Gevangen Zittend in een hoekje voel ik me verloren, het gaat toch om hen voor wie ik me zo schaam, de grote mensen die aan me trekken, sjorren. Hoe weet ik wie ik ben, als niemand mij dat leert? Hoe weet ik waar ik sta als niemand het mij laat zien? Ik wil me losrukken maar zij zijn sterker dan ik, ze houden me gevangen de tralies sluiten zich om me heen. Even dacht ik dat er een vluchtweg was, even maar, tot de spijlen sterker bleken dan wat mijn ogen zagen. Een machteloos gevoel grijpt me naar de keel. Eindelijk zie ik hoe het werkelijk is eindelijk durf ik te voelen. Het overweldigt mij, het verdriet is zoveel, zo groot! En ik huil en huil er lijkt geen eind aan te komen. Het geeft geen bevrijding: -Integendeel!- Het maakt me nog meer verloren. Mijn tranen stromen weg in een niemandsland. En ik, ik blijf achter. Alleen. Niet in staat mijn handen uit te strekken naar de vrijheid! |
 |
| Op de christenvrouwen pagina |
 |
 |
 |
|