Heavenly Friends

YDIANLIGA YÜRÜYÜS

Merakimdan uyuyamadim, nerelere gittiniz bugün? Dediginde kapiyi aralamis gidiyordu. Çelik kapinin soguklugu dokundu parmaklarina, sanirsin kapi daha fazla üsüdü parmaklarindan.

Yokusu çikarken, paltosuna bürünmüs, adimlarini her seferinde biraz daha fazla zorlayarak yüksege tirmanirken, sanirsin biraz daha derinlere daliyordu. Sigaradan her seferinde daha derin bir nefes çekerken, sanki sigara ondan daha derin bir nefesi geri aliyordu.

Yokus bitmez olmus, önünde uzanan engebeli arazide kivrilirken, ondan daha da kivrimli bir Bursa menseyli hançer içinde daireler çiziyordu. Kibleden esen rüzgarla gelen serinlik de olmasa, bu soguk kis gününde yangin yerinde çitirdayan bir çalidan farksiz olurdu ruhsuz bedeni..

Tepeyi vurdu geçti. Kaslari yikik, donuk mu degil mi farkinda olamadigi bir yüzle düzlügün tekdüzeliginde yoluna devam etti. Sagindan solundan kimi omuzunu sürterek, kimi kollarini pervasizca sallarken çarparak geçip gitti. Gittiler de bir kez olsun dönüp, anlamli ya da anlamsiz tek kelime etmedi onlara. Onlar varlar miydi, yoksa hayal miydiler, bunu bile bilmiyordu. Biliyordu da bilmiyordu.

Arabalar geçiyor, sanki geçmiyordu. Sanki dünya yerinde duruyor, bir o yürüyor yürüyordu.. Bir türkü tuttursa, içinde hep gamli yasli bir gönül ya da nazli yarini kaybedip aglayip gezen birileri oluyordu.. Mirildansa öylesine, dilinde tek bir cümle vardi; “Içimden su zalim süpheyi kaldir...”

Biraz önündeki durakta otobüsten inenler onu görüp meraklandilar, dikkatli bakinca yüzündeki anlamsizligi farkedip acidilar ona. Sonra ara sokaklarin ihtirasli çagirislarina kapilip kayboldular. Simdi soguk mu soguk bir aksamda soguk mu soguk bir adam soguk mu sicak mi belli olmayan bir tablonun tek firça darbesiyle çizilmis bir figürüydü sadece.. Oysa o yürümenin adim atmakla kail oldugunu bilmeden yürüyordu.

Saatine bakti, saat ona bakip göz kirpti, ya da kirpmadi o öyle sandi. Agirbasli akrep ve uçari yelkovan ona el ettiler, mekanik bakislar yönünü topraga çevirdi sonra. Ne bastigi kaldirimi ne de ayagina dolanan pörsümüs, toza batmis yapragi görüyordu. Yürüyor yürüyordu.. “Yolda olmak”, takilip kaldi bu güzellige. Sanki yapragi örten toz zihnini de örtüyor sakliyordu ziynetini.

Yürüdükçe aydinlandi, aydinlandikça yürüdü.. Bir zengin irmaktan digerine atlayip durdu. Yürüdü yürüdü...Mezarliktan geçerken ev sahip ve sahibeleri ona selam verdiler, davet ettiler yanlarina, sonra mezarlik duvarindaki sen sakrak bir erguvan onu yolcu etti, mezarligi geçene kadar. O dalgin, gittikçe daha dalgin, yürüyerek güzellesti, güzelleserek yürüdü...

15.08.2000, Fatih