...:::
Manuel Garcia
:::...
Manuel Garcia adında gururlu bir baba , Mahallesinde çalışkan bir adam olarak bilinirdi Karısı ve ailesi, işi ve gelecek plânlarıyla , Her şey olması gerektiği gibiydi.
Mide ağrıları çeken Manuel Garcia , Bir gün bir kliniğe gitti . Bedeninde kanserli dokular bulunduğunda , Doğa yasaları çiğnenmişti. .
Milwaukee kasbasından Manuel Garcia , Kasabasının tıp merkezine yatırıldı . Ve daha otuz dokuz yaşında Kum saatindeki kumlar akmaya başladı.
"Seçeneklerim neler?" diye acı içindi sordu Manuel Garcia .
Doktoru "Yalnızca iki seçeneğin var" dedi.
"Kanser tedavi edilmezse öldürücü olur kısa zamanda Tedavi ise acı verir ve hiçbir garantisi yok.
Böylece başladı Manuel'in kişisel destanı İlaçların verdiği sersemlik içinde geceleri uykusuz geçiyordu . Uzun ve soğuk koridorlardaki ayak seslerinin yankıları Onun dakikalarını ve saatlerini alıp götürüyordu. Manule Garcia bir şeyin içini kemirdiğini biliyor , Ve umutsuzluk içinde yaşıyor Kanser yirmi kilosunu aldı götürdü , Şimdi de ilaçlar saçlarını döküyor ,
Dokuz ay tedaviden sonra doktor geldi .
"Manuel biz yapabileceğimiz her şeyi yaptık" dedi
"Şimdi kanser bir yol ayrımında , Bundan sonrası sana kaldı." Manuel aynada üzgün, ürkek bir yabancı görüyor , Yüzü öylesine solgun , kendi öylesine yalnız ve korkmuş . Sevgisiz, tek başına ve hastalıklı yaşıyor , 55 kiloya inmiş ve başında saç kalmamış. . Altmış yaşında Carmen'ini onsuz düşünüyor . Dört küçük çocuğunu babasız görüyor . Perşembe geceleri Jolio'daki iskambil partileri , Ve isteyip de yapmadığı her şey aklına geliyor. Hastaneden çıkacağı gün Manuel uykudan uyandı , Yatağının çevresinde ayak sesleri vardı , Gözlerini açtı ve hâlâ düş görüyor sandı , Karısı ve dört arkadaşı da saçsızdı . Gözlerini açtı kapadı, bir daha baktı inanamadan . Beş parlak kafa yan yanaydı . Hâlâ kimsenin ağzdından tek söz çıkmamıştı , Ama sonra öyle çok güldüler ki gözleri yaşardı . Sesleri hastane koridorlarında çınladı .
"Patron, bunu senin için yaptık" dediler arkadaşları , Tekerlekli sandalyesini ödünç arabaya yerleştirdirler .
"Amigos, estamos contigo ves..." şarkı söylediler , Manuel Garcia'lı mahallesine götürdüler .İki odalı evinin önünde indirdiler . Mahalle bir pazar günü için çok sessizdi . Manuel derin bir soluk alıp şakasını düzeltti , Daha o çalmadan kapı sonuna kadar açıldı .Etrafını tanıdık yüzler sardı . Aileden ve çevreden sevgi dolu elli tuhaf yüz vardı . Hepsi saçlarını kazıtmıştı ve onu sevdiklerini söylüyorlardı . Kanser hastası Manuel Garcia, Baba, koca, komşu ve dost Garcia Boğazındaki düğüme aldırmadan "Konuşmayı beceremem ama Burada söylemem gereken bir şey var" dedi.
"Kanserim ve kelliğimle yalnızım sandım .Bana ihtiyacım olan gücü verdiniz, sağolun .
Şimdi Tanrıya şükür sizler yanımdasınız .
Umarım Bu sevgiyle daha uzun süre yaşarız .
Şimdi Tanrıya şükür sizler yanımdasınız Umarım bu sevgiyle daha zunu süre yaşarız."
| |
