Αυστριακός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής (1897 - 1957). Σπούδασε ιατρική, νευρολογία και ψυχιατρική στη Βιένη. Το 1922 έγινε βοηθός του Φρόιντ. Το 1928 ίδρυσε τη "Σοσιαλιστική Εταιρεία για τη Σεξουαλική Πληροφόρηση και Έρευνα" και έγινε υποδιευθυντής ως το 1930 της κλινικής του Φρόιντ. Το 1930 έφυγε από την Αυστρία αφού ήρθε σε ρήξη με το Φρόιντ, και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Εκεί ίδρυσε το 1931 τη "Γερμανική Εταιρεία για μια Προλεταριακή Σεξουαλική Πολιτική". το λεγόμενο "σεξ πολ" και έγινε μέλος του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος. Το 1932, ο Ράιχ έπεσε σε δυσμένεια και διαγράφτηκε από το κόμμα, ενώ και το ίδιο το "σεξ πολ" είχε διαφωνήσει μαζί του. Επίσης ένα χρόνο αργότερα διαγράφτηκε και από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Ένωση.

Μετά την άνοδο του Χίτλερ ο Ράιχ κατέφυγε στη Δανία στη Σουηδία και τελικά στη Νορβηγία. Εκεί άρχισε να εκδίδει την "Επιθεώρηση πολιτικής ψυχολογίας και σεξουαλικής οικονομίας". Από το 1935 άρχισε ν' ασχολείται με τη βιολογία και ίδρυσε το Ινστιτούτο της Ζωής. Ανακάλυψε τα "βιόντα", φυσαλίδες οι οποίες έχουν βιολογική ενέργεια, τη βιοενέργεια, που κατά την άποψή του μπορεί να συνέπιπτε με τη σεξουαλική ενέργεια. Τότε ανακάλυψε και την "οργόνη", ακτινοβολία που εκπέμπουν τα βιόντα. Το 1939 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Εκεί προσπάθησε να συλλάβει και να συγκεντρώσει την οργόνη, δημιουργώντας ειδικά μεταλλικά κουτιά, τους συσσωρευτές οργόνης. Αυτά τα πουλούσε σε νευρωτικά και ψυχασθενή άτομα για να θεραπευτούν. Γύρω όμως στο 1954, η αμερικάνικη κυβέρνηση διέταξε ν' αποσυρθούν οι συσσωρευτές οργόνης και απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του βιβλίου του πάνω στην οργόνη. Τελικά καταδικάστηκε το 1956 σε δυο χρόνια φυλάκιση. Πέθανε το 1957 στις φυλακές του Λιούισμπουργκ.

Η θεωρία του Ράιχ μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Η λίμπιντο (ενέργεια των ενστίκτων της ζωής) είναι μια ενέργεια που μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί. Οπότε τα ψυχοπαθολογικά προβλήματα πρέπει ν' αντιμετωπιστούν ως οικονομικοκοινωνικά Ο οργανισμός παρουσιάζει διαταραχές γιατί το περιβάλλον όπου ζει και κινείται του δημιουργεί "γενετήσια ανηδονία" ή "ανικανότητα οργασμού". Εδώ κάνει μια διάκριση ανάμεσα στη στύση (που κατά κανόνα έχουν τα περισσότερα άτομα) και τον οργασμό (που αισθάνονται ελάχιστοι). Ένα άτομο που μπορεί να έχει οργασμό έχει ισορροπία με τον εαυτό του και αντιμετωπίζει τον κόσμο ορθολογικά ("γενετήσιος" ή "υγιής χαρακτήρας"). Αντίθετα. ένα ανοργασμικό άτομο παρουσιάζει ποικίλες νευρώσεις ("νευρωτικός χαρακτήρας" που καθορίζεται από την ηθική των άλλων) και γίνεται μαζοχιστής και σαδιστής. Τα παιδιά γεννιούνται σε μια αλλοτριωτική κοινωνία, η οποία μέσα από τους μηχανισμούς της (π.χ. την εκπαίδευση), τα αναγκάζει να φοβούνται τη σεξουαλικότητά τους και να δημιουργούν θωρακίσεις και άμυνες. Αυτοί οι αμυντικοί μηχανισμοί οδηγούν το άτομο σε "βιοψυχική δυσκαμψία" με αποτέλεσμα να δημιουργούνται νευρωτικοί χαρακτήρες που δεν αγαπούν τη ζωή, αλλά τείνουν προς το θάνατο.

Ο Ράιχ έχει γράψει πολλά βιβλία. Μερικά απ' αυτά είναι: Μαζική ψυχολογία του φασισμού, Η σημασία του οργασμού, Αιθέρας, θεός και διάβολος, Ο Φρόιντ και εγώ, Σεξουαλική επανάσταση, Οι ρίζες της σεξουαλικής καταπίεσης, Το ένστικτο του θανάτου, Ο σεξουαλικός αγώνας των νέων, Άκου ανθρωπάκο! (γραμμένο στη φυλακή) κ.ά.