YASADIKLARIMDAN ÖGRENDİGİM BİRSEY VAR

            Yasadınmı yogunluguna yasayacaksın birseyi
            Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten,
            Sen bitkin düsmelisin koklamaktan bir çiçegi.
            Insan saatlerce bakabilir gökyüzüne, denize
            Saatlerce bakabilir bir kusa, bir çocuga.
            Yasamak yeryüzünde onunla karısmaktır
            Kopmaz kökler salmaktır oraya
            Kucakladın mı, sımsıkı kucaklayacaksın arkadasını;
            Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin...
            Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara,
            Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir tas gibi dinleneceksin.
            Insan bütün müzikleri dinlemeli alabildigine,
            Hem de tüm benligi seslerle, ezgilerle dolarcasına.
            Insan balıklama dalmalı içine hayatın
            Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına
            Uzak ülkeler çekmeli seni;
            Tanımadıgın insanla bütün kitapları okumak,
            Bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın.
            Degismemelisin hiçbir seye bir bardak su içmenin mutlulugunu
            Fakat ne kadar sevinç varsa yasamak özlemiyle dolmalısın...
            Ve kederi de yasamalısın namusluca, bütün benliginle
            Çünkü acılar da sevinçler gibi olgunlastırır insanı.
            Kanın karısmalı hayatın büyük dolasımına,
            Dolasmalı damarlarında hayatın sonsuz, taze kanı.
            Yasadıklarımdan ogrendigim birsey var,
            Yasadın mı büyük yasayacaksın;
            Irmaklara, göge, bütün evrene karısırcasına
            Çünkü ömür dedigimiz sey hayata sunulmus bir armagandır;
            Ve hayat sunulmus bir armagandır insana.

                        Ataol Behramoglu