Sommigen dan verhalen, dat in overoude tijden, toen er nog toverheksen en duivelkunstenaars in Brussel waren -de laatsten zijn er, zo men wil, ook nog tegenwoordig niet geheel vreemd- een knaap van vier of vijf jaar de onvoorzichtigheid had, tegen de deur van zulk een heks, de kleine behoefte te verrichten, waarmede het beeldje zich nog steeds bezighoudt; dat de heks over deze ontheiliging van haar woning de knaap veroordeelde, om ten eeuwigen dage met deze verrichting door te gaan; maar dat een heilig man de vloek van de toverheks wist te verijdelen, door in de plaats van het kind een standbeeld te stellen, hetgeen tot de huidige dag toe niet opgehouden heeft een stroom helder water te voorschijn te brengen.

Anderen geven aan het beeld een niet minder wonderbare oorsprong. Een Brusselse prins, vijf jaar oud, en die zij Godefroi noemen, zou gedurende een statige processie, waarvan hij zich aan het hoofd bevond, en welke een leger kruisvaarders vooraf ging, die juist uit Palestina teruggekeerd waren, de heiligschennis begaan hebben, van midden op de straat deze onwelvoeglijke houding aan te nemen; en tot straf daarvoor zo lang de processie duurde, dus meer dan een uur achtereen, tot pissen veroordeeld zijn geworden. Ter herinnering aan dit wonder was vervolgens het standbeeld opgericht.

Bij de meeste ingezetenen wordt echter nog een ander verhaal voor geloofwaardiger gehouden. In de dertiende eeuw namelijk, zou een troep vijanden er bijna in geslaagd zijn, om de stad Brussel bij nacht in brand te steken, indien niet een kleine knaap toevallig een der brandende lonten, tot dit einde verborgen, ontdekt, en uitgeblust had op die wijze, welke het sedert vervaardigde standbeeld ons nog steeds duidelijk voor ogen stelt.