...::: KUCUK iSTAVRiTiN OYKUSU
:::...
KUCUK iSTAVRiTiN OYKUSU
Kucuk istavrit yiyecek bir sey sanip
Hizla atildi capariye
Once muthis bir aci duydu dudaginda
Gumbur gumbur oldu yuregi
Sonra hizla cekildi yukariya
Aslinda hep merak etmisti
Denizlerin ustunu
Neye benzerdi acep gokyuzu
Bir yanda buyuk bir merak
Biryanda olum korkusu
"Dudagi yariklar " denir, sanslidir onlar
Hani gorupte gokyuzunu, insani
oltadan son anda kurtulanlar
Ne care balikcinin parmaklari hoyratca kavradi nu
Kucuk istavrit anladi yolun sonu
Koca denizlere sigmazdi yuregi
Oysa simdi yuzerken
Kucucuk yesil legende
Cansiz uzanivermis dostlarina
Degiyordu minik yuzgeci
insanlar gelip gectiler onunden
Bir kedi yalanarak bakti gozunun icine
Yavasca karardi dunya
Basi da donuyordu
Son bir kez dusundu derin maviyi
Beyaz mercani bir de yesil yosunu
iste tam o anda egilip aldim onu
Yurudum deniz kenarina
Bir opucuk kondurdum basina
iki damla gozyasindan ibaret
Sade bir torenle saldim denizin sularina
Bir an oylece baka-kaldi
Sonra sevincle dibe daldi
Gitti, tum kederimi sokup atarak
Tesekkuru de ihmal etmemisti
Bir kac degerli pulunu elime avuclarima birakarak
Balikci ve kedi saskin baktilar yuzume
Sorar gibiydiler neden yaptin bunu niye
"Bir gun dedim bulursam kendimi
Yesil legendeki kucuk istavrit kadar caresiz
Son ana kadar hep bir umudum olsun diye "
| |
