Αυστριακός νευροπαθολόγος, ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης (1856 - 1939). Γεννήθηκε στο Φράιμπουργκ της Μοραβίας, που ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Γιάκομπ Φρόιντ, ήταν Εβραίος έμπορος μαλλιών. Το 1860 η οικογένεια Φρόιντ μετακόμισε μόνιμα στη Βιέννη. Στα 1873 - 1881 ο Φρόιντ σπούδαζε ιατρική έχοντας ανάμεσα στους δασκάλους του το μεγάλο γερμανό φυσιολόγο Ερνστ Μπρίκε. Το 1882 γνωρίστηκε με τη Μάρθα Μπερνάις, με την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ιατρική και πήρε τον τίτλο του διδάκτορα της νευροπαθολογίας Το 1884 - 85 εργάστηκε στην κλινική του Ζαν Μαρτέν Σαρκό στο Παρίσι. Από το Σαρκό και το γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ διδάχτηκε τη μέθοδο της ύπνωσης για τη θεραπεία της υστερίας. Αργότερα όμως ο Φρόιντ εφάρμοσε τη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού, διαπιστώνοντας πως δεν υπνώνονται όλοι οι ασθενείς. Στους ψυχιατρικούς κύκλους της Βιέννης είχε δημιουργηθεί αγανάκτηση για τις απόψεις του Φρόιντ σχετικά με το ασυνείδητο, τη σεξουαλική αιτιολογία των νευρώσεων και την αφετηρία τους στην παιδική ηλικία, με αποτέλεσμα να απομονωθεί ο Φρόιντ. Το 1887 γνώρισε ένα Βερολινέζο ωτορινολαρυγγολόγο, το Φλις, με τον οποίο διατήρησε για 15 χρόνια επικοινωνία· ο Φλις ήταν ο μόνος με τον οποίο ο Φρόιντ μιλούσε για τις επιστημονικές του απόψεις. Το 1906 έγιναν οι πρώτες συναντήσεις του με το Γιούγκ, το 1908 με το Φερέντσι και την ίδια χρονιά έγινε το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Ψυχανάλυσης. Το 1909 τον προσκάλεσαν για μια σειρά διαλέξεων στην Αμερική, στο πανεπιστήμιο Κλαρκ. Το 1910 ιδρύθηκε η Διεθνής Ψυχαναλυτική Εταιρεία και θυγατρικές οργανώσεις σε πολλές πόλεις του κόσμου. Το 1911 προκλήθηκε σοβαρή διαφωνία με τον Άντλερ και το 1914 με το Γιούγκ, κυρίως για το ζήτημα της σεξουαλικότητας, όπως το εννοούσε ο Φρόιντ. Το 1920 διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Ο Φρόιντ έγραψε πολυάριθμες μελέτες, περίπου 500, για τα ψυχολογικά ζητήματα όπως: Η γέννηση της ψυχανάλυσης (1887), Μελέτες για την υστερία (1895), Η ερμηνεία των ονείρων (1900), Ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής, Τρία δοκίμια για τη σεξουαλική θεωρία (1905), Το ευφυολόγημα και οι σχέσεις του με το ασυνείδητο (1905), Η λογοτεχνική δημιουργία και η ονειροπόληση (1908), Ανάλυση της φοβίας ενός πεντάχρονου αγοριού (1909), Παρατηρήσεις σε μια περίπτωση ιδεοληπτικής νεύρωσης (1909), Η επεξεργασία της ερμηνείας των ονείρων στην ψυχανάλυση (1911), Τοτέμ και ταμπού (1912), Η απώθηση, Το ασυνείδητο, Σκέψεις για τον πόλεμο και το θάνατο (1915), Εισαγωγή στην ψυχανάλυση (1917), Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας (1930), Ο Μωυσής και ο μονοθεϊσμός (1939), Η εξασθένηση του οιδιπόδειου συμπλέγματος (1924), Το Εγώ και το Εκείνο (1923), Ομαδική ψυχολογία και ανάλυση του εγώ (1921), Αναστολή, σύμπτωμα και άγχος (1926) κ.ά.