ria

15-daagse rondreis CUBA

1e dag
Na ongeveer 10 uur vliegen, landen we op het vliegveld van Havanna en na geduldig in de rij te hebben gestaan voor het controleren van ons paspoort,
gaan we naar buiten en ontmoeten onze hollandse hostess: Patricia. Ze wijst ons de bus, en dat is een mooie grote bus. Daar onze groep maar uit 18
personen bestaat, hebben we de ruimte.
Met de rit naar ons hotel midden in Havanna, krijgen we al een indruk van. Deze beroemde hoofdstad van Cuba. En die valt niet mee, het ziet er oud en
vervallen uit. Het is bekend dat de Unesco meewerkt aan het renoveren van deze oude stad, maar ik vraag me af of het nog wel te renoveren is. Het lijkt wel of er oorlog geweest is, de panden staan op instorten of zijn al ingestort ....

Ons hotel, het Plaza, ziet er echter prachtig uit. Een groot koloniaal gebouw, met een prachtige lobby, waar we eerst allemaal een cocktail krijgen. Daarna de sleutel van de kamer en deze ziet er goed uit. We spreken af om 8 uur, dan krijgen we eerst een uitleg van Patricia wat we tijdens deze reis gaan bezichtigen, en ook zaken als fooien, watergebruik e.d.komen dan aan de orde. Dus 's avonds verzamelen we ons op het dakterras van het hotel, het is zwoel maar het heeft een beetje geregend. Patricia komt wel, maar verteld ons direkt dat ze niet kan blijven want ze is ontboden bij de politie, het heeft te maken met haar visum of iets dergelijks en ze is er behoorlijk zenuwachtig over.
We moeten ons 's avonds dus zelf maar zien te vermaken, buiten het hotel eten of in het hotel blijven en daar wat eten. De meeste van ons blijven in het hotel en eten daar een broodje, drinken nog een biertje of rum-cola (Cuba Libre) en gaan dan slapen, want uiteindelijk is de hollandse tijd 6 uur later en zijn we al weer heel wat uurtjes in de weer.

2e dag
Na het ontbijt (heel goed, alles aanwezig) gaan we weer naar het dakterras voor een meeting met Patricia. We krijgen eerst te horen dat het gesprek niet mee viel en dat ze zich vanmiddag opnieuw moet melden. Daarna neemt ze het programma met ons door en verzekerd ons dat ze al 6 jaar in Cuba komt, veel van het land weet en die kennis graag met ons wil delen. Daarna stappen we in de bus voor een stadsrondrit en alhoewel Patricia eerst niet mee wil (de Cubaanse gidse Felicia is aanwezig) gaat ze toch mee, omdat er mensen in de bus zijn, die geen engels verstaan.
Het weer is goed, zonnig en warm, en we gaan eerst het Capitool bekijken, gebouwd in de tijd dat Batista nog aan het bewind was. Deze dictator werd
gesteund door de amerikanen en hij bewonderde ze zeer. Dus probeerde hij ook in Havanna dezelfde gebouwen neer te zetten als in Amerika. Een voorbeeld daarvan is het Capitool. Gelukkig maakt het verkeer een verschil, want niet alleen zie je hier de bekende 'oldtimers' die van ellende bijna uit elkaar vallen, maar ook de rijtuigjes, eitjes, openbaar vervoer in alle merkwaardige vervoersmiddelen (o.a. de kameel), hollandse bussen enz. maken het geheel toch interessant.

Dan bezoeken we de rumfabriek, vroeger was het Bacardi die hier de grootste producent van rum was, maar nu is het Havanna Club. Het produktieproces
wordt ons uitgelegd door een stevige cubaan met een grote sigaar, maar natuurlijk moeten we ook proeven, want er zijn verschillende soorten rum.
Dus staan we 's morgens om elf uur al rum te drinken. Lekker !

Lopend gaan we verder door het centrum en komen langs het cafe, waar Ernest Hemmingway, de grote schrijver, zijn daiquiri's altijd dronk. We komen veel
kleurig geklede vrouwen tegen, een grote sigaar rokend, maar als we een foto willen maken, kost dat wel een dollar. We leren al snel, dat alles hier een dollar kost. De bevolking spreekt spaans, maar ze kennen allemaal twee woorden engels: one dollar !

Veel van de panden in de binnenstad zijn al gerenoveerd en deze zijn schitterend.We lunchen in zo'n koloniaal pand en de muziek wordt verzorgd door een
bandje, dat dezelfde muziek speelt als Bueno Vista Club. Het is heel gezellig en we krijgen ook nog een demonstratie salsa dansen. Er worden ook mensen uit onze groep gevraagd mee te dansen.
'S Avonds gaan we met z'n allen in het restaurant bij de boulevard eten, waar een paar anderen gisteren al geweest zijn. Het eten is goed, je kan overal uit kiezen. We zitten buiten onder een dekzeil, want het was behoorlijk warm. Maar even later begint het te stortregenen, een echte tropische bui ! Maar wij zitten gelukkig droog. Leren elkaar zo een beetje kennen. Lopen terug naar ons hotel, de straatjes zijn smal en duister. Toch maar goed dat we met zo'n grote groep zijn.

3e dag
Na het ontbijt neem ik nog een foto vanaf het dak van ons hotel. Vandaag vertrekken we uit Havanna. Beneden horen we van Patricia dat ze niet meegaat op onze reis. Ze moet van de autoriteiten het land verlaten ! Na overleg besluit Ernst contact te zoeken met Fox Reizen om aan te geven, dat dit voor ons een probleem is. We hebben geboekt voor een reis met een nederlandstalige begeleiding, en dat gaat nu niet gebeuren. Vooral voor diegenen die geen engels spreken is dit een groot probleem. Later blijkt dat dit voor ons allemaal een groot probleem is, want het engels van de cubaanse gidse is niet te verstaan, zelfs niet voor diegenen die zeer goed engels spreken. We krijgen geen contact met Fox, maar tekenen bij Patricia bezwaren aan en deze zou dit doorspelen naar Fox. Besluiten later op de dag nog te proberen contact met nederland op te nemen, om te vragen om een oplossing. Uiteindelijk vertrekken we veel te laat uit Havanna en gaan op weg naar de provincie Pinar del Rio.

We krijgen een rondleiding in de tabaksfabriek Candelaria, waar we het hele proces zien van de selectie van de bladeren tot het bestempelen van de sigaar. Foto's mogen er niet gemaakt worden, maar buiten zitten er allemaal kinderen klaar, die vragen om ballpoints, zeep, bonbon e.d. Ze zijn heel blij met wat we allemaal uitdelen.
Daarna door naar Las Terrazas, een schitterend natuurgebied met natuurlijke water-bronnen en koffieplantages. Deze plantages zijn opgezet door de
Fransen, toen Cuba nog een kolonie was van Frankrijk. De plaats (boven op een berg) was echter niet goed gekozen en de oogst werd steeds minder. Toen
ook bleek dat de koffie uit Brazilie beter en goedkoper was, verdwenen de planters. Nu is er door de regering een groot natuur-gebied van gemaakt. Het huis van de planter is gerenoveerd en er is een restaurant van gemaakt. We lunchen bij een boerderij en krijgen bonen met rijst en varkensvlees. Het eten van de cubaan. Twee oude mannen, die hier hun hele leven al wonen, zingen voor ons traditionele liedjes, die over het boerenleven gaan.

De lodges waar we zouden overnachten, blijken gesloten te zijn. We rijden door naar een ander hotel, maar daar zijn ze overboekt. Uiteindelijk komen
we bij een groot hotel, niet echt chique, maar het gaat. Het uitzicht dat we echter hebben, maakt alles goed.We kijken uit op de Mojotes, kalksteenformaties. Het weer wordt echter slecht, het wordt aardedonker en het begint te onweren en regenen. We vermaken ons in het hotel, eten een broodje en drinken wat.

4e dag
Na het ontbijt stappen we in de bus en rijden eerst naar het hotel, waar we eerst zouden overnachten. Dat ziet er echt een stuk beter uit, maar het uitzicht in het huidige hotel maakt een hoop goed. In ieder geval zien we nu dat de lodges echt gesloten zijn. Waarom is ons onduidelijk. Er staat een mooie oldtimer, die ziet er nog heel goed uit. De meeste hangen van plakband en plamuur aan elkaar.

Dan gaan we naar de Cueva del Indio, kalksteengrotten waar we met een bootje door heen varen. In deze grotten verborgen zich slaven die gevlucht waren van de suikerriet-plantages. De meeste slaven waren van de Yoruba stam. Zij werden gedwongen katholiek te worden, maar de meesten bleven toch hun eigen goden trouw.

Voor de lunch gaan we naar zo'n Mojote (kalksteenformatie) die is beschilderd met een beeltenis die de evolutie moet voorstellen, van zeediertje, dinosaurus tot mens. De schilder gaf van afstand instrukties aan de boeren uit de omgeving, die met streepjes de berg beschilderden, wat je alleen ziet als je er met je neus opstaat. De regen heeft inmiddels al een groot deel van de beeltenis afgespoeld. De lunch stelt niet veel voor, aardappelen, rijst met bonen en wat
varkensvlees. Als je echter ziet hoe ze dat alles moeten bereiden, dan is het nog een wonder dat ze dat allemaal op tafel kunnen zetten. Toch nog 10 dollar hiervoor moeten betalen.
De pina colada's maken een hoop goed, die zijn heerlijk. 's Avonds eten we met z'n allen in het restaurant, weer een buffet. Maar in ieder geval is de tomatensoep heerlijk. Daarna nog wat drinken en dan naar bed. Morgen gaan we weer verder.

5e dag
Vandaag rijden we weer terug naar Havanna, pikken daar nog een chauffeur op omdat de afstanden te groot zijn voor 1 chauffeur en dan gaan we door naar
Santa Clara. Onderweg zien we hoe de cubanen, meestal onder een onafgemaakt viaduct, staan te wachten op vervoer. Daar zijn speciaal mensen van de staat voor aangesteld, om te zorgen dat dit vervoer geregeld wordt. Omdat er geen bussen zijn, worden auto's met een blauw nummerbord (dit betekend dat ze van de staat zijn) gestopt door deze ambtenaren en moeten deze passagiers meenemen. We zien vrachtwagens volgestopt met mensen, die in onze ogen als vee vervoerd worden. Ze blijven echter lachen en wuiven. Het meest opvallende voor ons is, dat de wegen, of eigenlijk weg want er is maar 1 weg die over het hele eiland loopt, zo verschrikkelijk leeg zijn. Het is bijzonder als je een auto tegen komt. Ook rijden er veel paard en wagens op de weg.

Als we in Santa Clara arriveren, bezoeken we de trein, die tijdens de revolutie door Fidel Castro en Che Quevara is overvallen. De trein zat vol met militairen van Batista, de toenmalige dictator, en geweren, munitie enz. De rails zijn door een shovel weggescho-ven, waardoor de trein niet doorkon, en met behulp van de inwoners van Santa Clara hebben de revolutionairen de trein overvallen, en werd de buit binnengehaald. De mensen proberen aan ons toeristen muntjes te verkopen met de beeltenis van Che erop. Het is opvallend hoe Che Quevara vereerd wordt, en hoe weinig er over Fidel Castro gesproken wordt. Nou is het ook zo, dat je pas heilig verklaard wordt als je dood bent.

Ons hotel in Santa Clara bestaat uit allemaal aparte hutjes. Ziet er erg leuk uit, en van onze handdoeken hebben ze een leuk kunstwerk gemaakt. Bij het zwembad wat gedronken en 's avonds met z'n allen in het restaurant gegeten. Zag er leuk uit, het buffet was uitgebreid en lekker en natuurlijk speelde er ook weer een bandje. Alleen zaten we er deze keer erg dichtbij, dus een gesprek was bijna niet mogelijk.

's Avonds was er bij het zwembad een modeshow, waar we lootjes voor moesten kopen, wat we niet gedaan hebben. We hadden echter overleg, want Ernst had contact gehad met Fox over de nederlandse gidse, die we niet hadden en wel recht op hadden. Fox betreurde de situatie maar kon niet voor een oplossing
zorgen. Ernst zou toch weer naar Fox mailen of faxen, dat we daar geen genoegen mee namen en we zouden hier allemaal achter staan. Toen kwam ook
nog Felicia, onze cubaanse gidse, ons vertellen dat de wandeling die we de volgende dag zouden maken, erg moeilijk werd omdat het restaurant waar ze
altijd bleef wachten met mensen die die tocht niet konden maken, gesloten was. De wandeling was volgens haar erg inspannend, alleen maar klimmen en
dat met een temperatuur van dik over de dertig graden, dus vroeg ze wie er wel aan de wandeling wilden deelnemen. Dat werd door haar omschrijving een
kleine ploeg, dus dan moest het overgrote deel drie uur in de bus zitten wachten, totdat de groep wandelaars terug waren en dat wilde toch eigenlijk
niemand, dus ging de wandeling niet door. Daar waren de wandelaars weer niet echt blij mee. Mijn indruk was, dat Felicia die wandeling gewoon zelf niet zag zitten, want als ze niets gezegd had, was iedereen gewoon meege-gaan. In eigen tempo had het best te doen geweest.
Afijn, het was een hele discussie-avond.

6e dag
Kregen in de bus te horen van Felicia, dat het fout was gegaan met de fooien. Ze had gevraagd of 1 van ons dat wilde verzamelen en afgeven, dat was makkelijker. Dus had Ernst dat gedaan en bij het afgeven van de koffers, had hij dit aan 1 van hen gegeven. Deze scheen alles in eigen zak te hebben gestoken, zodat anderen niets gekregen hadden. Of iets dergelijks. Maar weer afgesproken dat we dat zelf zouden doen voortaan.
We gaan nu eerst naar het mausoleum van Che Quevarra. Het is binnenkort zijn sterfdag en dat wordt weer groots gevierd, dus waren er schoolkinderen aan het oefenen voor dit gebeuren.
Che was en is de grote held in Cuba. Hij vocht samen met Fidel Castro voor de bevrijding van het cubaanse volk en had veel goede ideeen voor het volk,
hij wilde dat iedereen het even goed had. Na de bevrijding van Cuba, ging hij naar Bolivia, waar de bevolking ook streed voor bevrijding, en daar werd hij gedood. Hij was daar ook begraven, maar is inmiddels teruggebracht naar Cuba, waar dit monument voor hem is opgericht. Het is gigantisch groot, een enorm plein met luidsprekers, zijn standbeeld en een mausoleum met een eeuwige vlam, en plaquettes met de namen van zijn medestrijders.

De schoolkinderen met hun uniformpjes proberen heel gedisciplineerd een cijfer te vormen. Er wordt goed naar de instrukties geluisterd. In het mausoleum mogen we geen foto's maken of filmen. Het bijbehorende museum is helaas gesloten. Waarom is ons onduidelijk.
We gaan ook nog een oude suikerrietplantage bezoeken. Dit was vroeger de grootste inkomstenbron van Cuba. Het suikerriet is echter goedkoper in te
voeren, dan dat ze het zelf verbouwen, dus zijn alle plantages inmiddels gesloten. Het grote huis van de planter is inmiddels restaurant en winkeltje geworden, de voormalige slavenhuisjes worden nog bewoond en de vrouwen maken nu tafelkleden en lakens, prachtig geborduurd.

De toren staat er ook nog, waar vroeger de bewakers stonden om te controleren of de slaven niet ontsnapten en zo ja, dan werd de bel geluid en gingen de bewakers en honden er achter aan om ze terug te halen. Ze werden dan vreselijk gestraft.
We rijden nu door naar Trinidad. We komen weer niet in het hotel wat aangegeven staat. Het zijn allemaal huisjes op een groot terrein boven op een heuvel, en naar Trinidad is het nog een behoorlijk stuk lopen. Ook is er geen zee te zien. Er is wel een zwembad, maar als we daar heen gaan, begint het net te
regenen. Afgesproken dat we om 7 uur verzamelen in de hal, en dan kijken wat we gaan doen. We besluiten met z'n zessen een taxi te nemen en naar het stadje Trinidad te gaan. De taxi rijdt eerst met drie en komt dan terug om de anderen te halen. Intussen zijn de eerste 3 aangesproken door dames, die vragen of wij bij hen komen eten. Ze kunnen voor groepen koken, en zeggen dat het heel lekker is. Na wat heen en weer gepraat, besluiten we het te doen. We worden door aardedonkere straten geleid (de stroom is weer eens uitgevallen) en komen terecht op een patio achter hun huis, er worden snel tafeltjes neergezet en het ziet er best aardig uit met kaarsen en mooie klimop boven ons. We bestellen bier en ook een Cuba Libre kan verzorgd worden (dat duurt
even, maar het komt).
We bestellen allemaal vis en alhoewel het aardig lang duurt voordat het komt, het smaakt voortreffelijk en ook nog een rondje bier kan verzorgd worden (wordt snel gehaald). Als we klaar zijn, wordt de taxi voor ons weer gebeld en we zijn zo weer terug bij ons hotel. Was zeker de moeite waard. In het hotel is een show aan de gang, en we drinken nog wat. De show is wel aardig, maar we zijn het al snel zat en gaan naar bed.

7e dag
Na het ontbijt gaan we voor een stadswandeling naar Trinidad. Als we door het stadje lopen zien we in een schooltje hoe de kinderen ingeent worden. De kinderen houden zich groot. Bij daglicht ziet het stadje er toch wat vriendelijker uit, en we kunnen ons voor-stellen dat Unesco het de moeite waard vond om hier geld in te steken voor de renovatie. De straten zijn al vernieuwd, allemaal nieuwe keitjes, leuk gezicht maar of het lekker loopt .... Er heerst hier een rustige sfeer, veel paard en wagentjes. Weinig auto's, soms een oldtimer maar die staan meestal stil.

In een winkeltje zien we hoe de Cubanen zelf hun inkopen moeten doen, alles is op de bon en de schappen zijn angstig leeg. Ze wachten geduldig op hun
beurt en hopen dat er nog wat te krijgen is. Het is warm en we zijn blij als Felicia voorstelt om eerst een kop koffie te drinken. Op het terrasje is het eeuwige orkestje al aanwezig. Deze keer is het wel leuk, de mannen zijn enthousiast en laten ons zelf meedoen met de instrumenten. Ook gaat er natuurlijk weer gedanst worden, zelfs ik ben aan de beurt.

Onderweg komen we een cubaan tegen met zijn huisdier: een varkentje ! Hij moet duidelijk nog op een gehoorzaamheidscursus, hij luistert niet. We
bezichtigen nog het huis van een vroegere suikerbaron, wat vooral interessant is omdat er meubilair instaat wat in die tijd gebruikt werd. We lopen nog wat over een marktje en kunnen dan kiezen of terug naar het hotel met de bus, of nog wat rondlopen. We nemen de bus terug, we hebben het wel gezien en besluiten nog wat aan het zwembad te gaan liggen, maar helaas het gaat weer regenen. Dan maar wat kaarten gaan schrijven.
In de avond gaan we weer naar het stadje, we zijn nu met z'n achten. Weer is het aardedonker (volgens de chauffeur valt de stroom elke avond uit) en weer worden we opgewacht, nu door een ander stel. We besluiten het er weer op te wagen. Het ziet er heel wat minder gezellig uit als gisteren, maar er wordt zoveel drukte voor ons gemaakt dat we niet terug durven. Bier is er in ieder geval, Cuba libre werpt grote problemen op maar het schijnt te komen. Er is een enorm heen en weer geloop in het donker, er wordt met schijnwerpers rondgelopen, pannen worden bij de buren gehaald, enz, enz ...
Het menu, wat we gevraagd hadden voor we meegingen (ze hadden alles: kip, varkensvlees, vis, kreeft) werd danig gereduceerd. Er was maar voor 1
persoon varkensvlees, voor 4 personen kip en de rest moest dan maar kreeft nemen. Geregeld dus. Wachten, wachten en wachten. Dan begint 1 van de
vrouwen te gillen, op de witte muur zien we een enorme spin - echt heel groot - Geen probleem, de heer des huizes komt en slaat hem dood met zijn
slipper. Slik ... Weer wachten. Dan ziet Thomas een heel grote kakkerlak, weer gillen. Nu komt de vrouw des huizes en slaat hem met haar slipper dood.
Hebben we eigenlijk nog wel honger ? Twee haken af en gaan terug naar het hotel. De rest krijgt uiteindelijk het maal, en een paar eten zelfs nog
lekker ook.

We proberen een taxi naar het hotel terug te krijgen, maar in het donker is niets te herkennen en we zien geen mens. Uiteindelijk zien we politie staan
en in mijn beste spaans probeer ik uit te leggen dat we een taxi zoeken, ze sturen ons nog verder het dorp in. Gelukkig ziet opeens iemand van onze
groep twee taxi's staan en bij navraag zijn ze vrij en brengen ons terug naar het hotel. Om een beetje bij te komen drinken we toch nog wat en weer is er een show aan de gang. Deze keer iets beter dan de vorige. Oef, wat een avond.

8e dag
Vandaag rijden we door naar Camaguey. Eerst checken we in. Het is een heel leuk hotel, echt koloniaals met sprekende kleuren. De kamer is klein, maar
dat maakt de gezellige patio en bar weer goed. Maar eerst gaan we een stadsrondrit maken en dat gaat gebeuren in fietstaxi's. Een heel leuke ervaring voor ons, alhoewel we medelijden hebben met de jongen die moet fietsen met al die dikke hollanders. Het is een mooie stad met vele koloniale gebouwen, en waterkruiken aan de huizen. Dit is omdat het water hier geleverd werd en wordt met tankwagens. De jongens van de fietstaxi's laten ons diverse pleintjes zien en typische straatjes, ze proberen ons uit te leggen wat het allemaal is, maar ons spaans is helaas niet best.
Na een uur zetten ze ons midden in de stad af. Dat is leuk, maar we hebben geen idee waar ons hotel zich bevind. Na wat vragen en verkeerd lopen,
worden we door een jongen die perfekt engels spreekt, naar ons hotel gebracht. Hij drinkt een biertje met ons en verteld het een en ander over Cuba, wat toch weer een ander beeld geeft dan wat onze gidse ons voorschoteld. Na het diner krijgen we een voorstelling van een koppel, wat ons de salsa wil leren dansen en ons lootjes heeft verkocht voor een verloting. Stelt niet veel voor, maar we hebben wel lol gehad.
Slaap slecht 's nachts, want het hotel is vreselijk gehorig, maar ja, morgen beter.

9e dag
We rijden eerst naar Bayamo, een stad die een behoorlijke rol speelde in de onafhankelijkheidsstrijd. We lopen wat rond en gaan dan naar de Casa de la
Trova. Daar staat weer de onvermijdelijke band. We kunnen een cocktail krijgen voor 3 dollar, maar omdat er nogal wat fruit in zit, neem ik er een.
De muziek is best wel goed, maar we worden er een beetje moe van intussen. Lia echter niet, die zit al weer te springen om te kunnen dansen, ze heeft
niet voor niets de salsa geleerd.
We lunchen in een hotel, daar speelt ook een bandje maar daar zingt de cubaanse Willy Alberti, weer eens wat anders. Voor het hotel staat een fietstaxi met een enorme transistor en Jaap neemt zijn funktie over en fietst met Ernst de parkeerplaats rond.

Voordat we in Santiago arriveren, gaan we eerst nog naar de kathedraal El Cobre. We zien hem reeds uit de verte, en de donkere luchten die er boven
hangen, voorspellen niet veel goeds. We maken een foto en dan komen er ook meteen uit het niets verkopers met kransen van zonnebloemen. Die moet je in
de kerk neerhangen, onze reisleidster koopt ereen en de chauffeurs. Als we uitstappen bij de kerk worden we overvallen door verkopers van de meest afschuwelijke soeveniers, maar als ze lastig worden, worden ze weggestuurd door bewakers. In de bergen zie je nog de kopermijn, deze is uitgeput maar er worden nog steeds steentjes met koper door de soeveniersverkopers aangeboden. Deze kathedraal is ook door de paus bezocht, er hangt een foto van in de kerk.

Dan arriveren we bij ons hotel in Santiago de Cuba, Las Americas. Het is een groot hotel en de kamers zijn goed. We blijven 's avonds in het hotel, omdat we nog niet weten wat er in de stad te koop is en we worden gewaarschuwd dat de mensen hier soms niet pro toeristen zijn. Bij het hotel is een soort pizzeria en daar eten we wat en nemen een drankje. Er is een goochelaar en natuurlijk muziek. Kortom, we vermaken ons goed.

10e dag
Eerst weer een stadsbezichtiging. Op het Plaza Mayor staan verschillende koloniale gebouwen, die schitterend gerenoveerd zijn. De kleuren en de
balkonnetjes zijn leuk om te zien en te fotograferen. We lopen door de smalle straatjes naar een uitzichtspunt, waar we de haven en zee kunnen zien. Dit is echt het oude gedeelte van de stad. Alle straatjes lopen af naar de haven. Dan gaan we naar het carnavalsmuseum en krijgen daar een voorstelling van
jongelui, die elk jaar voor het carnaval optreden met hun show. De kostuums zijn bijzonder kleurrijk, en het enthousiasme is groot. Ook worden wij
regelmatig betrokken in hun dansen en dat is voor ons stijve hollanders nog een hele tour. Wij hebben het wel eens op onze heupen, maar anders dan deze
zeer bewegelijke jongens en meisjes !

Het historisch museum zit aan de buitenkant vol gaten, kogelgaten ? We komen het aan de weet, als we door een gids door dit museum worden geleid. Hij spreekt goed engels, alleen een beetje snel, en verteld ons dat dit gebouw gebruikt werd als hoofdkwartier van de troepen van Batista, en dat er vele mannen die sympatiseerden met Fidel Castro hier gevangen zaten en gemarteld werden. Dit gebouw is overvallen door Fidel Castro en zijn mannen en alhoewel het plan goed in elkaar zat, is de overval toch mislukt en Fidel Castro en vele van zijn mannen zijn toen gevangen genomen of vermoord. Die gaten zijn dus echt kogelgaten.

We gaan voor de lunch naar een restaurant in het centrum, het is een leuk binnen-plaatsje en we eten een lekkere sandwich. Het meisje dat ons bediend, wil graag dat we 's avonds terugkomen om haar de salsa te zien dansen. We gaan echter naar Zun-zun, ons aanbevolen door Felicia. Het is een van de beste restaurants van Santiago, zegt ze. We komen met ons achten (de rest is naar de show) in een aparte kamer terecht. Het ziet er allemaal prachtig uit en het menu is ook niet slecht. We bestellen allemaal wat en het is ook allemaal nog aanwezig ! Zelfs een glaasje wijn erbij en die smaakt heerlijk. Natuurlijk krijgen we ook muziek, een gitarist. Dat is pas achtergrondmuziek. Het eten is heerlijk en de prijs valt nog best mee. Met een taxi busje gaan we terug naar ons hotel.

11e dag
Vandaag vertrekken we weer uit Santiago de Cuba. Het wordt een lange rit vandaag naar Baracoa door de bergen. We lunchen onderweg in een hotel in
Guatenama en zien de mensen voorbij gaan in hun paard en wagentjes, elke plaats is bezet. Het is ook de enige manier van openbaar vervoer.

Als we na de lunch weer op weg gaan, komt Felicia ineens met de mogelijkheid dat we Guatenama Bay kunnen gaan bekijken. Dat kost dan wel 5 dollar, maar daar krijgen we dan ook een cocktail voor. Natuurlijk willen we dat zien, en we passeren een slagboom en rijden een militair gebied door. Er zijn uitkijkposten, en schietbanen. Het is duidelijk dat het cubaanse leger hier een oogje in het zeil houdt. We komen uit bij een uitkijk-post met een kijker, en door die kijker kunnen we Guatenama Bay zien.
We zien gebouwen, wegen en een groot gebouw met de amerikaanse vlag in top. Wat een raar idee, dat daar amerikaanse gevangenen zijn, die volgens Felicia vreselijk slecht behandeld worden. Het schijnt dat amerika dit stukje cuba heeft gekregen, doordat ze geholpen hebben cuba te bevrijden van de spanjaarden Ze betalen daarvoor nog steeds een symbolisch bedrag van 2000 dollar per jaar, maar sinds Fidel Castro aan het bewind is, heeft hij dit geld steeds teruggestort. Ze willen heel graag dat de amerikanen hier weg gaan, maar klaarblijkelijk kunnen ze toch niet onder dit verdrag uit.

Dan komen we laat in de middag in Baracoa aan, het hotel heet El Castillo en ligt boven op een heuvel. Dat wil zeggen dat wij meer dan 100 treden omhoog moeten, en dat met de hitte en een lange tocht achter de deur, dat valt voor de meeste niet mee. Hoewel het aan de buitenkant vervallen oogt, is het leuk gelegen rondom een prachtig zwembad en een magnifiek uitzicht. Maar volgens de papieren van Fox zouden we aan het strand moeten zitten ............ er is echter geen strand te bekennen. In de verte zien we een haven met een gezonken boot. Bij navraag blijkt het strand zo'n 20 km verderop te zijn. Wil je daar heen dan moet je een taxi nemen. We drinken wat aan de bar bij het zwembad en dineren 's avonds in het hotel. We moeten er niet aan denken nogmaals de trappen op te moeten. Het eten smaakt echter goed en de kamer is ook in orde.

12e dag
Na het ontbijt gaan we informeren of er tours zijn, want we willen toch nog wel wat doen vandaag. Felicia heeft echter ook geinformeerd en komt met een
boottochtje, gekombineerd met een wandeling en een lunch en dat kost maar 15 dollar. De meeste van ons voelen daar wel wat voor, alleen de twee jongsten van onze groep gaan met een taxi naar het strand.

Beneden in Baracoa wachten we op de bus, het is een rustig stadje met veel oude huizen. De kinderen zijn blij met de pennen en zeep die we uitdelen.
De bus brengt ons een eind verderop naar de rivier en daar zien we hoe de vrouwen nog hun was in de rivier doen. Ze slaat met een stok op het wasgoed
om het schoon te krijgen. Daarna wordt het in het gras gelegd om te drogen. Dan op naar de boten ... Ze liggen klaar, twee roeiboten en omdat we met
zestien personen zijn, moeten er acht mensen plus de roeier in een boot. Het gaat net, alleen kost het de roeier wel de nodige inspanning om de boot in beweging te krijgen.
Vissers zijn bezig met het uitgooien van hun netten en wij roeien door naar de monding van de rivier, naar de zee. We stappen uit en wandelen over het
strand naar waar de zee in de rivier samenkomt. De golven zijn behoorlijk hoog en het loopt niet echt makkelijk omdat het grove zand steeds onder je
voeten wegrolt. Er staan wat hutjes van vissers en we zien dat ze krabbetjes gevangen hebben. Dan weer in de boot naar de overkant. Daar zijn wat jongens bezig met het slachten van een varkentje. Maar eerst wordt hij in het kokend water gehouden om de haren er van af te kunnen halen. Dat gebeurd met een gevaarlijk uitziend mes ...

We maken een leuke wandeling en bij een huis zien we hoe de mensen daar leven, kippen en varkens los rond lopend, bananenbomen en cocospalmen. Het
oogt allemaal romantisch, maar het zal een hard leven zijn. Een man klimt voor ons in de boom en gooit wat cocosnoten naar beneden. Daar worden ze
opengemaakt en we mogen allemaal wat cocosmelk drinken. Lekker is het niet echt, maar het is goed voor de dorst.
Het vlees van de cocosnoot wordt aan de varkens gevoerd, die vinden het heerlijk !

Daarna weer terug in de boten en in het bijbehorend restaurantje, krijgen we een heerlijke lunch voorgeschoteld in een bamboe bord. Lekker banaan, salade en kip. Het was een leuke trip en we zijn allemaal lekker gekleurd door de zon. Terug bij het hotel zwemmen we wat, nemen een drankje en eten daarna weer in het hotel, want Felicia heeft voor ons gearrangeerd dat we vanavond een feest bij mogen wonen in het dorp. Dat blijkt echter een grote teleurstelling. Het is in een Casa de la Trove, en het is duidelijk dat het alleen voor ons gereserveerd is. Cubanen mogen er niet in, die staan voor de ramen te kijken en we worden gewaarschuwd onze tassen op schoot te houden. Daarna moeten we entree betalen en begint een band te spelen. Een afschuwelijk opdringerig mannetje serveert ons drankjes, haalt asbakken onder je neus vandaan. Kortom, niemand van ons voelt zich op z'n gemak en je ziet de een na de ander naar buiten verdwijnen. Terug naar het hotel, want ook op straat voelden we ons niet op ons gemak. Jammer, we hadden ons erop verheugd.
Dan nog maar een drankje in het hotel en dan naar bed, want morgen hebben we weer een lange rit.

13e dag
Vandaag rijden we naar Holguin waar we 1 nacht zullen logeren, voordat we de volgende dag naar het vliegveld gaan. De rit is dezelfde als op de heenweg, dus duurt lang. We stoppen 1 keer en daar staan wat verkopers met bananen en zakjes met een zoetigheid wat cocos met suiker schijnt te zijn. De lunch wordt een snel broodje onderweg. Het weer is inmiddels ook omgeslagen, het regent echt pijpestelen. Plotseling voelen we een klap, en iedereen schrikt wakker. Het blijkt dat er een vracht-wagen achterop ons is ingereden. De bus schijnt in eerste instantie niet veel schade te hebben en gelukkig is niemand gewond. De vrachtwagen heeft meer schade, zijn raam is stuk en de voorkant ligt aardig in elkaar. Maar ook die chauffeur mankeert niets. Jammer genoeg blijkt ons koelsysteem geraakt te zijn, de bus kan dus niet verder.

Dat wordt wachten, in de bus wordt het benauwd doordat de airco niet meer werkt en buiten regent het nog steeds. De rokers nemen dat voor lief en
trekken een regenjas aan of nemen een parapluie mee. Uiteindelijk kan een van onze chauffeurs met iemand mee rijden naar Holguin en hij gaat proberen
een andere bus te regelen. Uiteindelijk lukt dat ook, maar inmiddels hebben wij wel drie uur daar gestaan. Iedereen is het behoorlijk zat, en we komen pas om 7 uur bij het hotel aan. Dat was ons in eerste instantie ook niet duidelijk want de stroom was uitgevallen en alles was aardedonker. Maar we mochten uitstappen en binnen werd bij zaklantaarns de sleutels van de kamers verdeeld.

Gelukkig kwam op dat moment alles weer op gang, zodat we met de lift omhoog konden. De man die onze koffers droeg, maakte onze kamer open en kwam tot de conclusie dat die al bewoond was. Terug naar de receptie dus. Nog een verdieping hoger, die kamer was gelukkig leeg, maar het zag er niet bepaald
fris uit. Zelfs de lakens waren smerig, maar wat moesten we.. Weer naar beneden, we waren het zat. Gelukkig maar voor 1 nacht. We knapten ons wat
op, wat drinken en dan maar eten in het hotel. Het was een buffet, maar helaas smaakte alles niet lekker. Alleen de toetjes gingen nog. En dat vond
iedereen, niemand had lekker gegeten. Wat een dag !

14e dag
Na het ontbijt, wat ook al niet smaakte, hadden we om elf uur afgesproken om de chauffeurs en Felicia uit te wuiven, want die gingen al eerder weg dan wij. Thomas hield een toespraakje en overhandigde de fooien. Daarna was het wachten tot 2.30 uur, want dan zou de bus ons naar het vliegveld brengen.
Daar hebben we nog een broodje gegeten en om ongeveer vijf uur vertrok ons vliegtuig richting Amsterdam. De vlucht ging sneller dan op de heenweg en
keurig op tijd waren we op Schiphol.

Het Reisverslag van Jaap en Ria Verhagen

Terug naar de hoofdpagina