dag1112

dag 11 en 12 Baracoa
Heerlijk verblijf in het kleine badplaatsje Baracoa, de allereerste stad waar Columbus voet aan wal zette en gelegen in een schitterende groene omgeving. Geen luxe toeristenresorts en drukke uitgaanscentra, maar kleine, sfeervolle hotels en een gemoedelijke sfeer. Een fijne plek om de reis af te sluiten.

Naar de hoofdpagina

Naar dag 13

Ja, er staat ons een lange tocht te wachten en de hele busrit zal ik u besparen. Maar we gaan koffiedrinken in een plaats die heet Guantanamo. Als u dit hoort zult u ook de oren spitsen en denken: H�, is dat niet�.? Ja dat is daar , maar buiten de stad en het heet Guantanamo Bay. Het enige echte plekje Amerika op Cuba met een MacDonalds.
Het blijkt nodig te zijn om te onderhandelen over het wel of niet naar een uitkijkpost te gaan om de Amerikaanse basis te kunnen zien. Voor mij is het geen punt van discussie, dit moeten we zien, koste wat kost. De chauffeur en de begeleidster stappen uit de bus om met de slagboombewaker te gaan onderhandelen. Het lukt uiteindelijk om voor � 5 per persoon naar de toren te kunnen gaan. We zullen daar ook een drankje krijgen. We worden met een jeep een pad opgestuurd en de weg wordt steeds slechter, niet alleen smaller , maar ook steeds meer gaten in de weg, en op het laatst verdwijnt het asfalt ook nog. Maar dan komen we op de plek waar we de hele Amerikaanse basis kunnen zien, er staat ook een verrekijker, maar medereizigers hebben ook een kijker bij zich en je kunt alles toch wel goed zien. Je gaat door die kijkers speuren en ziet de vlag, de schepen, de rechtsgebouwen, je ziet echt de auto�s gewoon rijden. Niet met het blote oog, maar met de kijker gaat het prima. Tsjonge, tsjonge, je staat hier oog in oog met een van de topics van de 21ste eeuw, dat weet je zeker.
Het geeft je een heel vreemd gevoel. Je weet dat daar gevangenen zitten en je weet dat daar niet alles � hoe zal ik het zeggen, echt volgens de regeltjes zal gaan en je wordt daar een beetje verdrietig van, van die gedachte. Maar verder, � het geeft een kick om dit te zien�. Ik krijg een beetje het Chinese muur gevoel. Slechts een heel beperkt gedeelte van de wereldbevolking heeft gezien waar ik nu gewoon naar sta te kijken.

En weer terug de bus in en doorrijden, dezelfde weg terug� en dan weer de hoofdweg vervolgen. We komen in Baracoa� bij het hotel�.en ik hoor dat de bus niet naar boven kan en wij op eigen kracht de 100 trappen naar boven moeten. Dat vind ik wel vreemd, want ik had zoiets van��strandvakantie� dat is aan het strand� toch niet omhoog? Een lelijke vergissing, ik zie inderdaad geen strand en wel 100 trappen, met echt van die heel brede treden.
Als ik iets niet goed kan�..is het trappenlopen, maar de eerste keer waag ik me er toch aan�.halverwege sta ik enorm te hijgen, te proesten en te hoesten, maar ik niet alleen. Weer door, weer 15 treden�. Nee, dit ga ik niet meer doen. Eindelijk ben ik boven en na enige tijd krijgen we de kamers toegewezen. Met onze kamers �waterkundig� iets geweldig mis en door tussenkomst van onze begeleidster krijgen we een nieuwe kamer.

We eten in het hotel en gaan na de nodige Bucanero�s weer slapen.

En dan gezond weer op. Wij besluiten dat we onder geen voorwaarde hier willen blijven hangen en zoeken de begeleidster op samen met een ander stel. We proberen haar te vermurwen om een bootreis voor ons te organiseren en als het kan, dat we gaan vissen. Dat laatste lukt absoluut niet, dat mag niet priv� in Cuba en er is geen equipment, geen hengels dus. Uiteindelijk krijgen we het voor elkaar dat we met een boot een 4 uur durende tocht over de breedste Cubaanse rivier zullen maken. Wij gaan in overleg met de andere groepsleden, maar hebben al gezegd dat het zeker doorgaat, want het minimum aantal was 3 tot 5 personen en wij waren al met 4, dus die gok wilden we wel maken. We gaan naar de ontbijtzaal om iedereen te benaderen en 16 van de 18 besluiten om mee te gaan. Dat betekent ook dat de bus ons zal brengen en wij niet zelf er naar toe hoeven te gaan. Kosten � 15 inclusief lunch.

We gaan� we duiken de rimboe in en komen uiteindelijk bij een afgezet terreintje uit. We stappen uit en gaan kijken en zien een aanlegplaatsje, maar als daar nu echt een boot moet gaan aanleggen�..???
Ja , misschien raadt u het al� het worden twee roeiboten waar 8 personen per boot inmoeten en dat betekent de nodige hilariteit. Maar iedereen doet geweldig mee en de twee roeiers (voor de duidelijkheid in elke boot ��n) werken zich behoorlijk in het zweet en we roeien naar de scheiding tussen rivier en zee. En dan mogen we weer aan land. Dezelfde spannende belevenissen die we bij het instappen hebben gehad, maar alles gaat goed. Lopen, langs het strand heerlijk, dan naar een visser, die zijn kampement (nou ja, een hoop bladeren) daar heeft gemaakt.
We krijgen te zien wat hij vangt en we lopen verder naar de delta waar twee rivieren en de zee bij elkaar komen. Een heel mooi schouwspel en een van de roeiers die meegekomen is, zegt dat we moeten wachten en dat hij de boten zal halen om over te steken. Hij sprint naar de boten en na minuten zien we stipjes in de verte verschijnen. Ze komen bij ons, het wordt weer een spannende instap en we gaan naar de overkant��.
Weer de beruchte uitstap en dan�.. een enorm gegil en geschreeuw van een van de medereizigster die aan de kant staat. Is het nu lachen of schreeuwen, we komen er niet uit en gaan ernaar toe. En dan blijkt haar verontwaardiging, want de bewoners zijn bezig om een biggetje te slachten en juist op dat moment van zijn (of haar) haar te ontdoen. Dat gaat heel simpel: dopen in kokend water en dan schoon schrapen. De roeier die ons begeleidt neemt ons verder mee de bush bush in en we hebben hier de middag van ons leven. We zien hoe de mensen hier leven, de kokosnoten worden ter plekke van de boom gehaald, opengemaakt en we kunnen de melk drinken en vervolgens worden ze echt helemaal opengemaakt om het vruchtvlees op eten. Niet alleen wij, maar ook alle inmiddels toegestroomde varkens blijken liefhebbers van deze lekkernij.
Heel blij ben ik dat we de begeleidster zover hebben kunnen krijgen om dit te regelen. Anders hadden we gewoon bij het hotel gezeten. We krijgen daarna een geweldige lunch, ook al was het weer rijst, bonen en kip, maar het werd op een heel bijzondere wijze geserveerd, namelijk in gehalveerde bamboestammen. Echt een aanrader!!!!!

Links de toegangsweg naar Guantanamo Bay, waarvoor we moesten onderhandeen om erop te mogen en door te gaan naar een bergtop waarop je de basis kon zien. De basis ziet u rechts, met mijn toestel sterk ingezoomd, maar er was ook een zeer sterke kijker beschikbaar, waardoor je de auto' er kon zien rijden en de mensen zien lopen. Je zag de Amerikaanse vlag wapperen en de enige Mc Donalds die op Cuba te vinden is. Jammer, we kondern er niet naar toe, want een Big Mac was best gegaan na ... rijst, binen en kip.