[ aðalvalmynd ] [ aðalsíða þessa hluta ]

það er alltaf verið að berja saman orðum. maður gerir það jú á hverjum degi í samræðum við fólk, en það er ekki alveg það sama. ljóðlist er eitthvað meira, eitthvað stærra og fallegra. ég get ekki alveg útskýrt það, en mig langar að byrja á því að þýða kafla úr bókinni "the hippopotamus" eftir stephen fry, sem að segir allt um það sem ég hef alltaf verið að reyna að koma orðum að í sambandi við ljóðlist.....

"...sjaldgæfu orðin fara oft í taugarnar á almenningnum, en hann hugsar aldrei, hann stoppar aldrei til að hugsa um líf ljóðskáldsins.
málari hefur olíu-, akríl- og pastelliti, terpentínu, línolíu, striga, safala og galtarhár. hvenær notaðir þú síðast slíka hluti reglulega? til að bera olíu á krikketkylfu eða maskara á augnahár, kannski. þegar ég hugsa um það, þá hefur þú sennilega aldrei á ævinni borið olíu á krikketkylfu, en þú veist hvað ég meina.
og tónlistarmenn - tónlistarmaður hefur heilar vélar úr viði, málmi, húð og trefjaefni; hann hefur stækkaðar sjöundir, áherslumerki, dórísk módel og tólftóna raðir. hvenær notaðir þú síðast stækkaða sjöund til að hefna þín á kærastanum þínum eða obligato fagott til að panta pizzu? aldrei. aldrei, aldrei, aldrei.
en ljóðskáldið. ó já, aumingja ljóðskáldið: hafið meðaumkun með aumingja andskotans ljóðskáldinu. ljóðskáldið á ekki neitt frátekið efni, engin enstök módel. það hefur ekkert nema orð, sömu tæki og allur bölvaður heimurinn notar til að spyrja til vegar til næsta salernis, eða til að romsa upp úr sér afsökunum fyrir klunnaleg svik sín og friðlausa útúrsnúninga sinna venjulegu lífa; ljóðskáldið á ekki neitt nema þessi sömu orð, sem á hverjum degi í milljón myndum og setningum bölva, biðja, svívirða, skjalla og afvegaleiða.
aumingja andskotans ljóðskáldið má ekki lengur segja 'ór' fyrir 'vor' eða 'svanni' fyrir 'konu', ætlast er til þess af því að það byggi ný ljóð úr plast- og frauðruslinu sem dreift er um tungumálagólf tuttugustu aldarinnar, að það búi til ferska list úr notuðum málsmokkum þjóðfélagssamræðisins.
er það eitthvað skrítið að við finnum okkur við og við skjól í 'gelmir' og 'attekinn' og 'váfelli'? saklausum orðum, óspjölluðum orðum, orðum sem eru hrein og og ómenguð. valdið yfir þeim gefur til kynna að við við eigum samband við tungumálið skylt því sem myndhöggvarinn á við marmarann sinn eða tónskáldið við sína takta.
ekki það að neinum þyki nokkuð til þess koma, náttúrulega. þeir væla bara um 'ógagnfærileikann' eða hæla sjálfum sér fyrir að vera móttækilegir gagnvart úrfellingunum, torræðninni og tilvísununum sem að þeir trúa að dýpki og auðgi verkið.
þessi starfsgrein er skepna, trúðu mér. ..."

þar með er það sagt og hægt að snúa sér að því að fara í taugarnar á almenningnum... ;)

[ kenning ]   [ kjökrar ]   [ sterkjuflot ]  


[ aðalvalmynd ] [ aðalsíða þessa hluta ]