(Welk dieet werkt het best?)
Wie ooit al echt gedieet heeft, en weet hoeveel energie er in welke voedingsmiddelen zitten, weet dat een banaan van ongeveer 82,6 gr zo�n 103,25 calorie�n bevat �tot zover de parate kennis.
Dokter Montignac bedacht dan maar dat het verstandig zou zijn om de hele dag bananen te vreten, zoveel tot je bananenlikeur pist. Begrijp me niet verkeerd, bananenlikeur is lekker, maar bedenkt u eens hoe uw leven eruit gaat zien als u alleen nog maar d�t mag eten!
En, we gaan niet palaveren over omslachtige compromissen en onnozele tussenwegen, we hebben het niet over bananenmilkshake en banana-split. Bananen, en niks anders. Consequentie is het begin van elk dieet. En dan komt daar nog bij dat een banaan erg lastig te vervoeren is. Steek je het �s morgens in je tas, vind je om vier uur vaak nog slechts een bruinig lijkje onderin, ellendig etterend tussen een glibberige, inmiddels helemaal verrotte schil.
Ook andere afvalfanaten kwamen met theorie�n op de proppen. Tomaatdieet, spinaziedieet, vezeldieet (kakadieet voor de vrienden) en god mag weten wat nog allemaal. Allen geloofden ze dat het eten van ��n en slechts ��n voedingsmiddel, de manier was om af te vallen zonder honger te hoeven lijden.
Maar wat is er zo ondraaglijk aan honger hebben, vraag ik me dan af? Wat is er zo onoverkomelijk aan zin hebben in het avondeten? Moeten al onze wensen en noden dan onmiddellijk ingelost worden? Ik vind persoonlijk een vettig pakje frieten veel lekkerder als ik al de hele dag honger lijd, in plaats van verzadigd en opgeblazen de indruk te krijgen puur vet naar mijn mond te zitten brengen. Na drie seconden denklabeur weet een mens met gemiddelde rationele capaciteiten trouwens ook wel dat een bak vanille-ijs met spekulaassmaak niet te klasseren valt onder �vezelrijke groenten, de basis van onze voedingsdriehoek�.
Nog veel triester zijn de wonderlijke afslankpilletjes waar steevast maden en larven in blijken te zitten, hormonaal gedegenereerde lintwormen en meer van dat moois. Roze, ovale tabletjes zouden je tien kilo per week doen afvallen, zonder dat je hoeft te letten op wat je eet! Excuseert u mij, als ik u vertel, dat roze ovale pilletjes meer argwaan bij me opwekken dan zwarte driehoekige met vuurrode doodskopjes op. Een pil is gemaakt om iets te verhelpen, koorts te laten zakken of pijn te doen overgaan, een pil is niet gemaakt om je zelfrespect te vervangen.
En zo zijn we aanbeland bij voedingsupplementen en maaltijdvervangers. Het is de bedoeling dat men brijen, papjes en soepjes gaat eten in de plaats van een maaltijd, zodat men niet het gevoel hoeft te hebben minder te moeten eten. Walgelijker dan astronautenvoedsel, minder voedzaam dan een rozijn, weerzinwekkender van aspect dan een door insecten belaagde paardenstront, en meer is het niet.
Na al die voorstellen en programmaatjes en zo, brandt in mijn geest echter wel een duidelijke vraag: Als al die di�ten bestaan, wat gebeurt er dan wanneer je ze allemaal mengt? Stel, je eet gewoon de hele tijd bananen, en voor de rest neem je afslankpillen, laxatieven als je ze vindt (want van bananen kun je niet zo goed meer kakken), maaltijdvervangers af en toe, en je begint uitzinnig te sporten? Word je dan een skelet? O ja en je drinkt ook nog vier liter water per dag?
In een mum van tijd zou de helft van de Nederlandse wijfjes dit algauw hebben uitgetest, en zou mijn beroemde dieet in de volksmond de bijnaam �het toiletdieet� gekregen hebben.
Nee, even ernstig, ik raad jullie allen ten stelligste aan uit de buurt te blijven van dat soort wanhoopsdaden. Afslankpillen, natuurlijk, steek maar een pier in mijn maag mij van binnenuit zal leegschrokken, zo zal ik inderdaad afvallen. Ik zal ook wel salmonella, constipatie en verscheurende buikpijn hebben, maar il faut souffrir pour �tre belle h�!
Dat is overigens onzin, want een lijdende, uitgemergelde vrouw past niet helemaal in het mooie plaatje van de zorgeloze jonkvrouwe die met haar haren (zonder roos!) in de wind staat aan het strand, mysterieus glimlachend. We lijden al genoeg, verdomd, met files en teleurstellende bioscoopfilms en uitstervende humor en het groeiende individualisme en doorsijpelend rookverbod. Vanwaar ook de vreselijke misvatting dat maatje zesendertig aantrekkelijkheid garandeert? Ik zag evengoed 34-jes lopen met puisten van zo�n hardnekkig karakter dat ze wellicht te vinden waren in de nieuwe reli�fatlas van Wolters, net zoals ik al 44-en zag waarvan ik bijna automatisch de voeten ging kussen van pure adoratie. Nee, beste mensen, om cijfers draait het niet.
Eigenlijk draait het helemaal nergens om, tenzij ego, want uiteindelijk, wat doet het ertoe? Hoe graag ik Sinterklaas ook heb, in feite is hij maar een vette oude man met onverzorgd gezichtshaar, die zo nu en dan door schoorstenen host om dan wat de gezelligaard te gaan uithangen in de winkelstraat. En als jullie denken dat Hercules de krachtpatser of Robin Hood de bosjesman van die aangename adonissen waren, heeft Hollywood jullie wel mooi beetgehad. Rekening houdend met de verhaalsomstandigheden moeten beide enorm gestonken hebben, moeten ze weinig of geen manieren gehad hebben en zullen ze wel vol littekens en verminkingen hebben gestaan. Mmmm, zeg!
Uiterlijke schoonheid kun je niet zomaar bepalen, er spelen maatschappelijke factoren mee en allerlei subjectieve voorwaarden. De ene man wil grote uiers, de andere kleine mandarijnen, de ene vrouw valt op spieren, de andere op financieel succes. Ik val persoonlijk op humor, dat mag u gerust weten. Het belang dat het perfecte uiterlijk over de eeuwen heen bij ons heeft gekregen, lijkt me tegenwoordig echter wel een beetje een belachelijk feestje van elitarisme en fatalisme. Je kunt nooit mooi blijven, of toch, je kunt er nooit jong uit blijven zien. Ach, natuurlijk is er botox en meer van dat moois maar dat is geen plastische chirurgie meer, dat is architectuur, beeldhouwkunst, dat is synthetische perfectie. Onvolmaaktheid is w�l volmaakt, in haar onvolmaaktheid.
Onvolmaaktheid, daar kun je tenminste van zeggen �jamaar, dat was de bedoeling�. Wat perfect is daar rijzen geen vragen rond, daar ontstaan geen sages over, eigenlijk kijk je daar niet eens naar. Ik hou van de rimpels van mijn moeder, ik hou van de witte vlekjes op mijn zwarte kat die op ongelukjes lijken en ik zie liever een scheef lachend kind dan eentje dat perfect symmetrisch huilt.
Maar dat doet allemaal niet terzake want als meisje word ik nog steeds verpletterd door de zware verantwoordelijkheid er mooi uit te zien. Als ik Special K mag geloven, moet ik per definitie lijnen na de feestdagen, en volgens Vitalinea is het ongeacht mijn gewicht (want hun modellen zijn concentratriekampvluchtelingen) mijn plicht om calorie-arme drank naar binnen te werken om mij goed te mogen voelen. Waarom dat ook weer precies zo is ben ik eigenlijk vergeten maar ik heb het al zo vaak gehoord dat ik er niet meer bij nadenk.
Sommige vrouwen zijn zo geconsumeerd door hun wens om slank te zijn dat ze eigenlijk niet beseffen dat ze er niet meer aantrekkelijk uit zien. Trots als een gieter wandelen ze kledingzaken binnen, ruig eisend om een maat kleiner, terwijl donkerpaarse wallen hun ogen ondersteunen en een dun laagje dons hun uitgewrongen lijf omringt. Kom nu, is dat werkelijk hun ideaalbeeld? Met knie�n die eruit zien als de Grand Canyon en een verzameling ribben waar je een xylofoondeuntje bij gaat horen elke keer je d�r port?
Ik mis de mollige Marylin Monroe, ja, ik durf het toegeven. Ook al was zij al bij al een doorstokte alcoholieker en wist ze met haar succes geen blijf. Het is een comforabele gedachte te bedenken dat zelfs de zogenaamd perfecte vrouw niet perfect was. Meteen ook de reden waarom vrouwen roddelblaadjes lezen en zichzelf op het hart drukken dat ook Drew Barrimore last heeft van rimpels en dat ook Penelope Cruz veel Maybelline Mascara nodig heeft om er ietwat plausibel uit te zien.
Het lijkt soms zo belangrijk, hoe je eruit ziet, en ik ga als laatste ontkennen dat mijn humeur al vaak leed onder mijn menstruatieperiode en de daarmee gepaard gaande onzekerheid �slash- ontevredenheid over hoe ik eruit zie. Ook mijn huisgenoten zullen dit beslist niet ontkennen, de arme schaapjes, hulpeloze slachtoffers van uitbarstingen, irrationele woede om niet gewassen kledingstukken en huilbuien ten gevolge van een spoorloos paar schoenen. Maar omdat ik een vrouw ben en dus een brevet heb voor emotionele momenten van onhebbelijkheid, kan ik het me veroorloven en de volgend dag alsof doen dat er niets gebeurd is �en hoewel men zich om me heen vragen stelt doe ik vakkundig of mijn neus bloedt.
Nee, beste mensen, het beste is nog altijd vrede te nemen met wat je geworden bent zonder als een pathologische controlefreak en middels allerhande levensgevaarlijke productjes te ondernemen je lichaam te modifi�ren. Want het is zinloos, een leven lang te wensen iets anders te zijn, terwijl het zoveel eenvoudiger is hetgeen je al hebt te waarderen. Ik sla hier verdorie nagels met koppen en ik voel me een zaag. Gezien mijn diepgewortelde haat jegens moraalridders stel ik voor weer de luchtige toer op te gaan, om niet te vervallen in een cynische monoloog waardoor iedereen zometeen met een baksteen in de maag bedenkt dat hij intense spijt ervaart hier ooit naartoe te zijn gekomen. Ik wil u amuseren, beste luisteraar, omdat het feit dat u nu aandacht aan mij schenkt mij ook amuseert.
Al mogen bananen dan helpen tegen katers, brandend maagzuur en ochtendmisselijkheid, ik ben nog lang niet zwanger dus geef mij maar een pakje frieten met een dikke drol mayonnaise op.
