Hoe het ook zij, ik heb gehoord dat je leven niet altijd zo gemakkelijk was. Nee, zo was het niet, wacht. Je leven was wel altijd erg gemakkelijk, veel geld en zo. Maar je had het moeilijk, zo was het. Zo werd het me gezegd. Blijkbaar verwar je dat een beetje met het recht om uitspraken over anderen te doen. Het ene geeft je namelijk niet het andere, begrijp je?
Ik denk dat iedereen wel klotedingen meemaakt, of het nu (ingebeelde) verkrachting is of gewoon doorworstelingen met zichzelf, het komt er altijd op neer dat geen enkele pijn als "superieur" kan beschouwd worden. Noch dat een mens die 'meer' pijn doorstond, superieur is aan een mens die gespaard bleef van verdriet. Ik weet niet hoe je denkt, natuurlijk, dus in tegenstelling tot jou ga ik ook geen standpunt innemen tegenover jou of jouw denkwijze.
Maar als het dat is wat je denkt, dat je dus slimmer bent dan ik omdat je volgens jezelf meer gezien hebt in je leven, dan is dat op zich al een bewijs dat je je vergist.
Waarom je zo kwaad bent op me (uit al je -sorry- dwaze uitlatingen kan ik alleen maar dat afleiden) is me tot op heden een duister raadsel. Heb ik je ooit gekwetst met iets? Is het omdat ik een parallel levensverhaal heb (in grooooove grove lijnen) maar niet de bijnaam 'crazy' heb? Ik kan me niks herinneren, van gesprekken of eender wat waaruit je ook maar iets van mijn karakter had kunnen afleiden. Wanneer ik me iets niet herinner, betekent dat veelal dat het nooit gebeurde.
Ondanks dat, oordeel je over me en dat heeft een zeer storend effect op mijn gemoed. Onrechtvaardigheid zint me niet, niet tegen mezelf en niet tegen een ander. Wat je doet is onrechtvaardig, onvolwassen en ik zit klem tussen boosheid en verbazing over je gedrag.
Heeft je mama altijd tegen je gezegd dat je de mooiste was? Of juist niet? Wat drijft je? Wat zijn je bedoelingen wanneer je tegen mijn wederhelft (vanuit een totaal fictief recht van spreken) verkondigt dat ik degene ben die niet spoort? Waarom doe je dit? Waarom moet ik na het moeizaam opbouwen van een relatie met iemand, erbij nemen dat een verleden haar plaats terug komt eisen in het heden? Ik ben nu het heden, je hebt je plaats gehad, God weet dat je ze verdomme hebt gehad. Misschien zelfs meer dan ik ooit zal hebben, misschien zal ik nooit die alomtegenwoordigheid hebben die jij had. Dat stoot me niet eens tegen de borst, je mag het hebben. Maar je hebt het afgegeven, je moest het niet. Het was niet goed genoeg voor je.
Fuck, lees dit nu. Het lijkt wel een pleidooi uit een Grieks toneel van een echtgenote tegen de minnares van haar man of zo iets.
Foert! Ik ga voort!
Jaloersheid draait bij mijn weten zelden rond werkelijke angst om de ander te verliezen. Het draait rond het eigen ego, de trots, de pure ijdelheid van de persoonlijkheid. Ik ga ook niet ontkennen dat mijn dierlijke kant soms een steekje pure competitie voelt wanneer je via ��n of andere boertige e-mail weer op het toneel dondert. Maar, het spijt me je hierbij -alweer- ongelijk te moeten geven, mijn rationele kant houdt dit al snel aan een leibandje en vooral onder controle.
Er is namelijk slechts sprake van competitie wanneer je beiden hetzelfde doel wilt bereiken, maar sneller, effici�enter dan de andere(n). Wat jouw doel is zal me worst wezen, ik kan me maar moeilijk inbeelden dat we �uberhaupt iets gemeenschappelijk zouden hebben. Het zou van weinig inzicht mijnentwege getuigen moest ik me aangevallen voelen door jou, omdat je me toch niet kent, nooit zult kennen (daar zorg ik persoonlijk wel voor) en bovendien bewijs na bewijs levert dat je het woord "probleem" niet waardig bent.
Het heeft lang genoeg geduurd, maar ik weet nu dat ik alleen gelukkig kan zijn. Er is een gemis, maar ik ben wel gelukkig. Ik functionneer, ik behaal resultaat. Dat je me zwart maakt bij de man waarvan ik hou, heeft naar alle waarschijnlijkheid niks met mij te maken. Met hem trouwens ook niet, of met een wens ons uit elkaar te halen. Voor jou ben jij alles, ben jij Het onderwerp -zo werd het me verteld. Voor jou is het misschien normaal dat iedereen die jij ooit gekend hebt, wacht tot je terug contact met hen opneemt en hen eindelijk zult verlossen uit hun loze leven.
Als het je choqueert, spijt het me allesbehalve; wij zitten eigenlijk niet echt op je te wachten. Eigenlijk zouden we liever hebben dat je gelukkig bent met die nieuwe meneer van je en dat je, mits enige zelfrelativeringsoefeningetjes, beseft dat wij ons nu graag zouden concentreren op onze toekomst. Je weet dat je een zeker captiveringsvermogen uitoefent op mijn partner, ik weet niet hoe of wat maar hij kan nooit tegen je zeggen GA WEG EN BLIJF WEG. Ik kan dat al helemaal niet want ik ken je niet en ben ook niet de persoon die dat tegen je moet zeggen.
Het valt me zwaar met lede ogen te moeten toekijken hoe je hem nog steeds blijkt aan te spreken, niks te kunnen doen om 'ons' (lees: mij) te verdedigen. Vragen aan mijn vriend om me van je te beschermen is verleidelijk maar tegen mijn principes. Ondanks mijn fiere natuur moet ik mezelf uit dit alles halen, en toegeven dat dit niet rond mij draait en dat ik me dus niet gekwetst mag voelen door de vuile, vuile dingen die je over me zegt. Je zegt ze niet ter attentie van mij, je zegt ze in de hoop dat de relatie mis loopt.
Ik wil je de macht niet geven me angst aan te kunnen jagen, en tegelijk schreeuwt mijn trots moord en brand, omdat dat blijkt toch het geval te zijn aangezien ik instinctief op mijn hoede ben. Enfin, zo instinctief is dat niet, het is meer een gevolg van wat er allemaal al gebeurd is tussen hem en ik.
Tot slot wil ik benadrukken dat ik je niet haat of wil uiteenrijten. Je scheldpartijen hebben me af en toe geraakt en nu nog ben ik boos om de allures die je jezelf aanmeet, maar ik heb vooral nog een lange weg te gaan in het begrijpen van de exacte verhouding tussen mijn vriend en jou.
Als huidige partner lijkt het altijd vanzelfsprekend dat alle ex'en van de ander beschouwd worden als een marginaal gebeurtenisje. Wat ben ik toch belangrijk, wat is dat 'ons'gevoel toch alles-overstijgend. Bij het ouder worden en het hebben van partners die een liefdesverleden hebben, leer je dat de realiteit anders is. Een ex-lief heeft vaak een belangrijke rol in het hebben leren omgaan met verliefdheid, heeft er onrechtstreeks toe bijgedragen dat de relatie die je nu hebt, is zoals ze is.
Ikzelf heb dat niet, hij is het altijd geweest en andere relaties waren nooit van hetzelfde belang in mijn leven. Ik heb geen ex-vrienden die me aanspreken en zeggen "hej je zot lief is weg en t mijne zit in Engeland, we kunnen eens een pintje gaan drinken en niemand kan controleren wat we gaan doen *knipoog*". Mijn vriend kan zich zorgeloos de enige noemen in mijn leven -dat zeg ik je met enige trots.
Helaas heeft dat als nadeel dat ik me maar moeilijk kan inbeelden hoe hij zich voelt ten opzichte van jou, en vooral hoe ik ermee moet omgaan. Omdat hij niet graag over je praat kan ik ook niet gemakkelijk achterhalen hoe ik het wel moet doen.
Dit alles zegt denk ik wel duidelijk hoe ik me voel. Ik zal je wellicht nooit spreken, ik zal wellicht nooit een kans krijgen om jouw visie over me in vraag te stellen. Dat spijt me, ik heb altijd liever vreedzaam overleg dan conflict dat voortkomt uit onwetendheid en slechte communicatie. Maar je bent er blijkbaar op gebrand me te beschouwen als een obstakel, iemand die er niet had moeten zijn. Dat ik er ben is niet alleen mijn keuze, vergeet niet dat mijn vriend ook van m�j houdt. Het is anderzijds ook wel zo dat jouw ononderbouwde houding ten opzichte van mij, het gemakkelijker maakt dat ik niet met je kan overleggen. In mijn hart huist namelijk geen enkel motief meer daartoe, omdat ik daaruit kan afleiden dat je helemaal geen integere persoon bent en daar hou ik niet van. Het zou je behoorlijk in mijn achting doen stijgen moest je in je hart aanvaarding kunnen vinden daarvoor, en moest je daarmee bewijzen dat je minder egocentrisch bent dan alles wat ik (van zeer veel mensen) al over je gehoord heb.
Zo. Dat wou ik je even zeggen.