The Havamal


The Sacred book of Odin

1.

The man who stands at a strange threshold, 
Should be cautious before he cross it, 
Glance this way and that:
Who knows beforehand what foes may sit 
Awaiting him in the hall?

2

Greetings to the host, 
The guest has arrived, 
In which seat shall he sit?
Rash is he who at unknown doors 
Relies on his good luck, 

3

Fire is needed by the newcomer 
Whose knees are frozen numb;
Meat and clean linen a man needs 
Who has fared across the fells, 

4

Water, too, that he may wash before eating, 
Handcloth's and a hearty welcome, 
Courteous words, then courteous silence 
That he may tell his tale, 

5

Who travels widely needs his wits about him, 
The stupid should stay at home:
The ignorant man is often laughed at 
When he sits at meat with the sage, 

6

Of his knowledge a man should never boast, 
Rather be sparing of speech 
When to his house a wiser comes:
Seldom do those who are silent Make mistakes; 
mother wit Is ever a faithful friend, 

7

A guest should be courteous 
When he comes to the table
And sit in wary silence, 
His ears attentive, 
his eyes alert:
So he protects himself, 

8

Fortunate is he who is favored in his lifetime 
With praise and words of wisdom:
Evil counsel is often given 
By those of evil heart, 

9

Blessed is he who in his own lifetime 
Is awarded praise and wit, 
For ill counsel is often given 
By mortal men to each other, 

10

Better gear than good sense 
A traveler cannot carry, 
Better than riches for a wretched man, 
Far from his own home, 

11

Better gear than good sense 
A traveler cannot carry, 
A more tedious burden than too much drink 
A traveler cannot carry, 

12

Less good than belief would have it 
Is mead for the sons of men:
A man knows less the more he drinks, 
Becomes a befuddled fool, 

13

I forget is the name men give the heron 
Who hovers over the fast:
Fettered I was in his feathers that night, 
When a guest in Gunnlod's court 

14

Drunk I got, dead drunk, 
When Fjalar the wise was with me:
Best is the banquet one looks back on after, 
And remembers all that happened, 

15

Silence becomes the Son of a prince, 
To be silent but brave in battle:
It befits a man to be merry and glad 
Until the day of his death, 

16

The coward believes he will live forever 
If he holds back in the battle, 
But in old age he shall have no peace 
Though spears have spared his limbs 

17

When he meets friends, the fool gapes, 
Is shy and sheepish at first, 
Then he sips his mead and immediately 
All know what an oaf he is,

18

He who has seen and suffered much, 
And knows the ways of the world, 
Who has traveled', can tell what spirit 
Governs the men he meets,

19

Drink your mead, but in moderation, 
Talk sense or be silent:
No man is called discourteous who goes 
To bed at an early hour 

20

A gluttonous man who guzzles away 
Brings sorrow on himself:
At the table of the wise he is taunted often, 
Mocked for his bloated belly, 

21

The herd knows its homing time, 
And leaves the grazing ground:
But the glutton never knows how much 
His belly is able to hold, 

22

An ill tempered, unhappy man 
Ridicules all he hears, 
Makes fun of others, refusing always 
To see the faults in himself 

23

Foolish is he who frets at night, 
And lies awake to worry' 
A weary man when morning comes, 
He finds all as bad as before, 

24

The fool thinks that those who laugh 
At him are all his friends, 
Unaware when he sits with wiser men 
How ill they speak of him. 

25

The fool thinks that those who laugh 
At him are all his friends:
When he comes to the Thing and calls for support,
Few spokesmen he finds 

26

The fool who fancies he is full of wisdom 
While he sits by his hearth at home.
Quickly finds when questioned by others . 
That he knows nothing at all. 

27

The ignorant booby had best be silent 
When he moves among other men, 
No one will know what a nit-wit he is 
Until he begins to talk;
No one knows less what a nit-wit he is 
Than the man who talks too much. 

28

To ask well, to answer rightly, 
Are the marks of a wise man:
Men must speak of men's deeds, 
What happens may not be hidden. 

29

Wise is he not who is never silent, 
Mouthing meaningless words:
A glib tongue that goes on chattering 
Sings to its own harm. 

30

A man among friends should not mock another:
Many believe the man 
Who is not questioned to know much 
And so he escapes their scorn.

31

 The wise guest has his way of dealing 
With those who taunt him at table:
He smiles through the meal, 
not seeming to hear 
The twaddle talked by his foes

32

The fastest friends may fall out 
When they sit at the banquet-board:
It is, and shall be, a shameful thing 
When guest quarrels with guest, 

33

An early meal a man should take 
Before he visits friends, 
Lest, when he gets there, 
he go hungry, 
Afraid to ask for food.

34

To a false friend the footpath winds 
Though his house be on the highway.
To a sure friend there is a short cut, 
Though he live a long way off. 

35

The tactful guest will take his leave Early, 
not linger long:
He starts to stink who outstays his welcome 
In a hall that is not his own. 

36

A small hut of one's own is better, 
A man is his master at home:
A couple of goats and a corded roof
Still are better than begging. 

37

A small hut of one's own is better, 
A man is his master at home:
His heart bleeds in the beggar who must 
Ask at each meal for meat. 

38

A wayfarer should not walk unarmed, 
But have his weapons to hand:
He knows not when he may need a spear,
Or what menace meet on the road. 

39

No man is so generous he will jib at accepting 
A gift in return for a gift, 
No man so rich that it really gives him 
Pain to be repaid. 

40

Once he has won wealth enough, 
A man should not crave for more:
What he saves for friends, foes may take;
Hopes are often liars. 

41

With presents friends should please each other,
With a shield or a costly coat:
Mutual giving makes for friendship
So long as life goes well,

42

A man should be loyal through life to friends,
And return gift for gift, 
Laugh when they laugh, 
but with lies repay
A false foe who lies. 

43

A man should be loyal through life to friends,
To them and to friends of theirs, 
But never shall a man make offer 
Of friendship to his foes. 

44

If you find a friend you fully trust 
And wish for his good-will, 
exchange thoughts, 
exchange gifts, 
Go often to his house. 

45

If you deal with another you don't trust 
But wish for his good-will, 
Be fair in speech but false in thought 
And give him lie for lie. 

46

Even with one you ill-trust 
And doubt what he means to do, 
False words with fair smiles 
May get you the gift you desire. 

47

Young and alone on a long road,
Once I lost my way:
Rich I felt when I found a another;
Man rejoices in man.

48

The generous and bold have the best lives, 
Are seldom beset by cares,  
But the base man sees bogies everywhere
And the miser pines for presents. 

49

Two wooden stakes stood on the plain,
on them I hung my clothes:
Draped in linen, they looked well born,
But, naked, I was a nobody

50

The young fir that falls and rots 
Having neither needles nor bark, 
So is the fate of the friendless man:
Why should he live long?

51

Hotter than fire among false hearts burns 
Friendship for five days, 
But suddenly slackens when the sixth dawns:
Feeble their friendship then. 

52

A kind word need not cost much,
The price of praise can be cheap:
With half a loaf and an empty cup
I found myself a friend,

53

Little a sand-grain, little a dew drop, 
Little the minds of men:
All men are not equal in wisdom, 
The half-wise are everywhere 

54

It is best for man to be middle-wise, 
Not over cunning and clever:
The learned man whose lore is deep 
Is seldom happy at heart. 

55

It is best for man to be middle-wise,
Not over cunning and clever:
The fairest life is led by those 
Who are deft at all they do.

56

It is best for man to be middle-wise, 
Not over cunning and clever:
No man is able to know his future, 
So let him sleep in peace. 

57

Brand Kindles Till they broun out,
Flame is quickened by flame:
One man from another is known by his speech
The simpleton by his silence.
58

Early shall he rise who has designs 
On anothers land or life:
His prey escapes the prone wolf, 
The sleeper is seldom victorious. 

59

Early shall he rise who rules few servants, 
And set to work at once:
Much is lost by the late sleeper, 
Wealth is won by the swift, 

60

A man should know how many logs 
And strips of bark from the birch 
To stock in autumn, that he may have enough 
Wood for his winter fires. 

61

Washed and fed, 
one may fare to the Thing: 
Though one's clothes be the worse for Wear,
None need be ashamed of his shoes or hose,
Nor of the horse he owns, 
Although no thoroughbred. 

62

As the eagle who comes to the ocean shore, 
Sniffs and hangs her head, 
Dumfounded is he who finds at the Thing 
No supporters to plead his case. 

63

It is safe to tell a secret to one, 
Risky to tell it to two, 
To tell it to three is thoughtless folly, 
Everyone else will know. 

64

Moderate at council should a man be, 
Not brutal and over bearing:
Among the bold the bully will find 
Others as bold as he. 

65

Often words uttered to another 
Have reaped an ill harvest:

66

Too early to many homes I came,
Too late, it seemed, to some;
The ale was finished or else un-brewed,

The unpopular cannot please.

67

Some would invite me to visit their homes,
But none thought I Had eaten a whole joint,
Just before with a friend who had two.

68

These things are thought the best:
Fire, the sight of the sun, 
Good health with the gift to keep it, 
And a life that avoids vice. 

69

Not all sick men are utterly wretched:
Some are blessed with sons, 
Some with friends, 
some with riches, 
Some with worthy works. 

70

It is always better to be alive, 
The living can keep a cow.
Fire, I saw, warming a wealthy man, 
With a cold corpse at his door. 

71

The halt can manage a horse, 
the handless a flock, 
The deaf be a doughty fighter, 
To be blind is better than to burn on a pyre:
There is nothing the dead can do. 

72

A son is a blessing, though born late 
To a father no longer alive:
Stones would seldom stand by the highway 
If sons did not set them there. 

73

Two beat one, the tongue is head's bane,
Pockets of fur hide fists. 

74

He welcomes the night who has enough provisions 
Short are the sails of a ship, 
Dangerous the dark in autumn, 
The wind may veer within five days, 
And many times in a month. 

75

The half wit does not know that gold 
Makes apes of many men:
One is rich, one is poor
There is no blame in that. 

76

Cattle die, kindred die, 
Every man is mortal:
But the good name never dies 
Of one who has done well 

77

Cattle die, kindred die, 
Every man is mortal:
But I know one thing that never dies, 
The glory of the great dead 

78

Fields and flocks had Fitjung's sons, 
Who now carry begging bowls:
Wealth may vanish in the wink of an eye, 
Gold is the falsest of friends. 

79

In the fool who acquires cattle and lands, 
Or wins a woman's love,
His wisdom wanes with his waxing pride, 
He sinks from sense to conceit. 

80

Now is answered what you ask of the runes, 
Graven by the gods, 
Made by the All Father, 
Sent by the powerful sage:
lt. is best for man to remain silent. 

81

For these things give thanks at nightfall:
The day gone, a guttered torch, 
A sword tested, the troth of a maid, 
Ice crossed, ale drunk. 

82

Hew wood in wind-time, 
in fine weather sail, 
Tell in the night-time tales to house-girls,
For too many eyes are open by day:
From a ship expect speed, from a shield, cover, 
Keenness from a sword, 
but a kiss from a girl. 

83

Drink ale by the hearth, over ice glide, 
Buy a stained sword, buy a starving mare 
To fatten at home: and fatten the watch-dog. 

84

No man should trust a maiden's words, 
Nor what a woman speaks:
Spun on a wheel were women's hearts, 
In their breasts was implanted caprice, 

85

A snapping bow, a burning flame, 
A grinning wolf, a grunting boar, 
A raucous crow, a rootless tree,
A breaking wave, a boiling kettle,

86

A flying arrow, an ebbing tide, 
A coiled adder, the ice of a night, 
A bride's bed talk, a broad sword, 
A bear's play, a prince' s children,

87

A witch' s welcome, the wit of a slave, 
A sick calf, a corpse still fresh,

88
 
A brother's killer encountered upon 
The highway a house half-burned, 
A racing stallion who has wrenched a leg, 
Are never safe: let no man trust them. 

89

Trust not an acre early sown, 
Nor praise a son too soon:
Weather rules the acre, wit the son, 
Both are exposed to peril, 

90

To love a woman whose ways are false 
Is like sledding over slippery ice 
With unshod horses out of control, 
Badly trained two-year-olds, 
Or drifting rudderless on a rough sea, 
Or catching a reindeer with a crippled hand 
On a thawing hillside: think not to do it. 

91

Naked I may speak now for I know both:
Men are treacherous too 
Fairest we speak when falsest we think:
many a maid is deceived. 

92

Gallantly shall he speak and gifts bring
Who wishes for woman's love:
praise the features of the fair girl, 
Who courts well will conquer. 

93

Never reproach another for his love:
It happens often enough 
That beauty ensnares with desire the wise 
While the foolish remain unmoved. 

94

Never reproach the plight of another, 
For it happens to many men:
Strong desire may stupefy heroes, 
Dull the wits of the wise 

95

The mind alone knows what is near the heart, 
Each is his own judge:
The worst sickness for a wise man 
Is to crave what he cannot enjoy. 

96

So I learned when I sat in the reeds, 
Hoping to have my desire:
Lovely was the flesh of that fair girl, 
But nothing I hoped for happened. 

97

I saw on a bed Billing's daughter, 
Sun white, asleep:
No greater delight I longed for then 
Than to lie in her lovely arms. 

98

"Come" Odhinn, after nightfall 
If you wish for a meeting with me:
All would be lost if anyone saw us 
And learned that we were lovers." 

99

Afire with longing"; I left her then, 
Deceived by her soft words:

I thought my wooing had won the maid, 
That I would have my way. 

100

After nightfall I hurried back, 
But the warriors were all awake, 
Lights were burning, blazing torches:
So false proved the path 

101

Towards daybreak back I came 
The guards were sound asleep:
I found then that the fair woman 
Had tied a bitch to her bed. 

102

Many a girl when one gets to know her 
Proves to be fickle and false:
That treacherous maiden taught me a lesson, 
The crafty woman covered me with shame"; 
That was all I got from her. 

103

Let a man with his guests be glad and merry, 
Modest a man should be"; 
But talk well if he intends to be wise 
And expects praise from men:
Fimbul fambi is the fool called "; 
Unable to open his mouth.

104

Fruitless my errand, had I been silent 
When I came to Suttung's courts:
With spirited words I spoke to my profit 
In the hall of the aged giant. 

105

Rati had gnawed a narrow passage, 
Chewed a channel through stone, 
A path around the roads of giants:
I was like to lose my head 

106

Gunnlod sat me in the golden seat, 
Poured me precious mead:
Ill reward she had from me for that, 
For her proud and passionate heart, 
Her brooding foreboding spirit. 
107
What I won from her I have well used:
I have waxed in wisdom since I came back, 
bringing to Asgard Odrerir, 
the sacred draught. 

108

Hardly would I have come home alive 
From the garth of the grim troll, 
Had Gunnlod not helped me, the good woman, 
Who wrapped her arms around me. 

109

The following day the Frost Giants came, 
Walked into Har's hall To ask for Har's advice:
Had Bolverk they asked, come back to his friends, 
Or had he been slain by Suttung? 

110

Odhinn, they said, swore an oath on his ring:
Who from now on will trust him?
By fraud at the feast he befuddled Suttung 
And brought grief to Gunnlod. 

111

It is time to sing in the seat of the wise, 
Of what at Urd's Well I saw in silence, 
saw and thought on.
Long I listened to men 
Runes heard spoken, (counsels revealed.) 
At Har's hall, In Har's hall:
There I heard this. 

112

Loddfafnir, listen to my counsel:
You will fare well if you follow it, 
It will help you much if you heed it. 
Never rise at night unless you need to spy 
Or to ease yourself in the outhouse. 

113

Shun a woman, wise in magic, 
Her bed and her embraces:

114

If she cast a spell, you will care no longer 
To meet and speak with men, 
Desire no food, desire no pleasure, 
In sorrow fall asleep. 

115

Never seduce anothers wife, 
Never make her your mistress. 

116

If you must journey to mountains and firths, 
Take food and fodder with you. 

117

Never open your heart to an evil man
When fortune does not favour you:
From an evil man, if you make him your friend, 
You will get evil for good. 

118

I saw a warrior wounded fatally 
By the words of an evil woman 
Her cunning tongue caused his death, 
Though what she alleged was a lie. 

119

If you know a friend you can fully trust, 
Go often to his house 
Grass and brambles grow quickly
Upon the untrodden track. 

120

With a good man it is good to talk,
Make him your fast friend:
But waste no words on a witless oaf, 
Nor sit with a senseless ape. 

121

Cherish those near you, never be 
The first to break with a friend:
Care eats him who can no longer 
Open his heart to another. 

122

An evil man, if you make him your friend, 
Will give you evil for good:

123

A good man, if you make him your friend"; 
Will praise you in every place, 

124

Affection is mutual when men can open 
All their heart to each other:
He whose words are always fair 
Is untrue and not to be trusted. 

125

Bandy no speech with a bad man:
Often the better is beaten 
In a word fight by the worse. 

126

Be not a cobbler nor a carver of shafts, 
Except it be for yourself:
If a shoe fit ill or a shaft be crooked"; 
The maker gets curses and kicks. 

127

If aware that another is wicked, say so:
Make no truce or treaty with foes. 

128

Never share in the shamefully gotten, 
But allow yourself what is lawful. 

129

Never lift your eyes and look up in battle,
Lest the heroes enchant you,
who can change warriors 
Suddenly into hogs,

130

With a good woman, if you wish to enjoy 
Her words and her good will, 
Pledge her fairly and be faithful to it:
Enjoy the good you are given, 

131

Be not over wary, but wary enough, 
First, of the foaming ale, 
Second, of a woman wed to another, 
Third, of the tricks of thieves. 

132

Mock not the traveler met On the road, 
Nor maliciously laugh at the guest:

133

The sitters in the hall seldom know 
The kin of the new-comer:
The best man is marred by faults, 
The worst is not without worth. 

134

Never laugh at the old when they offer counsel, 
Often their words are wise:
From shriveled skin, from scraggy things 

That hand among the hides 
And move amid the guts, 
Clear words often come. 

135
Scoff not at guests nor to the gate chase them, 
But relieve the lonely and wretched, 

136

Heavy the beam above the door;
Hang a horse-shoe On it 
Against ill-luck, lest it should suddenly 
Crash and crush your guests. 

137

Medicines exist against many evils:
Earth against drunkenness, heather against worms 
Oak against costiveness, corn against sorcery, 
Spurred rye against rupture, runes against bales 
The moon against feuds, fire against sickness, 
Earth makes harmless the floods. 
138

Wounded I hung on a wind-swept gallows 
For nine long nights, 
Pierced by a spear, pledged to Odhinn, 
Offered, myself to myself 
The wisest know not from whence spring 
The roots of that ancient rood 

139

They gave me no bread, 
They gave me no mead,
I looked down;
with a loud cry 
I took up runes; 
from that tree I fell. 

140

Nine lays of power 
I learned from the famous Bolthor, Bestla' s father:
He poured me a draught of precious mead, 
Mixed with magic Odrerir. 

141

Waxed and throve well;
Word from word gave words to me, 
Deed from deed gave deeds to me, 

142

Runes you will find, and readable staves, 
Very strong staves, 
Very stout staves, 
Staves that Bolthor stained, 
Made by mighty powers, 
Graven by the prophetic god, 

143

For the gods by Odhinn, for the elves by Dain, 
By Dvalin, too, for the dwarves, 
By Asvid for the hateful giants, 
And some I carved myself:
Thund, before man was made, scratched them, 
Who rose first, fell thereafter 

144

Know how to cut them, know how to read them, 
Know how to stain them, know how to prove them, 
Know how to evoke them, know how to score them,
Know how to send them"; know how to send them, 

145

Better not to ask than to over-pledge 
As a gift that demands a gift"; 
Better not to send than to slay too many, 

146

The first charm I know is unknown to rulers 
Or any of human kind;
Help it is named, 
for help it can give In hours of sorrow and anguish. 

147

I know a second that the sons of men 
Must learn who wish to be leeches. 

148

I know a third: in the thick of battle, 
If my need be great enough, 
It will blunt the edges of enemy swords, 
Their weapons will make no wounds. 

149

I know a fourth:
it will free me quickly 
If foes should bind me fast 
With strong chains, a chant that makes Fetters spring from the feet, 
Bonds burst from the hands. 

150

I know a fifth: no flying arrow, 
Aimed to bring harm to men, 
Flies too fast for my fingers to catch it 
And hold it in mid-air. 

151

I know a sixth: 
it will save me if a man 
Cut runes on a sapling' s Roots 
With intent to harm; it turns the spell;
The hater is harmed, not me. 

152

I know a seventh:
If I see the hall 
Ablaze around my bench mates, 
Though hot the flames, they shall feel nothing, 
If I choose to chant the spell. 

153

I know an eighth: 
that all are glad of, 
Most useful to men:
If hate fester in the heart of a warrior, 
It will soon calm and cure him. 

154

I know a ninth: 
when need I have 
To shelter my ship on the flood, 
The wind it calms, the waves it smoothes 
And puts the sea to sleep, 

155

I know a tenth: 
if troublesome ghosts 
Ride the rafters aloft, 
I can work it so they wander astray, 
Unable to find their forms, 
Unable to find their homes. 

156

I know an eleventh: 
when I lead to battle Old comrades in-arms, 
I have only to chant it behind my shield, 
And unwounded they go to war, 
Unwounded they come from war, 
Unscathed wherever they are. 

157

I know a twelfth: 
If a tree bear 
A man hanged in a halter, 
I can carve and stain strong runes 
That will cause the corpse to speak, 
Reply to whatever I ask. 

158

I know a thirteenth 
if I throw a cup Of water over a warrior,
He shall not fall in the fiercest battle,
Nor sink beneath the sword, 

159

I know a fourteenth, that few know:
If I tell a troop of warriors 
About the high ones, elves and gods, 
I can name them one by one.
(Few can the nit-wit name.) 

160

I know a fifteenth, 
that first Thjodrerir 
Sang before Delling's doors, 
Giving power to gods, prowess to elves, 
Fore-sight to Hroptatyr Odhinn, 

161

I know a sixteenth: 
if I see a girl 
With whom it would please me to play, 
I can turn her thoughts, can touch the heart 
Of any white armed woman. 

162

I know a seventeenth: 
if I sing it, 
the young Girl will be slow to forsake me. 

163
To learn to sing them, Loddfafnir, 
Will take you a long time, 
Though helpful they are if you understand them, 
Useful if you use them, 
Needful if you need them. 

164

I know an eighteenth that I never tell 
To maiden or wife of man, 
A secret I hide from all 
Except the love who lies in my arms, 
Or else my own sister. 

165

The Wise One has spoken words in the hall, 
Needful for men to know, 
Unneedful for trolls to know: 
Hail to the speaker, 
Hail to the knower,
Joy to him who has understood, 
Delight to those who have listened.

H�vam�l

I. Ge�speki

G�ttir allar 
��ur gangi fram 
um sko�ast skyli, 
um skyggnast skyli, 
�v� a� �v�st er a� vita 
hvar �vinir 
sitja � fleti fyrir. 

Gefendur heilir! 
Gestur er inn kominn! 
hvar skal sitja sj�? 
Mj�g er br��ur 
s� er � br�ndum skal 
s�ns um freista frama. 

Elds er ��rf 
�eim er inn er kominn 
og � kn� kalinn. 
Matar og vo�a 
er manni ��rf, 
�eim er hefir um fjall fari�. 

Vatns er ��rf 
�eim er til ver�ar kemur, 
�erru og �j��la�ar, 
g��s um ��is 
ef s�r geta m�tti 
or�s og endur��gu. 

Vits er ��rf 
�eim er v��a ratar. 
D�lt er heima hva�. 
A� augabrag�i ver�ur 
s� er ekki kann 
og me� snotrum situr. 

A� hyggjandi sinni 
skyli-t ma�ur hr�sinn vera, 
heldur g�tinn a� ge�i. 
�� er horskur og ��gull 
kemur heimisgar�a til, 
sjaldan ver�ur v�ti v�rum. 
�v� a� �brig�ra vin 
f�r ma�ur aldregi 
en mannvit miki�. 

Inn vari gestur 
er til ver�ar kemur 
�unnu hlj��i �egir, 
eyrum hl��ir, 
en augum sko�ar. 
Svo n�sist fr��ra hver fyrir. 

Hinn er s�ll 
er s�r um getur 
lof og l�knstafi. 
�d�lla er vi� �a� 
er ma�ur eiga skal 
annars brj�stum �. 

S� er s�ll 
er sj�lfur um � 
lof og vit me�an lifir. 
�v� a� ill r�� 
hefir ma�ur oft �egi� 
annars brj�stum �r. 

Byr�i betri 
ber-at ma�ur brautu a� 
en s� mannvit miki�. 
Au�i betra 
�ykir �a� � �kunnum sta�. 
Sl�kt er vola�s vera. 

Byr�i betri 
ber-at ma�ur brautu a� 
en s� mannvit miki�. 
Vegnest verra 
vegur-a hann velli a� 
en s� ofdrykkja �ls. 

Er-a svo gott 
sem gott kve�a 
�l alda sonum, 
�v� a� f�rra veit 
er fleira drekkur 
s�ns til ge�s gumi. 

�minnishegri heitir 
s� er yfir �ldrum �rumir. 
Hann stelur ge�i guma. 
�ess fugls fj��rum 
eg fj�tra�ur var'g 
� gar�i Gunnla�ar. 

�lur eg var�, 
var� ofur�lvi 
a� ins fr��a Fjalars. 
�v� er �ldur best 
a� aftur um heimtir 
hver sitt ge� gumi. 

�agalt og hugalt 
skyldi �j��ans barn 
og v�gdjarft vera. 
Gla�ur og reifur 
skyli gumna hver 
uns sinn b��ur bana. 

�snjallur ma�ur 
hyggst munu ey lifa, 
ef hann vi� v�g varast. 
En elli gefur 
honum engi fri�, 
��tt honum geirar gefi. 

K�pir afglapi 
er til kynnis kemur, 
�ylst hann um e�a �rumir 
Allt er senn, 
ef hann sylg um getur, 
uppi er �� ge� guma. 

S� einn veit 
er v��a ratar 
og hefir fj�ld um fari� 
hverju ge�i 
st�rir gumna hver, 
s� er vitandi er vits. 

Haldi-t ma�ur � keri, 
drekki �� af h�fi mj��, 
m�li �arft e�a �egi. 
�kynnist �ess 
v�ar �ig engi ma�ur 
a� �� gangir snemma a� sofa. 

Gr��ugur halur, 
nema ge�s viti, 
etur s�r aldurtrega. 
Oft f�r hl�gis 
er me� horskum kemur 
manni heimskum magi. 

Hjar�ir �a� vitu 
n�r ��r heim skulu 
og ganga �� af grasi. 
En �svinnur ma�ur 
kann �va-gi 
s�ns um m�l maga. 

Vesall ma�ur 
og illa skapi 
hl�r a� hv�vetna. 
Hitt-ki hann veit 
er hann vita �yrfti 
a� hann er-a vamma vanur. 

�svinnur ma�ur 
vakir um allar n�tur 
og hyggur a� hv�vetna. 
�� er m��ur 
er a� morgni kemur. 
Allt er v�l sem var. 

�snotur ma�ur 
hyggur s�r alla vera 
vi�hl�jendur vini. 
Hitt-ki hann finnur, 
��tt �eir um hann f�r lesi, 
ef hann me� snotrum situr. 

�snotur ma�ur 
hyggur s�r alla vera 
vi�hl�jendur vini. 
�� �a� finnur 
er a� �ingi kemur 
a� hann � form�lendur f�a. 

�snotur ma�ur 
�ykist allt vita, 
ef hann � s�r � v� veru. 
Hitt-ki hann veit 
hva� hann skal vi� kve�a, 
ef hans freista firar. 

�snotur ma�ur 
er me� aldir kemur, 
�a� er best a� hann �egi. 
Engi �a� veit 
a� hann ekki kann, 
nema hann m�li til margt. 
Veit-a ma�ur 
hinn er v�tki veit, 
��tt hann m�li til margt. 

Fr��ur s� �ykist 
er fregna kann 
og segja i� sama. 
Eyvitu leyna 
megu �ta synir 
�v� er gengur um guma. 

�rna m�lir 
s� er �va �egir 
sta�lausu stafi. 
Hra�m�lt tunga, 
nema haldendur eigi, 
oft s�r �gott um gelur. 

A� augabrag�i 
skal-a ma�ur annan hafa, 
��tt til kynnis komi. 
Margur �� fr��ur �ykist 
ef hann freginn er-at 
og n�i hann �urrfjallur �ruma. 

Fr��ur �ykist 
s� er fl�tta tekur 
gestur a� gest h��inn. 
Veit-a gj�rla 
s� er um ver�i glissir, 
��tt hann me� gr�mum glami. 

Gumnar margir 
erust gagnhollir 
en a� vir�i vrekast. 
Aldar r�g 
�a� mun � vera: 
�rir gestur vi� gest. 

�rlega ver�ar 
skyli ma�ur oft f�, 
nema til kynnis komi. 
Situr og sn�pir, 
l�tur sem s�lginn s� 
og kann fregna a� f�u. 

Afhvarf miki� 
er til ills vinar, 
��tt � brautu b�i. 
En til g��s vinar 
liggja gagnvegir, 
��tt hann s� firr farinn. 

Ganga skal, 
skal-a gestur vera 
ey � einum sta�. 
Lj�fur ver�ur lei�ur, 
ef lengi situr 
annars fletjum �. 

B� er betra, 
��tt l�ti� s�. 
Halur er heima hver. 
��tt tv�r geitur eigi 
og taugreftan sal, 
�a� er �� betra en b�n. 

B� er betra, 
��tt l�ti� s�. 
Halur er heima hver. 
Bl��ugt er hjarta 
�eim er bi�ja skal 
s�r � m�l hvert matar. 

Vopnum s�num 
skal-a ma�ur velli � 
feti ganga framar, 
�v� a� �v�st er a� vita 
n�r ver�ur � vegum �ti 
geirs um ��rf guma. 

Fann'g-a eg mildan mann 
e�a svo matarg��an 
a� ei v�ri �iggja �egi�, 
e�a s�ns fj�r 
svo gjafa f�san 
a� lei� s� laun, ef ��gi. 

Fj�r s�ns 
er fengi� hefir 
skyli-t ma�ur ��rf �ola. 
Oft sparir lei�um 
�a� er hefir lj�fum huga�. 
Margt gengur verr en varir. 

Vopnum og vo�um 
skulu vinir gle�jast: 
�a� er � sj�lfum s�nst. 
Vi�urgefendur og endurgefendur 
erust lengst vinir, 
ef �a� b��ur a� ver�a vel. 

Vin s�num 
skal ma�ur vinur vera 
og gjalda gj�f vi� gj�f. 
Hl�tur vi� hl�tri 
skyli h�ldar taka 
en lausung vi� lygi. 

Vin s�num 
skal ma�ur vinur vera, 
�eim og �ess vin. 
En �vinar s�ns 
skyli engi ma�ur 
vinar vinur vera. 

Veistu ef �� vin �tt, 
�ann er �� vel tr�ir, 
og vilt �� af honum gott geta, 
ge�i skaltu vi� �ann blanda 
og gj�fum skipta, 
fara a� finna oft. 

Ef �� �tt annan, 
�ann er �� illa tr�ir, 
Viltu af honum �� gott geta, 
fagurt skaltu vi� �ann m�la 
en fl�tt hyggja 
og gjalda lausung vi� lygi. 

�a� er enn um �ann 
er �� illa tr�ir 
og ��r er grunur a� hans ge�i: 
hl�ja skaltu vi� �eim 
og um hug m�la. 
Gl�k skulu gj�ld gj�fum. 

Ungur var eg for�um, 
f�r eg einn saman: 
�� var� eg villur vega. 
Au�igur ��ttumst 
er eg annan fann: 
Ma�ur er manns gaman. 

Mildir, fr�knir 
menn best lifa, 
sjaldan s�t ala. 
En �snjallur ma�ur 
uggir hotvetna: 
S�tir � gl�ggur vi� gj�fum. 

Vo�ir m�nar 
gaf eg velli a� 
tveim tr�m�nnum. 
Rekkar �a� ��ttust 
er �eir rift h�f�u: 
Neis er n�kkvinn halur. 

Hr�rnar ��ll 
s� er stendur �orpi �. 
Hl�r-at henni b�rkur n� barr. 
Svo er ma�ur 
s� er manngi ann. 
Hva� skal hann lengi lifa? 

Eldi heitari 
brennur me� illum vinum 
fri�ur fimm daga, 
en �� slokknar 
er inn s�tti kemur 
og versnar allur vinskapur. 

Miki� eitt 
skal-a manni gefa: 
Oft kaupir s�r � litlu lof. 
Me� h�lfum hleif 
og me� h�llu keri 
f�kk eg m�r f�laga. 

L�tilla sanda 
l�tilla s�va 
l�til eru ge� guma. 
�v� a� allir menn 
ur�u-t jafnspakir: 
H�lf er �ld hvar. 

Me�alsnotur 
skyli manna hver: 
�va til snotur s�. 
�eim er fyr�a 
fegurst a� lifa 
er vel margt vitu. 

Me�alsnotur 
skyli manna hver: 
�va til snotur s�. 
�v� a� snoturs manns hjarta 
ver�ur sjaldan glatt, 
ef s� er alsnotur er �. 

Me�alsnotur 
skyli manna hver: 
�va til snotur s�. 
�rl�g s�n 
viti engi fyrir: 
�eim er sorgalausastur sefi. 

Brandur af brandi 
brennur uns brunninn er. 
Funi kveikist af funa. 
Ma�ur af manni 
ver�ur a� m�li kunnur 
en til d�lskur af dul. 

�r skal r�sa 
s� er annars vill 
f� e�a fj�r hafa. 
Sjaldan liggjandi �lfur 
l�r um getur 
n� sofandi ma�ur sigur. 

�r skal r�sa 
s� er � yrkjendur f�a 
og ganga s�ns verka � vit. 
Margt um dvelur 
�ann er um morgun sefur. 
H�lfur er au�ur und hv�tum. 

�urra sk��a 
og �akinna n�fra, 
�ess kann ma�ur mj�t 
og �ess vi�ar 
er vinnast megi 
m�l og misseri. 

�veginn og mettur 
r��i ma�ur �ingi a�, 
��tt hann s�-t v�ddur til vel. 
Sk�a og br�ka 
skammist engi ma�ur 
n� hests in heldur, 
��tt hann hafi-t g��an 

Snapir og gnapir, 
er til s�var kemur, 
�rn � aldinn mar: 
Svo er ma�ur 
er me� m�rgum kemur 
og � form�lendur f�a. 

Fregna og segja 
skal fr��ra hver, 
s� er vill heitinn horskur. 
Einn vita 
n� annar skal. 
�j�� veit, ef �r�r eru. 

R�ki sitt 
skyli r��snotra hver 
� h�fi hafa. 
�� hann �a� finnur 
er me� fr�knum kemur 
a� engi er einna hvatastur. 

Or�a �eira 
er ma�ur ��rum segir 
oft hann gj�ld um getur. 

Mikilsti snemma 
kom eg � marga sta�i 
en til s�� � suma. 
�l var drukki�, 
sumt var �laga�: 
Sjaldan hittir lei�ur � li�. 

H�r og hvar 
myndi m�r heim of bo�i�, 
ef �yrfta'g a� m�lungi mat, 
e�a tv� l�r hengi 
a� ins tryggva vinar, 
�ar er eg haf�i eitt eti�. 

Eldur er bestur 
me� �ta sonum 
og s�lar s�n, 
heilyndi sitt, 
ef ma�ur hafa n�ir, 
�n vi� l�st a� lifa. 

Era-t ma�ur alls vesall, 
��tt hann s� illa heill: 
Sumur er af sonum s�ll, 
sumur af fr�ndum, 
sumur af f� �rnu, 
sumur af verkum vel. 

Betra er lif�um 
og s�llif�um. 
Ey getur kvikur k�. 
Eld s� eg upp brenna 
au�gum manni fyrir, 
en �ti var dau�ur fyr durum. 

Haltur r��ur hrossi, 
hj�r� rekur handarvanur, 
daufur vegur og dugir. 
Blindur er betri 
en brenndur s�: 
N�tur manngi n�s. 

Sonur er betri, 
��tt s� s�� of alinn 
eftir genginn guma: 
Sjaldan bautarsteinar 
standa brautu n�r, 
nema reisi ni�ur a� ni�. 

Tveir eru eins herjar: 
Tunga er h�fu�s bani. 
Er m�r � h��in hvern 
handar v�ni. 

N�tt ver�ur feginn 
s� er nesti tr�ir. 
Skammar eru skips r�r. 
Hverf er haustgr�ma. 
Fj�ld um vi�rir 
� fimm d�gum 
en meira � m�nu�i. 

Veit-a hinn 
er v�tki veit: 
Margur ver�ur af aurum api. 
Ma�ur er au�igur, 
annar �au�igur, 
skyli-t �ann v�tka v�r. 

Deyr f�, 
deyja fr�ndur, 
deyr sj�lfur i� sama. 
En or�st�r 
deyr aldregi 
hveim er s�r g��an getur. 

Deyr f�, 
deyja fr�ndur, 
deyr sj�lfur i� sama. 
Eg veit einn 
a� aldrei deyr: 
d�mur um dau�an hvern. 

Fullar grindur 
s� eg fyr Fitjungs sonum. 
N� bera �eir vonar v�l. 
Svo er au�ur 
sem augabrag�: 
hann er valtastur vina. 

�snotur ma�ur, 
ef eignast getur 
f� e�a flj��s munu�, 
metna�ur honum �r�ast, 
en mannvit aldregi: 
fram gengur hann drj�gt � dul. 

�a� er �� reynt, 
er �� a� r�num spyr 
inum reginkunnum, 
�eim er ger�u ginnregin 
og f��i fimbul�ulur; 
�� hefir hann best ef hann �egir. 

A� kveldi skal dag leyfa, 
konu er brennd er, 
m�ki er reyndur er, 
mey er gefin er, 
�s er yfir kemur, 
�l er drukki� er. 

� vindi skal vi� h�ggva, 
ve�ri � sj� r�a, 
myrkri vi� man spjalla: 
M�rg eru dags augu. 
� skip skal skri�ar orka, 
en � skj�ld til hl�far, 
m�ki h�ggs, 
en mey til kossa. 

Vi� eld skal �l drekka, 
en � �si skr��a, 
magran mar kaupa, 
en m�ki saurgan, 
heima hest feita, 
en hund � b�i. 




II. Mans�ngur

Meyjar or�um 
skyli manngi tr�a 
n� �v� er kve�ur kona, 
�v� a� � hverfanda hveli 
voru �eim hj�rtu sk�pu�, 
brig� � brj�st um lagin. 

Brestanda boga, 
brennanda loga, 
g�nanda �lfi, 
galandi kr�ku, 
r�tanda sv�ni, 
r�tlausum vi�i, 
vaxanda vogi, 
vellanda katli, 

Flj�ganda fleini, 
fallandi b�ru, 
�si einn�ttum, 
ormi hringlegnum, 
br��ar be�m�lum 
e�a brotnu sver�i, 
bjarnar leiki 
e�a barni konungs, 

Sj�kum k�lfi, 
sj�lfr��a �r�li, 
v�lu vilm�li, 
val n�felldum. 

Akri �rs�num 
tr�i engi ma�ur 
n� til snemma syni: 
Ve�ur r��ur akri. 
en vit syni: 
h�tt er �eirra hvort. 

Br��urbana s�num, 
��tt � brautu m�ti, 
h�si h�lfbrunnu, 
hesti alskj�tum: 
�� er j�r �n�tur, 
ef einn f�tur brotnar. 
Ver�i-t ma�ur svo tryggur 
a� �essu tr�i �llu. 

Svo er fri�ur kvenna, 
�eirra er fl�tt hyggja, 
sem aki j� �bryddum 
� �si h�lum, 
teitum, tvevetrum 
og s� tamur illa, 
e�a � byr ��um 
beiti stj�rnlausu, 
e�a skyli haltur henda 
hrein � ��fjalli. 

Bert eg n� m�li, 
�v� a� eg b��i veit, 
brig�ur er karla hugur konum: 
�� v�r fegurst m�lum, 
er v�r fl�st hyggjum: 
�a� t�lir horska hugi. 

Fagurt skal m�la 
og f� bj��a 
s� er vill flj��s �st f�, 
l�ki leyfa 
ins lj�sa mans: 
S� f�r er fr�ar. 

�star firna 
skyli engi ma�ur 
annan aldregi. 
Oft f� � horskann, 
er � heimskan n� f�, 
lostfagrir litir. 

Eyvitar firna 
er ma�ur annan skal, 
�ess er um margan gengur guma. 
Heimska �r horskum 
gerir h�lda sonu 
s� inn m�ttki munur. 

Hugur einn �a� veit 
er b�r hjarta n�r, 
einn er hann s�r um sefa. 
�ng er s�tt verri 
hveim snotrum manni 
en s�r engu a� una. 

�a� eg �� reynda 
er eg � reyri sat 
og v�tta'g m�ns munar. 
Hold og hjarta 
var m�r in horska m�r: 
�eygi eg hana a� heldur hefi'g. 

Billings mey 
eg fan be�jum � 
s�lhv�ta sofa. 
Jarls yndi 
��tti m�r ekki vera 
nema vi� �a� l�k a� lifa. 

"Auk n�r aftni 
skaltu, ��inn, koma, 
ef �� vilt ��r m�la man. 
Allt eru �sk�p 
nema einir viti 
sl�kan l�st saman." 

Aftur eg hvarf 
og unna ��ttumst 
v�sum vilja fr�. 
Hitt eg hug�a 
a� eg hafa mynda 
ge� hennar allt og gaman. 

Svo kom eg n�st 
a� in n�ta var 
v�gdr�tt �ll um vakin, 
me� brenn�ndum lj�sum 
og bornum vi�i: 
svo var m�r v�lst�gur of vita�ur. 

Og n�r morgni, 
er eg var enn um kominn, 
�� var saldr�tt sofin. 
Grey eitt eg �� fann 
innar g��u konu 
bundi� be�jum �. 

M�rg er g�� m�r, 
ef g�rva kannar, 
hugbrig� vi� hali. 
�� eg �a� reynda, 
er i� r��spaka 
teyg�a eg � fl�r�ir flj��. 
H��ungar hverrar 
leita�i m�r i� horska man, 
og haf�a eg �ess v�tki v�fs. 

Heima gla�ur gumi 
og vi� gesti reifur, 
svinnur skal um sig vera, 
minnugur og m�lugur, 
ef hann vill margfr��ur vera. 
Oft skal g��s geta. 
Fimbulfambi heitir 
s� er f�tt kann segja: 
�a� er �snoturs a�al. 

Inn aldna j�tun eg s�tta, 
n� em eg aftur um kominn: 
f�tt gat eg �egjandi �ar. 
M�rgum or�um 
m�lta eg � minn frama 
� Suttungs s�lum. 

Gunnl�� m�r um gaf 
gullnum st�li � 
drykk ins d�ra mja�ar. 
Ill i�gj�ld 
l�t eg hana eftir hafa 
s�ns ins heila hugar, 
s�ns ins sv�ra sefa 

Rata munn 
l�tumk r�ms um f� 
og um grj�t gnaga. 
Yfir og undir 
st��umk j�tna vegir, 
svo h�tta eg h�f�i til. 

Vel keypts litar 
hefi eg vel noti�. 
F�s er fr��um vant. 
�v� a� ��rerir 
er n� upp kominn 
� alda v� jar�ar. 

Efi er m�r � 
a� eg v�ra enn kominn 
j�tna g�r�um �r, 
ef eg Gunnla�ar n� nyta'g, 
innar g��u konu, 
�eirrar er l�g�umk arm yfir. 

Ins hindra dags 
gengu hr�m�ursar 
H�va r��s a� fregna 
H�va h�llu �. 
A� B�lverki �eir spur�u, 
ef hann v�ri me� b�ndum kominn 
e�a hef�i honum Suttungur of s�i�. 

Baugei� ��inn 
hygg eg a� unni� hafi. 
Hva� skal hans trygg�um tr�a? 
Suttung svikinn 
hann l�t sumbli fr� 
og gr�tta Gunnl��u. 




III. Heilr��i

M�l er a� �ylja 
�ular st�li � 
Ur�arbrunni a�. 
S� eg og �ag�a'g, 
s� eg og hug�a'g, 
hlydda eg � manna m�l. 
Of r�nar heyr�a eg d�ma, 
n� um r��um ��g�u 
H�va h�llu a�, 
H�va h�llu �, 
heyr�a eg segja svo: 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
a� �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
N�tt �� r�s-at 
nema � nj�sn s�r 
e�a �� leitir ��r innan �t sta�ar. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
a� �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Fj�lkunnigri konu 
skal-at-tu � fa�mi sofa, 
svo a� h�n lyki �ig li�um. 

H�n svo gerir 
a� �� g�ir eigi 
�ings n� �j��ans m�ls. 
Mat �� vilt-at 
n� mannskis gaman. 
Fer �� sorgafullur a� sofa. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
a� �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Annars konu 
teyg�u ��r aldregi 
eyrar�nu a�. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
� fjalli e�a fir�i, 
ef �ig fara t��ir, 
f�stu a� vir�i vel. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Illan mann 
l�ttu aldregi 
�h�pp a� ��r vita, 
�v� a� af illum manni 
f�r �� aldregi 
gj�ld ins g��a hugar. 

Ofarla b�ta 
eg s� einum hal 
or� illrar konu. 
Fl�r�� tunga 
var� honum a� fj�rlagi 
og �eygi um sanna s�k. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur 
�er munu g�� ef �� getur: 
Veistu ef �� vin �tt 
�ann er �� vel tr�ir, 
far�u a� finna oft. 
�v� a� hr�si vex 
og h�vu grasi 
vegur er v�tki tre�ur. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
G��an mann 
teyg�u ��r a� gamanr�num 
og nem l�knargaldur me�an �� lifir. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Vin ��num 
ver �� aldregi 
fyrri a� flaumslitum. 
Sorg etur hjarta, 
ef �� segja n� n�ir 
einhverjum allan hug. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemi. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Or�um skipta 
�� skalt aldregi 
vi� �svinna apa, 

�v� a� af illum manni 
mundu aldregi 
g��s laun um geta. 
En g��ur ma�ur 
mun �ig gj�rva mega 
l�knfastan a� lofi. 

Sifjum er �� blanda�, 
hver er segja r��ur 
einum allan hug. 
Allt er betra 
en s� brig�um a� vera. 
Er-a s� vinur ��rum 
er vilt eitt segir. 

R��umk,Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
�remur or�um senna 
skal-at-tu vi� ��r verra mann: 
Oft inn betri bilar, 
�� er inn verri vegur. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Sk�smi�ur �� verir 
n� skeftismi�ur, 
nema �� sj�lfum ��r s�r. 
Sk�r er skapa�ur illa 
e�a skaft s� rangt, 
�� er ��r b�ls be�i�. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Hvar er �� b�l kannt, 
kve� �� �a� b�lvi a� 
og gef-at ��num fj�ndum fri�. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Illu feginn 
ver �� aldregi, 
en l�t ��r a� g��u geti�. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Upp l�ta 
skal-at-tu � orrustu! 
- gjalti gl�kir 
ver�a gumna synir - 
s��ur �itt um heilli halir. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Ef �� vilt ��r g��a konu 
kve�ja a� gamanr�num 
og f� f�gnu� af, 
f�gru skaltu heita 
og l�ta fast vera. 
Lei�ist manngi gott, ef getur. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Varan bi� eg �ig vera 
og eigi of varan. 
Ver �� vi� �l varastur 
og vi� annars konu 
og vi� �a� i� �ri�ja 
a� �j�far n� leiki. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
A� h��i n� hl�tri 
haf�u aldregi 
gest n� ganganda. 

Oft vitu �gerla 
�eir er sitja inni fyrir 
hvers �eir eru kyns er koma. 
Er-at ma�ur svo g��ur 
a� galli n� fylgi, 
n� svo illur a� einugi dugi. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
A� h�rum �ul 
hl� �� aldregi. 
Oft er gott �a� er gamlir kve�a. 
Oft �r sk�rpum belg 
skilin or� koma 
�eim er hangir me� h�m 
og skollir me� skr�m 
og v�fir me� v�lm�gum. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Gest �� n� geyja 
n� � grind hrekir. 
Get �� volu�um vel. 

Rammt er �a� tr�, 
er r��a skal 
�llum a� upploki. 
Baug �� gef, 
e�a �a� bi�ja mun 
��r l�s hvers � li�u. 

R��umk ��r, Loddf�fnir, 
en �� r�� nemir. 
Nj�ta mundu ef �� nemur, 
��r munu g�� ef �� getur: 
Hvar er �� �l drekkir, 
kj�s �� ��r jar�ar megin, 
�v� a� j�r� tekur vi� �ldri, 
en eldur vi� s�ttum, 
eik vi� abbindi, 
ax vi� fj�lkynngi, 
h�ll vi� h�r�gi, 
- heiftum skal m�na kve�ja, - 
beiti vi� bits�ttum, 
en vi� b�lvi r�nar. 
Fold skal vi� fl��i taka. 




IV. P�slir og r�nir 

Veit eg a� eg h�kk 
vindgamei�i � 
n�tur allar n�u, 
geiri unda�ur 
og gefinn ��ni, 
sj�lfur sj�lfum m�r, 
� �eim mei�i 
er manngi veit 
hvers af r�tum renn. 

Vi� hleifi mig s�ldu 
n� vi� horni-gi. 
N�sta eg ni�ur, 
nam eg upp r�nar, 
�pandi nam, 
f�ll eg aftur �a�an. 

Fimbullj�� n�u 
nam ef af inum fr�gja syni 
B�l�orns, Bestlu f��ur. 
Og eg drykk of gat 
ins d�ra mja�ar, 
ausin ��reri. 

�� nam eg fr�vast 
og fr��ur vera 
og vaxa og vel hafast, 
or� m�r af or�i 
or�s leita�i, 
verk m�r af verki 
verks leita�i. 

R�nar munt �� finna 
og r��na stafi, 
mj�g st�ra stafi, 
mj�g stinna stafi, 
er f��i fimbul�ulur 
og ger�u ginnregin 
og reist Hroftur r�gna. 

��inn me� �sum, 
en fyr �lfum D�inn, 
Dvalinn dvergum fyrir, 
�svi�ur j�tnum fyrir. 
Eg reist sj�lfur sumar. 

Veistu hve r�sta skal? 
Veistu hve r��a skal? 
Veistu hve f�a skal? 
Veistu hve freista skal? 
Veistu hve bi�ja skal? 
Veistu hve bl�ta skal? 
Veistu hve senda skal? 
Veistu hve s�a skal? 

Betra er �be�i� 
en s� ofbl�ti�. 
Ey s�r til gildis gj�f. 
Betra er �sent 
en s� ofs�i�. 
Svo �undur um reist 
fyr �j��a r�k, 
�ar hann upp um reis, 
er hann aftur of kom. 




V. Galdur

Lj�� eg �au kann 
er kann-at �j��ans kona 
og mannskis m�gur. 
Hj�lp heitir eitt, 
en �a� ��r hj�lpa mun 
vi� s�kum og sorgum 
og s�tum g�rv�llum. 

�a� kann eg anna� 
er �urfu �ta synir, 
�eir er vilja l�knar lifa. 

�a� kann eg hi� �ri�ja: 
ef m�r ver�ur ��rf mikil 
hafts vi� m�na heiftm�gu, 
eggjar eg deyfi minna andskota, 
b�ta-t �eim vopn n� velir. 

�a� kann eg i� fj�r�a: 
ef m�r fyr�ar bera 
b�nd a� b�glimum, 
svo eg gel 
a� eg ganga m�, 
sprettur m�r af f�tum fj�tur, 
en af h�ndum haft. 

�a� kann eg i� fimmta: 
Ef eg s� af f�ri skotinn 
flein � f�ki va�a, 
f�gur-a hann svo stinnt 
a� eg st��vig-a-g, 
ef eg hann sj�num of s�'g. 

�a� kann eg i� s�tta: 
Ef mig s�rir �egn 
� r�tum r�s vi�ar, 
og �ann hal 
er mig heifta kve�ur, 
�ann eta mein heldur en mig. 

�a� kann eg i� sj�unda: 
Ef eg s� h�van loga 
sal um sessm�gum, 
brennur-at svo breitt, 
a� eg honum bjargig-a-g. 
�ann kann eg galdur a� gala. 

�a� kann eg i� �tta, 
er �llum er 
nytsamlegt a� nema: 
Hvar er hatur vex 
me� hildings sonum 
�a� m� eg b�ta br�tt. 

�a� kann eg i� n�unda: 
Ef mig nau�ur um stendur 
a� bjarga fari m�nu � floti, 
vind eg kyrri 
vogi � 
og sv�fi'g allan s�. 

�a� kann eg i� t�unda: 
Ef eg s� t�nri�ur 
leika lofti �, 
eg svo vinn'g 
a� �eir villir fara 
sinna heimhama, 
sinna heimhuga. 

�a� kann eg i� ellefta: 
Ef eg skal til orrustu 
lei�a langvini, 
und randir eg gel, 
en �eir me� r�ki fara 
heilir hildar til, 
heilir hildi fr�, 
koma �eir heilir hva�an. 

�a� kann ef i� t�lfta: 
Ef eg s� a� tr� uppi 
v�fa virgiln�, 
svo eg r�st 
og � r�num f�'g 
a� s� gengur gumi 
og m�lir vi� mig. 

�a� kann eg i� �rett�nda: 
ef eg skal �egn ungan 
verpa vatni �, 
mun-at hann falla, 
��tt hann � f�lk komi: 
hn�gur-a s� halur fyr hj�rum. 

�a� kann eg i� fj�rt�nda: 
ef eg skal fyr�a li�i 
telja t�va fyrir, 
�sa og �lfa 
eg kann allra skil. 
F�r kann �snotur svo. 

�a� kann eg i� fimmt�nda 
er g�l �j��rerir 
dvergur fyr Dellings dyrum. 
Afl g�l hann �sum, 
en �lfum frama, 
hyggju Hroftat�. 

�a� kann eg i� sext�nda: 
Ef eg vil ins svinna mans 
hafa ge� allt og gaman, 
hugi eg hverfi 
hv�tarmri konu 
og sn� eg hennar �llum sefa. 

�a� kann eg i� sautj�nda 
a� mig mun seint firrast 
i� manunga man. 
Lj��a �essa 
mun�u, Loddf�fnir, 
lengi vanur vera. 
�� s� ��r g�� ef �� getur, 
n�t ef �� nemur, 
��rf ef �� �iggur. 

�a� kann eg i� �tj�nda, 
er eg �va kenni'g 
mey n� manns konu, 
- allt er betra 
er einn um kann; 
�a� fylgir lj��a lokum, - 
nema �eirri einni 
er mig armi ver 
e�a m�n systir s�. 




VI. Lj��alok

N� eru H�va m�l kve�in 
H�va h�llu �, 
all��rf �ta sonum, 
���rf j�tna sonum. 
Heill s� er kva�! 
Heill s� er kann! 
Nj�ti s� er nam! 
Heilir �eir er hl�ddu!


This page hosted by GeoCities Get your own Free Home Page


Hosted by www.Geocities.ws

1