...::: Bavulları Hep Toplu Durmalı İnsanın...
:::...
Bavulları hep toplu durmalı insanın... Bir gün telefonların hiç
çalmayabileceği hesaplanmalı...
Tül perde arkasından misafir yolu
gözlemekten vazgeçmeli... İhanetlere, terkedilmelere, bir başına
bırakılmalara hazırlıklı olmalı... Yalnızlığa alışmalı...
Çünkü omuz omuzagünlerin vakti geçti. Dayanışma, günümüzün borsasının değer kaybeden
hissesenetlerinden biri artık... Bireyin keşif çağı, geride kırık dökük
yalnızlıklar bıraktı. Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman,
birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; Zaman, tek başına dimdik
ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır... İşte o yüzden alışmalı yalnızlığa...
Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan...
Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla
paylaşılan gecelerde başını dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli...
Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı... Romanlardan yalnızlığı
yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına...Yalnızlık
paylaşılmaz/Paylaşılsa yalnızlık olmaz. Dizeleriyle başlamalı güne...
Telesekretere Şu anda size cevap verebilecek kimse yok
denmeli,Belkide hiç olmayacak...cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı... Oysa sessizlik
haksızlığa alkıştır. Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın
utancı öldürür... O yüzden en sessiz gecelerde Doğruydu, yaptım la teselli
bulmalı insan. Feryada komşuların yetişmemesine, Soğuk duvar
diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı...
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, Kendiyle hüzünlenip,
kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı... Hep başını alıp gidebilecek kadar
cesur, Ama hep kalıp savaşacak kadar gözüpek olabilmeli... Sessizliği, sese
dönüştürebilmeli... Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
Yollarla barışmalı... Yalnızlığa alışmalı...
Can Dündar
| |
