BU SEVDANIN ADINA

      İnsanlar gördüm. Kendilerineyabancı, kendilerine garip... Hiç bitmeyecek bir yolun yolcusu gibiydiler. Ne mola verecekleri bir istasyon ne de varabilecekleri bir yer vardı. Ruhlarindaki kabullenmişlik yüzlerine yansımıştı. Birbirinin aynı olan bu insanların arasında yabancıydım ben.

      Beni aralarına hiç almadılar, Tek kelime konuşmadım onlarla. Yine de bilinçsizce uyuyordum yaptıklarına. O bitmeyecek yola çıkmıştım çaresiz...

      Koyu gri bir havanın hakim olduğu o yolda ne bir yıldız gördüm, ne de bir tek yağmur damlası düştü yere. Ne sıcak vardı, ne de soğuk. Kara, kirli bir toprağın üzerinde atıyorduk adımlarımızı. Binlerce kilometreymiş gibi uzanıp gidiyordu yol önümüzde ve yeşile dair hiçbir şey görünmüyordu.

      Yol boyunca binlerce kişi katılıyordu bize ve bu amaçsız insan kalabalığı çoğaldıkça çoğalıyordu. Ses yoktu, gülüş yoktu. Sadece nefes almaya odaklanmış