Dit gezegd zijnde kan ik van start gaan met mijn moeizame pleidooitje.
Rots wordt veelal geassocieerd met iets betrouwbaars, iets waar je op 'bouwt'. Volgens Vandale zelfs "<fig.> onwankelbare steun in nood." Het staat in tal van spreekwoorden voor een oase van veiligheid. In mijn pleidooi echter, ga ik de persoon die een rots is verdedigen.
Een rots in de branding is een onwrikbare blok steen in een wirwar van onzekerheid, hysterie en chaos. Dat betekent ook dat wanneer de chaos weer tot rust gebracht is en de omgeving ge�evolueerd is naar iets nieuws, al of niet verbeterd, de rots onveranderbaar in dezelfde positie zit. Als het ware achtergelaten, als vanzelfsprekend aangenomen omdat hij daar altijd al stond en nog steeds staat. Als je dagelijks een lantaarnpaal voorbijwandelt zal je die pas opmerken als die plots naast de vuilbak staat in plaats van naast het bushokje.
Ook is de rots ge�isoleerd van een zee aan flexibiliteit en subtiele, maar razendsnel op elkaar volgende aanpassingen. Hij is niet alleen een reddingsboei wanneer de zee te wild wordt, hij is ook een eenzaam eiland wanneer anderen met de stroom kunnen meezwemmen.
Laat ik duidelijk zijn, rotsen zijn geen martelaren die het leed van de wereld op hun schouders nemen om dan bij het oud vuil gezet te worden. Rotsen zijn geen trieste slachtoffertjes die na�ief door het leven zwalpen, hopend dat iemand zich aan hen zal hechten. Het zijn integere, standvastige karakters waarvan de gevoeligheid onderschat wordt en die moeten opboksen tegen dat vooroordeel -net zoals iedereen tegen ��n of ander vooroordeel wel moet opboksen. Door die eigenzinnigheid (die ook meestal klaar en duidelijk van hen af straalt) worden ze vaak ervaren als dominant, terwijl het meer een zaak van eigen overtuiging is die toevallig niet door gezag of tegenargumenten in vraag wordt gesteld.
Moeten rotsen vrienden zijn voor elkaar, omdat deze laatsten zo schaars zijn? Vriendschap wordt eenvoudiger wanneer je die oppervlakkig opvat ("Hij kent mijn naam en ik ze zijne. Ik ken hem dus.") en ook dat is op zijn beurt eenvoudiger wanneer je een flexibel karakter hebt. Omdat een rots veelal een ernstigere kijk heeft op dat begrip, wordt hij vaker geconfronteerd met het besef niet zo'n belang te hebben voor iemand, dan dat die persoon voor hemzelf had.
Helaas valt het een rots zeer moeilijk andere rotsen op te zoeken. Door die ingegroeide, quasi verlatingsangst heeft hij het automatisme de zee op te zoeken, daar waar veel mensen zijn, veel beweging is. Paradoxaal genoeg probeert hij (toegegeven, een beetje hopeloos) beweeglijker te worden.
Dit is dus allemaal beeldtaal. Het is niet dat mensen die als een rots beschouwd kunnen worden (en dan nog, afhankelijk van de situatie, mensen zijn niet altijd rots en niet altijd zee, denk ik), verlatingsangst hebben en zich aan anderen vastklampen als hongerige puppy's of zo. Rotsen kunnen heel gelukkig zijn, ook al zijn ze 'ge�isoleerd', binnenin de beeldtaal beschouwd.