Ψυχοπαθολογία

Κλάδος της ψυχιατρικής, που ασχολείται με τις ψυχικές αρρώστιες. Η ψυχοπαθολογία αντανακλά τις επικρατούσες επιστημονικές και πολιτιστικές αντιλήψεις για τις ψυχικές ασθένειες. Κατά το Μεσαίωνα, επικρατούσε η αντίληψη ότι οι ψυχοπαθείς κατέχονταν από δαιμόνια και η "θεραπεία" γινόταν με απάνθρωπα μέσα, με βασανιστήρια, με ραβδισμούς κ.λπ. Τις "θεραπείες" του Μεσαίωνα διαδέχτηκαν ο περιορισμός των ψυχοπαθών, η τιμωρία, τα διάφορα φάρμακα, οι αφαιμάξεις κ.λπ. Οι βάσεις της ψυχοπαθολογίας ως ιδιαίτερου κλάδου της ψυχιατρικής τέθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αι. Οι θεραπείες των ψυχικών ασθενειών πήραν συγκεκριμένη επιστημονική όψη και διακρίνουμε σήμερα τις βιολογικές, τις φαρμακευτικές και τις ψυχολογικές μορφές θεραπείας.

Ο ψυχολόγος Ζαν Σαρκό, το 1880, έκανε μια σειρά πειραμάτων στο άσυλο της Σαλπετριέρ στο Παρίσι, εξετάζοντας τα φαινόμενα της ύπνωσης και της υστερίας. Λίγο αργότερα ο ψυχαναλυτής Φρόιντ, αφού είχε παρακολουθήσει πριν τα πειράματα του Σαρκά, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την ύπνωση ως θεραπευτικό μέσο για την υστερία. Εγκατέλειψε όμως σύντομα τη μέθοδο αυτή και ασχολήθηκε εντατικά με την ψυχαναλυτική μέθοδο ως θεραπευτικό μέσο ψυχοπαθών. Οι δυο μαθητές του Φρόιντ, Άντλερ και Γιούνγκ, ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις από το δάσκαλο τους. Άλλες ψυχοπαθολογικές έρευνες έγιναν από τους Εμίλ Κρέπελιν, Χένρι Μάρεν, Μπρόνερ κ.άίας.