|
Heel lang al bezoek ik de Griekse eilanden. In het begin waren dat voornamelijk Kreta en de eilanden in het oostelijke gedeelte van Griekenland. In 1998 namen we voor het eerst een boot vanaf Samos richting de Cycladen. Het was een tocht van acht uur op een omstuimige zee, en iedereen scheen zeeziek te worden behalve wij. Het bezoek aan de Cycladen beviel zo goed dat we het jaar daarop vier weken uittrokken om daar wat meer eilanden te bezoeken. Vanaf Mykonos gingen we naar Paros en we belanden in de drukke toeristenplaats Naoussa. Zoals wel meer mensen hadden we een dagtochtje gepland naar het tegenover Paros gelegen eilandje Antiparos. Na een prachtige tocht van zo'n drie kwartier op een klein bootje kwamen we aan in het dorpje Antiparos Village, en we nestelden ons op het eerste terrasje dat we zagen voor een kop koffie en een uitgebreid ontbijt. Allebei hadden we hetzelfde gevoel: dit is het helemaal, we zijn thuis. Het was er zo ontspannen. We besloten een wandeling te maken door het dorp en langs de kust van het eiland. De hoofdstraat waar we de tocht mee begonnen was ontzettend gezellig en heel erg rustig. Overal stonden bougainvillas in bloei bij de gezellige winkeltjes, terrasjes en taverna's. In het dorp was het tot ons geluk verboden voor verkeer, dus er was geen enkele auto of brommer te bekennen: heerlijk. Vanaf het dorp namen we een weggetje waarvan we niet wisten waar het naartoe ging. Uiteindelijk belanden we aan de kust en besloten maar gewoon langs de kustlijn terug te lopen naar het dorp. Onderweg botsten we op allerlei leuke strandjes waar we even konden rusten en de zee in konden gaan. E�n van die strandjes was echt heel prachtig, met een ondiepe baai vol turkoise water. We raakten zo onder de indruk dat we besloten dat we hier langer wilden blijven dan die ene dag die we hadden gepland. Alleen nog even de koffers ophalen, want die stonden nog op Paros, en voordat we weer terug moesten nog de mooiste plek uitzoeken om de volgende dag die koffers weer neer te zetten. Mijn oog viel op Mike's Place, een apartementen- en studiocomplex aan de rand van het dorp meteen aan het strand. Het gebouw stak wat uit en er was uitzicht alle kanten op. Daar wilde ik zitten en nergens anders. Vanuit het bootje had ik het al zien liggen, en toen dacht ik al "als ik ergens zou willen zitten, zou het daar zijn". We gingen op zoek naar de eigenaar. De eigenaar bleek een vrouw te zijn, Lilian heette ze. We boekten bij haar een apartement voor de volgende dag. Het lag op de hoek van het gebouw en had zo'n tien meter balkon met uitzicht op het strand, het stadje, en op het tegenover gelegen eiland Paros, echt geweldig, en spotgoedkoop bovendien. We brachten nog een laatste avond met een ouzo op ons terras in Naoussa door, en vertrokken vroeg met onze koffertjes naar het havenstadje Parikia om weer op hetzelfde bootje te stappen. En Antiparos viel ook op het tweede gezicht niet tegen. Echt een plek om heerlijk tot rust te komen. Vooral in de avond was het er supergezellig. We ontdekten een hele goede taverna, en we maakten snel vrienden. Uiteindelijk bleven we er nog drie dagen voordat we naar het volgende eiland afzakten, maar nergens was het meer zo gezellig als op Antiparos.
Het jaar daarna kwam ik terug op het eiland. Dit keer was ik alleen, en ik wilde een paar dagen op hetzelfde adres doorbrengen als het jaar ervoor. Ik was in de veronderstelling dat de eigenaresse mij waarschijnlijk niet meer zou herkennen. Ze krijgen immers zoveel toeristen over de vloer, en bovendien was ik nu in m'n eentje. Ik klopte aan bij de receptie. Lilian was aan de telefoon, maar toen ze me zag hing ze snel op en kwam met een enorme glimlach op me afgestormd. Ze pakte me beet en begon me hartelijk te zoenen. Ze vond het zo leuk dat ik er weer was. Hetzelfde gebeurde met de andere mensen die ik het jaar ervoor had leren kennen: ze omarmden me, ik kreeg zoenen, gratis drank. Overal werd ik herkend en iedereen was vreselijk enthousiast en gastvrij. En zo herhaalt zich elk jaar alles, want ondertussen ga ik ieder jaar terug. Hier leven echt de vriendelijkste mensen van Griekenland, die heel erg tolerant zijn, oude mensen vol respect bejegenen, en dol zijn op kinderen. Het eiland is ook zo klein dat iedereen elkaar kent. In de loop der jaren zijn een aantal van de mensen op het eiland echt vrienden van ons geworden. Bij Lilian van Mike's Place moest ik op een gegeven moment mijn kamer afrekenen met een kus, in plaats van met geld, want Lilian werd er, zei ze, toch niet rijk van als een vriend langskwam, en die dan moest betalen. Zo zit ik dan in de avond weer met een borreltje op het balkon, of op de pier die voor het pand in de zee ligt, en hoor dan helemaal niets behalve de zee. Mijn uitzicht bestaat uit het dorp en het eiland Paros aan de overkant, vol met kleine lampjes. De hele nacht door vaart er een klein verlicht bootje op en neer. Alleen maar stilte. Ik ga slapen met de gedachte dat Lilian misschien weer verse broodjes voor het ontbijt ophangt aan de deurknop.
|
|
 |
|
 |
|
