Η συνήθεια μερικών ατόμων ή ολόκληρων φυλών να τρέφονται με ανθρώπινο κρέας. Στην αρχή ο άνθρωπος ήταν φυτοφάγος, αργότερα με την εξέλιξη της ζωής του και με τις περισσότερες ανάγκες που δημιουργήθηκαν έγινε παμφάγος, αλλά όχι ανθρωποφάγος. Η ανθρωποφαγία δεν έχει ως αίτιο την πείνα, έχει τη βάση της σε θρησκευτικά έθιμα ή σε διαστροφή της ανθρώπινης ψυχής· π.χ. πιστεύουν ακόμα και σήμερα πολλοί λαοί της Αφρικής και της Αυστραλίας, πως αν καταβροχθίσουν το σώμα των γονιών τους θα αποχτήσουν τις ιδιότητές τους ή αν καταβροχθίσουν το σώμα του εχθρού τους θα πάρουν αυτοί τη δύναμη και θα νικήσουν τους αντιπάλους τους. Ακόμα πολλοί ανθρωποφάγοι πιστεύουν ότι η ανθρώπινη σάρκα έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Άλλες φορές πάλι η ανθρωποφαγία γίνεται με το πρόσχημα της θυσίας του ανθρώπου σε κάποιο θεό. Πριν από λίγα χρόνια, το έθιμο της ανθρωποφαγίας ήταν ακόμα διαδομένο σε πολλές άγριες φυλές. Οι Νέγροι Μπαντού, οι Κάφροι, οι Ζουλού και οι Σουδανέζοι της κεντρικής Αφρικης ήταν ανθρωποφάγοι. Οι Μελανήσιοι και οι Πολυνήσιοι δοκίμασαν αυτή τη βάρβαρη συνήθεια. Σήμερα ανθρωποφάγοι βρίσκονται στο Μαλαιικό αρχιπέλαγος και κυρίως στη Βόρνεο και στη Σουμάτρα. Με τη διάδοση του ευρωπαϊκού πολιτισμού η ανθρωποφαγία εξαφανίζεται.