waarbij ik moest meehelpen, heeft mijn moeder ooit zo eens een slipje gevonden, mens de wereld was toen te klein en kreeg ik door al haar opmerkingen het gevoel dat ik niet "normaal" was. Wat was daar nu verkeerd aan? Ik kreeg toch ook altijd taken toebedeeld die eigenlijk in het zogenaamde vrouwenrollenptroon (5) pasten. Om dergelijke onaangename ervaringen te vermijden heb ik toen maar naar een veiliger bergplaats gezocht en liep nooit meer tegen de lamp.
	Ik was dus volgens haar niet normaal en leefde dan ook jaren lang met een complex. Ondertussen weet ik wel beter. Ik heb er heel veel over gelezen en al snel merkte ik dat ik niet de enige was, sterker nog er waren heel wat mensen die voelde wat ik voelde en dat stelde mij enigszins gerust. In mijn zoektocht naar mijn eigen identiteit kwam ik tot de ontdekking dat er drie groepen zijn nl.: Travestiet, Transgender en Transseksueel, ook wel de drie T�s genoemd (1) Iedere mens wordt geboren met een mix (2) van vrouwelijke en mannelijke eigenschappen.
	Daar ik heteroseksueel ben leerde ik een meisje kennen. Ik vond toen dat het niet nodig was om haar van mijn speciale gevoelens op de hoogte te brengen, omdat ik dacht: eens gehuwd, het allemaal wel zou over gaan. Na een kortstondige relatie huwde ik haar (het was een zeer lieftallig meisje waarvan ik toen en nu nog steeds meer en meer van hou), maar die drang bleef. Wat moet ik toen nog na�ef geweest zijn. Had ik het toen geweten dat dergelijke drang niet overgaat (ligt waarschijnlijk ook wel aan mijn conservatieve opvoeding) dat had ik haar er zeker van op de hoogte gebracht, waardoor we van veel emoties zouden gespaard gebleven zijn. De enige vraag die ik mij hier echter bijstel is: "Zou ze dan wel met mij getrouwd zijn".
	Daar ik steeds t.o.v. haar met schuldgevoelens rondliep {(waarschijnlijke het stiekeme ervan of het rolpatroon van het man-zijn (5), (6))} wou ik het haar steeds vertellen. Maar hoe breng je uw partner op de hoogte van het feit dat je niet "normaal" bent, dat je "anders" bent, dat ik een bepaalde drang had, een drang waar ik niet kon aan weerstaan, maar ik durfde niet, ik had de moed niet. Ik was bang om haar te verliezen.
	Maar vroeg of laat moet je er toch een keer voor uitkomen, want het blijven onderdrukken leidt alleen maar tot je eigen zelfvernietiging.
	Maar ik deed in het geniep verder om zo aan mijn verlangens te kunnen voldoen. Het dragen van dameskleding en/of spannende, leuke of sexy dames-lingerie bezorgt mij vlinders in mijn buik. Het doet mij helemaal gloeien van binnen. Dat bijna onbeschrijvelijke en overheerlijke gevoel krijg ik nooit wanneer ik "normale kleding" draag.
	Soms was ik alleen thuis en dan nog wel met een kast vol vrouwenkleding. Wat was de verleiding toen uiteraard zeer groot, een verleiding waaraan ik zolang mogelijk trachte weerstand te bieden, maar uiteindelijk bezweek ik toch. Hoe graag ik het ook wou, ik kon die drang niet onderdrukken
	Maar toch ben ik een normale heteroseksuele man, maar er eentje die alleen de behoefte heeft zich regelmatig tot vrouw te transformeren door het dragen van kleding en cosmetica die zogenaamd enkel voor vrouwen zou bestemd zijn. Een vrouw ziet er immers toch ook mooier uit indien zich opmaakt met lippenstift, gelakte nageltjes, oogschaduw en dergelijke. Waarom mag een man er dan niet mooi uitzien? Waarom mag een man geen accenten leggen? Ik weet in ieder geval dat de geur en de smaak van lippenstift en het lakken van mijn nagels mij niet onberoerd laat. De vrouwen mogen ook hun lichaam pareren met allerlei accessoires zoals enkelkettingen, halskettingen en dergelijke meer. Waarom is dit voorrecht alleen voor vrouwen weggelegd? Wie bepaalt immers wie wat mag dragen of wat nu eigenlijk mannen- of vrouwenkledij is?
	In het begin van mijn huwelijk wreef ik graag over mijn vrouw haar benen (zij had toen en nu nog enorm prachtige benen) en het liefst toen ze panty�s aanhad, zo kreeg ik opnieuw dat goed gevoeld al was het alleen maar door het aanraken van haar panty�s. Zij vond dat dit kietelde en ik probeer het nu zoveel mogelijk achterwege te laten. Ter compensatie nam ik dan stiekem haar geladderde panty�s, die zij had weggeworpen, om ze dan in het geheim te kunnen aandoen. Blijkbaar had ze dat in de gaten gekregen want voor zij ze wegwierp trok zij ze nu eerst volledig aanflarden.
	Door ouder en ook iets zwaarder te worden, kreeg ik wel problemen met de maten van haar kledij en daar stond ik dan met die drang. Ik dacht toen dat ik door een gebrek aan kledij eindelijk "normaal" (wat is "normaal"?) zou worden; niets was minder waar en ik geraakte geestelijk volledig in de war.
	Volgens de Franse filosoof Michel Foucault is normaal dat wat beantwoordt aan een morele of een conventionele norm. Dus een man die zich kleedt in nylonkousen en een korte rok is "abnormaal" in die zin dat hij afwijkt van die conventie. Maar die conventies zijn toch opgelegd door de maatschappij, dus kunnen ze toch even gemakkelijk door die maatschappij veranderd worden. De vraag die we ons hier kunnen stellen is: Is de maatschappij wel normaal, is het wel verantwoord dergelijke normen en conventies op te leggen als je daardoor een groot deel van de maatschappij uitsluit.
	Op mijn 36e werd ik gesteriliseerd en vanaf toen was het hek helemaal van de dam. Ik voelde mij nu helemaal geen man meer en om het psychologisch aan te kunnen en te kunnen verwerken vergeleek ik mijzelf met een vrouw wiens levensboom was uitgebloeid. Mijn verlangens kwamen nu heviger dan ooit te voren terug en ze werden echt onbedwingbaar.
	Zo had ik eens een beha-tje van mijn echtgenote, dat zij had weggeworpen, stiekem weggenomen en weggestoken om het te kunnen dragen als ik alleen was. Zij vond het echter en wierp het zonder pardon weg. Het drong toen tot mij door dat ik haar ervan moest van overtuigen dat ik ook dergelijke kledij wenste. Vanaf nu af aan zou ik wanneer we gingen winkelen en ik iets zag dat mij aansprak haar dat zo subtiel mogelijk trachtten duidelijk te maken. Iedere aankoop werd voorafgegaan door een woordenwisseling (soms hevig, soms bedaard) maar steeds met de slotzin: "Dat ik het alleen mocht dragen als zij niet thuis was". Daar ik nu niet meer zoveel alleen thuis ben dan vroeger heb ik dus niet dikwijls meer de gelegenheid en ik voelde mij steeds minder en minder goed in mijn vel, zodanig dat ik echt depressief werd en wie weet voor de buitenwereld waarschijnlijk zelfs echt onuitstaanbaar.
	Op een moment dat ik erg depressief en melancholisch was en mijn innerlijke rust volledig zoek was geraakt, heb ik toen een cocktail van slaapmiddelen en alcohol genomen. Neen het was geen hulpkreet, ik voelde mij zo rottig, zo onzeker, ik zag het gewoon niet meer zitten. Waarom was ik geboren? Waarom ben IK anders? Waarom begrijpt niemand mij?
	Doordat ik hebben moeten braken heeft de cocktail niet het gewenste resultaat gehad dan dat ik had gehoopt. Ik heb toen met mijn echtgenote en met mijn dochter een langdurig gesprek gehad waarin ik voor het eerst voor mijn gevoelens, mijn drang durfde uit te komen en hen gezegd dat ik een travestiet ben, dit was de eerste maal dat ik het woord travestiet over mijn lippen kreeg (mijn coming out). Het was een emotioneel gebeuren. Het zich outen (10) naar iemand waarmee men een zeer hechte band heeft is voor een T-persoon een teken van ultiem vertrouwen: men geeft immers zijn allergrootste en allerintiemste geheim prijs. Mijn echtgenote had/heeft (?) de klassieke vooroordelen ten opzichte van travestie (anders is zij een enorm fantastiche vrouw). Ze raadde mij aan om naar de huisdokter te gaan. Neen! zo eenvoudig ligt het niet, een pilletje nemen en ... . Travestie is geen ziekte en bijgevolg niet te genezen. Je bent ermee geboren, het is iets wat anders is gegaan dan bij de doorsnee mens toen je nog in de baarmoeder zat (3). Ik heb er dus niet vrijwillig voor gekozen dat ik ben wat ik ben, het was er zelfs al voordat ik geboren was. Heeft het dan nog zin dat ik mij blijf schamen over wat en wie ik ben? De wetenschap heeft inmiddels eenduidig vastgesteld dat in medische termen gezien het in geen geval een ziekte betreft. Goddank! ik ben niet ziek!
	Sedert dat gesprek toont ze wat meer begrip, en mag ik thuis in nylons en schoenen met een klein hakje (niet in rok of zo) rondlopen en toch heb ik het gevoel dat ik dan voor haar een rariteit ben, zodanig dat ik dikwijls mijn mentaal evenwicht kwijtraakt en toch probeer ik het voor haar tot een minimum te herleiden, wat mij soms zeer zwaar uitvalt. Maar wat in de toekomst? Ik wou dat mijn vrouw mijn vaste rots in de branding zou zijn en zou trachten mij te accepteren zoals ik ben. Ik weet het, het is voor haar natuurlijk ongelooflijk moeilijk omdat de man waarmee ze getrouwd is, af en toe ook als vrouw wil gekleed zijn. Maar de essentie is toch niet welke kleren we dragen, noch hoe we lopen of zitten. De essentie heeft eerder te maken met wat ons werd opgedrongen; alles wat moest en vooral wat niet mocht. We zijn gecast in een rol, zonder medezeggenschap, en dit door mensen die we het meest vertrouwden. Waarom moet alles zwart of wit zijn? Grijs is toch ook een kleur.
	Ik heb periodes dat ik wens dat ik deze "afwijking" nooit zou hebben gehad en ook ken ik periodes dat ik denk "h�" lekker omkleden en mezelf vrij en ontspannen voelen. Dat laatste komt steeds vaker voor, waarschijnlijk omdat ik steeds meer bij de zelfacceptatie (7) ben gekomen. Het geeft mij een prettig en fijn gevoel, het maakt mij rustiger. Ik vind zelfs als ik vrouwenkleren aanheb ik een completer, toleranter, begripvoller, attenter, zachtaardiger en sensueler mens ben. Is het niet beter dat men iets draagt maar men zichzelf intu�tief goed bij voelt dan dat men dat moet dragen wat men van u verwacht omdat je als man bent geboren. Indien men zich goed voelt is dat tenslotte voor iedereen toch beter.
	Waarom kunnen we niet afstappen van het concept "man" of "vrouw"?, dan hoeven we niet meer te zoeken in welk concept we passen. Dit is het grote probleem voor een T-persoon nl. de standaardrollen "man" en "vrouw". Waarom kan een persoon niet fysisch man zijn en toch vrouwenkleren dragen? Wanneer gaat de maatschappij eens afstappen van dat stereotype beeld dat gekoppeld is aan het man zijn?
	Ik vind het nog steeds unfair, vroeger droegen vrouwen een rok of een jurk en mannen een broek maar de dag van vandaag mogen vrouwen nu alles aan. Sinds de seksuele revolutie van de jaren zestig en de daaropvolgende emancipatie werd de "broek" voor de vrouw algemeen aanvaard. Niemand kijkt nog raar als een vrouw een broek en een overhemd draagt, maar hoeveel van die vrouwen zouden dit niet doen omdat ze zichzelf meer man dan vrouw voelen en bijgevolg dan ook liever als man dan als vrouw gekleed door het leven willen gaan. Niemand ziet of maakt over hen dan ook nog enige opmerking over die zogenaamde "afwijking". Mannen daarentegen kunnen nooit zonder opvallen een rokje, jurkje, panty�s of een legging aandoen, want dit is gek en ongewoon! Ze moeten zich dan ook tevreden stellen met het stiekem dragen van lingerie en panty�s. Maar wie bepaald eigenlijk wat ongewoon is? De emancipatie is dus duidelijk een eenrichtingsverkeer geweest. Waar blijft de emancipatie voor de man? Waar blijft onze aanvaarding? Denkt men dan nooit aan onze emoties (9)? Nu weet ik ook wel dat mannen anatomisch anders in elkaar zitten, maar de anatomie mag toch geen enkele rol spelen bij de kledij die men mag of wenst te dragen. Het zou toch leuk zijn als er een leuke jurk of open schoenen met een klein hakje voor mannen kwam.
	Als ik bvb. panty's, stay-ups of een jarretelgordeltje wil dragen dan moet ik er bovenop nog eens herenkousen aandoen zodanig dat ik er voor de buitenwereld "normaal", "gewoon" zou uitzien. Dit is toch totaal absurd dat je om deze reden twee paar kousen moet dragen. Vroeger was het aantrekken van panty�s een heel gedoe (moest toen ook nog stiekem) maar sinds ik het mijn vrouw heb verteld dat ik een travestiet ben, kan ik ze wat vaker op een "normale" manier aandoen en kan ik ze zelfs dragen onder mijn lange broek, al dan niet samen met een slipje, wat ik dan ook geregeld doe, zelfs als ik naar kantoor gaan. Wanneer ik geen panty�s, stay-ups of een jarretelgordeltje aanheb voel ik mij tegenwoordig zelfs geen echte mens maar een mens die iets te kort heeft, een mens die niet volledig is aangekleed.
	!!!!! Wat zou ik graag thuis altijd rondlopen zoals ik mij intu�tief het beste voel.!!!!!!! Als je niet mag of kunt zijn wat je bent, wie of wat ben je dan eigenlijk?
	Transvestisme is geen "probleem", het is een geaardheid, een manier van zijn. Het is niet omdat mensen niet voldoende vertrouwd zijn met dat fenomeen, dat het daarom slecht of verwerpelijk zou zijn.
	Ik heb geprobeerd om het te verdringen, maar het is onontkoombaar (8), het komt altijd weer naar boven. Travestie is levenslang, een drang waar je nooit meer vanaf komt, "het hoort bij je, het is een stuk van jezelf". Ik hoop dat mijn echtgenote ooit dat deel van mij in haar leven zou kunnen integreren. Of is dat een droomscenario?
	Na dertig jaar begint mijn vrouw mij eindelijk langzaam te accepteren zoals ik ben, alhoewel het met enorme up en downs gepaard gaat (soms zou ze een slip kopen of nylonkousen en anderzijds is ze dan weer boos als ik ze aandoe).

Je travestie-zijn negeren, ontkennen of onderdrukken leidt alleen tot
stress, psychische problemen, tot zelfdestructie.
Leef ermee, integreer het, maak het een bondgenoot, een bron van geluk.

There�s is nothing you can do about,
it was already there when you came out.

To be yourself is to be happy!!

[De drie T's] [De eigenlijke evolutie] [Emoties] [Kledij] [Mix] [Outing] [Probleem] [Rollenpatroon] [Vroegtijdige kenmerken] [Waarom] [Zelfacceptatie]

[ZOEKMACHINES] [SEARCHMACHINES] [SUCHMACHINES] [MACHINES A CHERCHER]

Hosted by www.Geocities.ws